The expectorator

2010-10-28T06:36:00.000-07:00

Ja, nú má Spánn fara að var sig. Eftir miklar þrautir er spænska debetkortið mitt á ný fullt af Evrum og ég finn hvernig fyrri loforð um að byrja nú að sýna aðhaldssemi, sem ég sór hátíðlega eftir að hafa eytt öllum Erasmusstyrknum á einum mánuði, gufa nú upp eins og dögg fyrir sólu. Mín bíður næturrúta til Sevilla. Í tilefni af þessum frábæra fimmtudegi hef ég leyft mér þann munað að kaupa mér tveggja evru pakka af hakki. Endurnærð af safaríku dýraholdi mun ég takast á við rútustöðvar Madridar í nótt. Ég óska sjálfri mér góðrar ferðar.

2010-09-24T13:02:00.000-07:00

Sigur! Ég gat gert copy paste! Ég kann á tölvur. Hér kemur færslan sem ég skrifaði fyrir langalöngu þegar ég sat ein hér í netlausri og mannlausri íbúðinni, áður en ég eignaðist tvær rúmenskar vinkonur og húsnæðisfélaga sem fylla íbúðina af glaðlegu rúmensku skvaldri og rapplögum í dónalegri kantinum. En sumsé, hér er færslan:
Ég held að í dag sé fimmtudagur. Það þýðir að það er einmitt vika síðan ég lagði af stað að heiman og því er afar táknrænt og hentugt að reyna að súmma þetta upp skriflega núna. Að vísu veit ég ekki hvenær ég kem þessu á netið, því sem stendur eru vistarverur mínar netlausar.
Ég hef valið úr eina minningu sem kveðju Íslands til mín. Það var þegar pabbi var að keyra mig út á flugvöll um tíuleytið og við stoppuðum á ljósum við hliðina á bíl fullum af ungum drengjum á leiðinni á busaball Menntaskólans í Reykjavík, giskaði ég á. Þeir höfðu rúðurnar skrúfaðar niður þótt kalt væri og handleggir þeirra umvafðir glowstickum héngu kæruleysislega út um bílgluggan. Drengur í aftursætinu, með bleikt glowstick um hálsinn og bjórflösku í hendinni, var með rúðuna skrúfaða næstum því alveg niður. Hann tók einn sopa af bjórnum og horfði sljóum augum á bíl föður míns. Skyndilega, án þess að blikka auga, lét hann neðri vörina síga hægt og byrjaði að æla. Ælan streymdi fram af framstæðri neðrivör hans og skall síðan beint á brún niðurskrúfaðrar rúðunnar, og fossaði þaðan niður bílhurðina, beggja vegna geri ég ráð fyrir. Þannig kvaddi Ísland mig með fallegum stallafossi.
Glefsan sem ég hef valið sem táknræna fyrir komu mína var þegar ég hafði áttað mig á því hvaða lest ég ætti að taka frá Madrid hingað til Alcalá og sat og beið á brautarpallinum. Mér á vinstri hönd sat eldri maður og las í þykkri og gáfulegri bók. Þar sem ég var nýkomin til nýs lands og forvitin þá gjóaði ég augunum laumulega yfir á efstu línuna á blaðsíðunni sem hann var að lesa. Þar stóð: „había bajado la falda por las piernas de la muchacha“. Jæja, góði, hugsaði ég og glotti meinlega.
Lestin frá Madrid til Alcalá virtist mér stoppa á gífurmörgum stöðum áður en hún stoppaði í Alcalá. Ég hafði ekkert sæti, var í gallabuxum með 21 kílóa ferðatösku í eftirdragi, bakpoka og handtösku og ég stóð þarna og svitnaði. Á leiðinni reyndi ég að átta mig á því hvenær lestin væri komin út úr Madrid og kominn inn í Alcalá, sem ég hafði alltaf ímyndað mér sem nokkurs konar Mosfellsbæ Madridar, þægilegan bæ en þó nokkuð áhugaverðari en Mosfellsbær. En, ég sá næsta lítið sem gæti minnt mig á blómlegan bæ. Lestin virtist bara fara í gegnum endalausa sveit og stoppa á fremur fábrotnum lestarstöðvum. Loks kom að stoppistöðinni sem var nefnd Alcalá de Henares. En þar fór ég ekki út, enda hafði staðið skýrum stöfum í leiðbeiningunum frá heimavistinni sem ég hafði bókað mig á næsta mánuðinn að ég ætti að fara út næst, á stöð sem heitir Alcalá Universidad. Það var nokkuð skýrt, en það eina sem olli mér vaxandi áhyggjum því nær sem ég færðist endastöð minni var að ég hafði satt best að segja frestað því að skipuleggja nokkuð lengra en það. Ég var eiginlega bara að vona að þegar ég stigi út þá væri augljóst hvert ég ætti að fara næst.
Svo reyndist ekki vera. Lestarstöðin var svo lítil og ómerkileg að hún var hvergi einu sinni merkt með nafni. Ég ákvað því að ganga hiklaust út af henni og eitthvert í burtu eins og ég vissi hvert ég væri að fara og vona að þetta skýrðist einhvern veginn meðan ég gengi. En svo varð ekki og mér fannst það hlyti að vera skelfilega augljóst hverjum sem sjá vildi að ég vissi ekkert hvert ég væri að fara. Svo á endanum neyddist ég til að spyrja til vegar, og þar fyrst hófust vandræði mín, fyrstu vandræði vandræðavikunnar miklu.
Kona með tvo börn horfði hlessa á mig þegar ég spurði hana í hvaða átt háskólinn væri. „Þetta er úthverfi“, sagði hún. „Hér er ekkert nema verslunarmiðstöð.“ Ég sagði henni, nokkuð pirruð, að engu að síður hefði lestarstöðin heitið Universidad de Alcalá. Það stóðst ómögulega, samkvæmt henni, en ekki gat hún svarað mér hvernig ég kæmist með lestinni í nágrenni háskólans, hún hafði aldrei tekið þessa lest. Mér leið því einstaklega bjánalega þegar ég dró mína 21 kílóa ferðatösku aftur inn á lestarstöðina í steikjandi sólskininu og keypti annan miða. Ég hafði svo litla hugmynd um í hvaða átt bærinn væri að ég tók þá ákvörðun að halda áfram að reyna að þykjast ekki vera villt, og spurði ekki frekar til vegar, heldur tók næstu lest. Fyrst þegar ég var komin upp í hana áræddi ég að spyrja vingjarnlegan mann sem hjálpaði mér með töskuna mína, hvar væri nú góð hugmynd að fara út. „Uuuu,“ sagði hann, „hvar viltu enda?“ Þegar að ég sagði að ég vildi fara til háskólans varð hann enn þá meira hlessa heldur en konan hafði verið. Því lestarstöðin sem ég hafði verið á hafði barasta víst heitið Universidad de Alcalá, ég hafði hinsvegar farið út af henni vitlausu megin, háskólasvæðið var hinu megin við brautarpallinn. Svona er nú hallærislegt að vera of spéhræddur til að spyrja til vegur. Svo ég skakklappaðist út úr lestinni á næstu stöð og keypti þriðja miðann, aftur til baka.
Réttu megin við lestarstöðina blöstu svo við ferkantaðar brúnar byggingar, tré og skilti sem á var kort, ef kort mætti kalla, af háskólasvæðinu, mér til mikils léttis. Þar inn á sá ég merktar heimavistarnar en ég gat ómögulega áttað mig á því út frá kortinu hvort það væri langt eða stutt í þær. Ég veit nú að það er ansi langt í þær frá lestarstöðinni og þarna ganga ekki strætóar sem auðvelt er að finna fyrir nýkomna manneskju með 21 kílóa tösku í eftirdragi. En af einhverjum ástæðum leiðbeinir heimavistarfólkið nýkomnu fólki að fara út þarna en ekki í miðbænum þar sem er allt fullt af strætóum, jafnvel leigubílum ef maður er mjög heppinn. Það sem bjargaði mér var að ég rambaði á hóp af nemendum sem voru að læra undir upptektarpróf og þau sáu aumur á mér og skutluðu mér.
Svo loksins komst ég á heimavistina, rennandi blaut af svita, ógnarþreytt og lítil í mér eftir hrakningar dagsins. Í þessu ástandi var mér sýnt herbergið mitt og sameiginleg svæði heimavistarinnar. Ég held að mér hafi sæmilega teksit að leyna skelfingu minni yfir staðnum. Ferkantaðri bygging er ekki til, né ferkantaðra hverfi ef út í það er farið. Þarna var allt brúnt og ferkantað, innan húss sem utan. Allir veggir voru berir og bannað að hengja nokkuð upp neinsstaðar í byggingunni. Sem dæmi um það hversu gjörsamlega þessari stofnun mistókst að vera heimilisleg má nefna sjónvarpsherbergið. Það var brúnt og ferkantað, með sónvarpsskjá inni í lokuðum skáp og fyrir framan það voru sjö beinar raðir af brúnum skrifborðsstólum. Á heimavistinni var bannað að halda neinskonar veislur, nema með tilskildu leyfi í tilætluðum veislusal, sem einnig var brúnn og ferkantaður og með auða veggi. Enginn mátti hafa gesti yfir nótt og ef maður ætlaði burtu í lengri tíma en 72 klukkustundir þá varð maður að tilkynna sig. Hávaði var bannaður eftir miðnætti.
Herbergið mitt var álíka breitt og gangurinn fyrir utan. Þar var skrifborð, rúm og fataskápur. Fataskápurinn var vegna plássleysis svo nálægt rúminu að það var ekki hægt að opna hann almennilega. Út úr herberginu lá helmingi þrengri gangur þar sem hafði verið troðið tveimur rafmagnshellum, vaski og svona mínibarsísskáp. Ég hafði eigið baðherbergi til umráða og örbylgjuofn, en enga diska og engin eldhúsáhöld. Þau voru til leigu fyrir 60 evrur, óháð tíma lánsins. Almenn líkindi herbergisins með fangaklefa jukust enn frekar fyrir þær sakir að fyrir öllum gluggum hér er höfð einskonar hlíf, svo herbegin hitni ekki of mikið yfir daginn. Ég kunni hinsvegar ekkert á þetta fyrirbæri og gat ekki lyft því. Gluggin var því byrgður með kolsvörtu plasti og engin dagsbirta komst inn í herbergið.
Ég flúði út úr herberginu í áttina að stórmarkaðinum, í leit að næringu sem ekki þyrfti annarra áhalda við en glerdisksins úr örbylgjuofninum. Helsta einkenni hverfisins sá ég að voru auðar götur, stórar ferkantaðar rauðbrúnar byggingar, þar á meðal einn spítali, hraðbrautir og eyðilegur og óræktarlegur mói. Þegar ég lagðist loks til svefns í algeru kolsvartamyrkri, eftir að hafa matast á þurri brauðsneið með osti af örbylgjuofnsdiski, í að því er virtist ferköntuðu og mannlausu úthverfi úti í miðri sveit, þá gat ég ekki annað en velt fyrir mér hvað í andskotanum ég hefði eiginlega verið að hugsa.

2010-09-19T12:05:00.000-07:00

Áður en ég lagði af stað hingað til Spánar hafði ég hugsað mér að hefja aftur þá menntaskólaiðju mína að blogga, til þess að dreifa frægðarsögum af sjálfri mér sem víðast. Það hafa hinsvegar óneitanlega liðið einir fimmtán dagar síðan ég kom hingað án þess að ég hafi birt stakt orð. Þetta stafar að vissuleyti af hinni hræðilegu ringulreiðu og því mikla vonleysi sem helltist yfir mig fyrstu dagana hér, en það er þó til lengdar engin afsökun, því hvað er frásagnarverðara heldur en ringulreiða og vonleysi? Ég get þó sagt mér til afsökunar að ég byrjaði á því að skrifa frásögn af mínum fyrsta degi hér og hinni hræðilegu heimavist, en ég skrifaði það bara á word meðan ég hafði ekki aðgang að interneti og síðar kom í ljós að þetta bloggforrit virðist ekki gera ráð fyrir því að fólk vilji gera copy-paste. En ég nenni ómögulega úr þessu að fara að skrifa það aftur og ekki einu sinni að rifja upp hvað gerðist hérna síðustu tvær vikur svo ég byrja bara á deginum í dag.
Dagurinn hófst klukkan hálfsjö, þegar hópur aldinna kaþólikka, með bíl vopnaðan tveimur stórum hátölurum í fararbroddi, gekk framhjá blokkinni þar sem ég bý. Bíllinn blastaði alvarlegri ræðu um undursamleika hins dásamlega ávaxtar kviðs hinnar heilugu meyjar. Hávaði þessi vakti mig upp úr afar syndasmlegum draumförum verð ég að viðurkenna. Það er ég viss um að var sjálfur tilgangur göngu fólksins. Þetta er örugglega varðsveit hverfisins gegn ókristilegum hugsunum ungs fólks. Þeir finna það á sér í mílu fjarlægð þegar einhvern er að dreyma eitthvað dónalegt. Ég sá mér ekki annan kost en fara á fætur og fá mér kornflex og fara aftur að sofa þegar að þau höfðu séð sóma sinn í að fara eitthvert annað með þennan ógurlega hátalarabíl.
Síðan tókst mér að sofa til tólf og þar á eftir að drepa tímann til þrjú, þegar að ég afþakkaði boð þeirra Gabrielu og Ioana sem búa með mér um að fara til Madridar að skoða Pradosafnið. Ekki það að ég sé svona ómenningarleg, ég er einfaldlega búin að sjá það og var búin að fá nóg af kaþólskum dýrlingum þennan daginn. Svo ég ákvað í staðinn að verða eftir í Alcalá og eyða þessum 6 evrum sem annars hefðu farið í lestina í sætindi. Ég kynnti mér eitt bakarí og eina ísbúð og ætla ekki að hafa önnur orð um stofnanirnar en að næst reyni ég einhverjar aðrar búðir. Einnig skoðaði ég hinn svokallaða fæðingarstað Cervantesar (eftir tveggja vikna dvöl í Alcalá er ég samt orðin nett pirruð á Cervantesi, stolti og gleði borgarinnar). Þetta var mjög snoturt safn, og ókeypis, en ekkert allt of raunsætt, virtist mér. Annað afrek dagsins var að kynnast stelpu sem verður með mér í tímanum sem hefst á morgun, sem er himnasending, því ég hef ekki minnstu hugmynd um hvar tíminn er kenndur og sé hvergi nein merki um það. Ég er stundum merkilega blind á nauðsynlegar upplýsingar.Einnig bara verð ég að koma á framfæri þeirri staðreynd að hér er 30 stiga hiti, þykkt laufskrúð á öllum trjám og rósir í blóma á aðaltorginu, sem heitir merkilegt nokk í höfuðið á Cervantesi.
Þegar ég kom heim gerðist ég húsleg og eldaði mína fyrstu súpu. Ég hugsðist vera örlát og elda nóg af súpu handa þremur, svo Gabriela og Ioana gætu borðað eitthvað þegar þær kæmu seint heim, en svo virðist sem ég hafi enga tilfinningu fyrir magni þegar að matreiðslu kemur. Ég eldaði heilt stöðuvatn af kartöflusúpu sem stendur nú í potti á eldavélarhellunni. Súpan er þrátt fyrir allt ágæt á bragðið og ég kveikti heldur ekki í dag í eldhúsinu við það að kveikja á gashellunni. Hinsvegar bíða mín meira en fjórir mánuðir í þessu eldhúsi, þannig að ég ætla ekki að hrósa happi of snemma með það. Súpuna fór ég svo með út á mínar agnarsmáu svalir og blés sápukúlur milli súpuskeiða og fylgdist með nágrönnum mínum köttunum. Ég fyllist alltaf einstakri sjálfsánægju þegar ég sit á þessum svölum með eitthvað sem ég sjálf hef eldað, jafnvel þó að í fyrsta skiptið hafi það ekki verið annað en salat, því það var ekkert gas í húsinu og ég hafði gleymt að hringja og panta það. En slík smáatriði trufla ekki sjálfsálit mitt þegar ég sit á hinum undraverðu svölum með sápukúlur.

2009-02-24T06:34:00.000-08:00

Í dag þurfti ég að sitja löngum stundum fyrir framan tölvuna og það endaði auðvitað með því að ég gúglaði sjálfa mig. Þetta geri ég öðru hvoru án þess þó að búast við að finna eitthvað sem ég vissi ekki fyrir. Þeim mun meiri varð því undrun mín þegar ég í dag komst að því að ég er Grænlendingur. Ég fann sumsé mynd af mér, merkta með fullu nafni inn á umræðuvefnum Skadi Forum sem sett var þar inn fyrir rúmum þremur árum. Í skyndi reddaði ég mér því notendanafni á Skadi Forum en ákvað að gera það undir fölsku nafni til að vekja ekki grunsemdir hjá Nseag þessum sem hafði sett inn færsluna um mig.
Eftir að hafa svipast um á síðunni og skoðað færslu Nseags gat ég ekki annað en hrósað happi yfir þeirri forsjálni minni. Þetta virðist mér vera síða þar sem einmana fólk víðsvegar um heiminn fær útrás fyrir sinn innri Germana og, um leið, sinn innri rasista. Myndin af mér, sem var gamla busamyndin mín úr MR, hafði verið sett inn á umræðuvef um kynþáttagreiningu (anthropological taxonomy) sem bar nafnið "Classify Icelandic Mongolized (eskimo mix)" en þetta virðist vera einhverskonar samkvæmisleikur á borð við Pictionary. Þar fékk busamyndin mín einkunnina: Brunn+Eskimo en til gamans má geta að busamynd Dags Snæs Sævarssonar fékk dóminn: Nordid+Brunn+slight mongolized.
Jahá. Ég veit ekki alveg hvort ég ætti að láta móðgast eða ekki, þegar svo mjög er vegið að stolti mínu, þjóðerni og kynþætti og ég sökuð um grænlenskan uppruna. Í það minnsta get ég sofið róleg, ég gat ekki séð að þau hefðu vitneskju um heimilisfangið mitt og því þarf ég ekki að óttast að ég verði leituð uppi og mér fórnað á altari þjóðernishreinsana, blendingur sem ég er.

2009-01-27T06:36:00.000-08:00

Ég hef ákveðið að hætta að hafa áhyggjur, hætta að fylgjast með fréttum, hætta að reyna svona mikið, draga í staðinn andann djúpt og lesa smásögur sem fjalla um elli, sorg og ketti sem drekka kaffi, en allt eru þetta fyribæri sem ég finn mikla samsvörun með. Ég ætla að beina sjónum mínum að 19. öldinni og mormónum en hætta að horfa örvæntingarfullum hatursaugum á námsbókasafn Þjóðarbókhlöðunnar. Fyrir þá sem ekki finna viðlíka huggun og ég í kaffidrekkandi köttum og ofsóttum mormónum vil ég benda á hópa glaðbeittra norskra ferðamanna sem sést hafa í miðbænum undanfarna daga. Þetta er áhyggjulaust fólk og kurteist sem unun er að horfa á.

2009-01-20T12:01:00.000-08:00

Það er eitthvað við það að horfa á fólk niðurlægja hvort annað, spreyja piparúða og kasta skyri, sem fyllir mig einskærum fögnuði við að vera þátttakandi í hinu Nýja Íslandi.

2009-01-10T14:06:00.001-08:00

Aðspurð hvað ég hafi gert um helgina mun ég kipra augun leyndardómsfullt og muldra eitthvað um hvítan hákarl.

2009-01-07T02:20:00.000-08:00

Kettirnir eiga orðið í dag. Innan skamms mun verða til sýnis myndband af þeim á youtube að spila á munnhörpu.

2008-11-15T08:34:00.000-08:00

Rétt í þessu var ég að koma af mótmælunum á Austurvelli. Ég kom seint og á leiðinni þangað mætti ég fólki á heimleið með mótmælaspjöld í höndunum, þarna var mikið af fjölskyldum og svo eldri borgurum. Þeir sem enn voru á Austurvelli þegar að ég loksins kom þangað voru fáir og horfðu flestir mæddir á það hvernig fámenntur hópur kastaði eggjum og gömlum matvælum í Alþingi. Á heimleiðinni fór ég að velta þessu betur fyrir mér og ég get ekki betur séð en að mótmælin á Austurvelli séu eftir allt saman einhverskonar skopstæling á hinu nýliðna „góðæri“ Íslendinga og leika þá eggjakastararnir hlutverk útrásarvíkinganna. Rétt eins og að við spyrjum okkur núna af hverju Alþingi og ríkisstjórnin höfðu ekki hemil á íslenskum fjárglæframönnum undrar maður sig á af hverju sá sem skipuleggur mótmælin kemur ekki í veg fyrir að þau leysist upp í skrílslátum fyrir tilstilli fámenns hóps. Ástæðan er í grunninn sú sama, ótti við gagnrýni og óvinsældir, með öðrum orðum lýðskrum. Löggjafarvaldið óttaðist að vera ganrýnt fyrir að hefta frjáls viðskipti, forystumenn mótmælanna fyrir að hefta frjálsan aktívisma. Rétt eins og fámennur hópur manna hefur svert orðspor og þjóðerni Íslendinga í útlöndum hefur þessi fámenni hópur mótmælenda (öllu heldur eineltisseggja) svert eitt af smaeiningartáknum Íslendinga, Alþingishúsið. Alþingishúsið er ekki í eign bankanna eða stórfyrirtækja, það er í eign íslensku þjóðarinnar, við kjósum fólk til setu þar og við borgum fyrir hreinsun á því. Þegar að einhver hendir fúleggi í Alþingi þá hendir hann fúleggi í vilja íslensku þjóðarinnar.
Enn ein hliðstæðan milli eggjakastaranna og útrásarvíkinganna eru viðbrögð fjölmiðla. Rétt eins og fjölmiðlar fluttu okkur daglegar fréttir af iðju útrásarvíkinganna, nýjustu fyrirtækjunum þeirra og afmælisveislunum þeirra, þá eru þeir ötulir við að flytja fréttir af eggjakösturunum. Taka myndir í nærmynd og hvaðeina, viku eftir viku. Þannig hvetja þeir eggjakastaranna, næra athyglissýki þeirra og gefa þeim í raun grundvöll fyrir áframhaldandi einelti. Því að þessir óvitar eru ekki knúnir áfram af reiði, réttlætiskennd eða pólitískum hugsjónum, heldur athyglsissýki.

2008-10-09T14:16:00.000-07:00

Eftir sex vikna nám í sagnfræði við Háskóla Íslands og tilheyrandi lestri á greinum sem eiga að sýna viðhorf nútímalegrar söguskoðunar sem og hina ýmsu þætti sagnfræðilegra vinnubragða hefur öll orðræða og málfar fræðigreinarinnar tekið sér allrækilega bólfestu í hugskoti mínu. Ef lesendum er það ekki nú þegar ljóst af ofangreindu máli þá vil ég leyfa mér að vitna í það sem flaug mér í hug er ég var að skammta mér hakki og spagettíi á disk við kvöldmatinn. „ágætt“ hugsaði ég, „hér hef ég komist í tæri við spagettíauðlindirnar.“

2008-07-30T13:46:00.000-07:00

"Er ekki hægt að stækka þetta helvíti" tautaði hann faðir minn sér fyrir munni um leið og hann smellti árangurslaust á prófílmyndina á splunkunýja blogginu sínu. Prófílmyndin hans er nefnilega skjaldamerki Cuscoborgar, sem er það al-illúðlegasta skjaldamerki sem ég hef séð. Þið skuluð endilega googla það ykkur til gamans.

2008-07-28T13:32:00.000-07:00

Ég get með stolti tilkynnt það að mér hefur tekist að gera allt sem að ég ætlaði mér í sumar, húrra húrra. En þá ætti ég kannski líka að taka það fram að það eina sem ég ákvað fyrir sumarið var að fara í endajaxlatöku, vinna eins mikið og að ég gæti og lifa nískulegum lifnaðarháttum. Þetta hefur meira að segja tekist svo vel að ég er farin að verða óróleg, því ég finn hvernig þessi hugsunarháttur er farinn að teygja sig inn á haustið og veturinn líka, og það líst mér illa á. Auk þess er ég farinn að eiga í einhliða og haturskenndum samræðum við gosflöskurnar í vinnunni og það veit ekki á gott. En nú bíð ég spennt eftir mánaðarmótum til að ég geti glottað nirfilslega yfir launaseðlinum mínum en líka af því að þá get ég skammarlaust farið að telja niður dagana þangað til að skólinn byrjar. Ég hlýt því að staldra við í amstri dagsins og spyrja gosflöskurnar: Hvar ó hvar, hafa dagar lífs míns lit sínum glatað?

2008-05-09T12:41:00.001-07:00

Í dag tafðist afgreiðsla í Björnsbakarí um stund þegar að ég festi fingurnar á mér í brauðmylsnuskúffunni. Ó, hví er lífið svo sárt.

2008-03-17T05:02:00.000-07:00

Letin hefur náð yfirhöndinni. Ég bý núna í sumarhúsi u.þ.b. 15 kílómetra frá bæjarmörkunum, og er mestmegnis hætt að hafa fyrir því að klæða mig í eitthvað ananð en náttföt og og það telst yfirleitt til sérstakra afreka fyrir mig ef ég fer í sturtu. Auðvitað ætti ég að vera úti að kanna umhverfið og eitthvað álíka uppbyggilegt, en það er bara svo mikill tími til stefnu. Svona einn og hálfur mánuður, af hverju ætti ég þá eitthvað að vera að flýta mér? En eitthvað hef ég þó drattast til að sjá hérna í Chile:
1. Pablo Neruda safnið í Santiago. Eitt af þremur íbúðarhúsum hans sem hefur verið breytt í safn. Húsið var fullt af allskonar dóti og byggt á mjög sérkennilegan hátt, til þess að það liti sem mest út eins og skip. Pablo Neruda var nefnilega með mikla áráttu fyrir hafinu, þótt hann væri bæði ósyndur og sjóveikur, og gekk því um í þessu bátslega húsi og kallaði sig skipstjóra, svo til ósigldur maðurinn. Miðað við að hann átti að hafa verið sósíalisti þá finnst mér hann hafa haldið sig frekar ríkmannlega, með þrjú vegleg íbúðarhús. Auk þess virkaði það eins og hann hefði haldið allmikið framhjá um ævina. Eða eins og pabbi sagði þegar við fórum út: algjör prumpgæi. Engu að síður var húsið mjög fallegt og maður fyrirgefur listamönnum nú ýmislegt.
2. Ljón. Þau sátu í búrum á einhverju engi þegar við ókum inn í lítinn sumarleyfisstaðarbæ í Suður-Chile. Ég sem hélt að Áta hefði misst vitið þegar hún fór allt í einu að kalla: Ljón, ljón! En um kvöldið fórum við í sirkusinn, þar sem góður partur sirkusfólksins sem kom fram var undir tvítugu. Eða næstum því allir, ef maður tekur frá trúðana. En jæja, það getur svo sem vel verið að ferðasikus sé ekkert verri uppeldisstofnun en hver önnur. En þá hef ég fengið að prófa það að sofna við ljónaöskur.
3. Hinar ýmsu hraðbrautir.
4. Óskaplega mikið af gríðarstórum búðum í Puerto Montt, þó þar búi ekki nema 70000 manns, held ég. Það ríkir góðæri í landinu.
5. Menn á ýmsum aldri pissa í hafið niðri við höfn.
Annars eyði ég mestum tíma mínum í rútuferðir, sjónvarpsgláp og að busla í vatninu niðri við húsið ásamt hinum þremur hundum sem hafa gerst vinir okkar. Einn er brúnn, annar hvítur og sá þriðji svartur og þeir hlaupa hér semivilltir um svæðið. Ég hef reyndar heyrt að það sé hættulegt þegar hundar eru ekki undir neinni mannlegri stjórn og ferðast um í slíkum hópum. Hegðun þeirra fer að líkjast æ miera hegðun úlfahóps. Það virkar nú ekki líklegt með þessa þrjá, en maður veit aldrei. Það er því aldrei að vita nema að ég verði einn daginn étinn á gönguferð niðri við vatnið, með óþvegið, skítugt hár og á náttfötunum.

2008-02-21T14:53:00.000-08:00

Ævintýralöngun og atorkusemi hafa löngum einkennt ferðalög mín erlendis. Í dag var síðasti dagurinn okkar í Santiago og ég hef eytt honum á afar uppbyggilegan hátt. Mér telst svo til að á síðasta sólarhringinn hafi ég sofið svo sem nemur 22 klukkustundum. Ein klukkustund hefur farið í að sinna líkamlegum nauðsynjum, einkum á sviði meltingar- og þveitikerfisins. Hina klukkustundina sat ég íklædd baðfötum á þaki hótelsins okkar, með fæturna á kafi ofan í ískaldri sundlauginni og sólaði mig. Sjaldan hefur mér liðið eins mikið og auðmanni eins og þegar ég sat þarna og horfði pírðum augum á skýjakljúfana í kringum mig. Það eina sem sló á þessa tilfinningu var sú staðreynd að sundlaugin var á stærð við þrjú vel útilátin baðkör og það að ég hafði vafið einkar hátískulegum náttbol um höfuðið á mér til að forðast það að sólbrenna á hvirflinum. Það skiptir ekki máli hvar í heiminum ég er stödd eða á hvaða tíma sólahringsins, ég er ávallt elegant.

2008-01-03T06:03:00.000-08:00

2007-12-11T14:59:00.000-08:00

Í gaer fór ég á hid merka Inkasafn hér í Cusco. Tokk sé fullkominni skipulagningu á tíma mínum tókst mér loksins ad troda tví ad á naestsídasta deginum af 14 vikna dvol í Cusco. Vegna gífurlegra anna tessa sídustu viku (ég hef setid á almenningsbekkjum og bordad ís í sólskininu, vingast vid eldri herramenn og bedid eftir lokunartíma ákvedinnar bókabúdar) sá ég mér ekki faert ad fara fyrr en rétt undir lokun, klukkan hálfsjo.
Ekki bara var ég alein á safninu fyrir utan stoku oryggisvord, heldur var líka nidamyrkur í ollum sýningarsolunum. Safnid er búid sjálfvirkum ljósum, sem tví midur eru ekkert alltof naem, sem gerdi tad ad verkum ad ég turfti ad hoppa góda stund í myrkrinu í hverjum sal ádur en ad ljósin kviknudu. Tannig birtust sýningarmunirnir mér á einkar dramatískan hátt, eina stundina var ég í algjoru myrkri, en hina umkringd leirvosum og gomlum klaedisbútum, sem birtust á einu sekúndubroti, eins og draugar fortídar.
Tarna var ég í essinu mínu, tóttist hafa laert á kerfid og hvadeina, ód galvosk inn í lítinn sal og hoppadi glod í bragdi. Tad hopp endadi naestum med hjartaáfalli, tví tegar ljósid kviknadi var ég umkringd múmíum á hinum ýmsu aldursskeidum, fullklaeddar med sítt, svart hár og beinaber andlitin stirdnud í hljódum oskrum.
Tannig var nú sídasti ferdamannastdurinn sem ég skodadi hérna í Perú. Tetta er líka sídasta faerslan sem ég skrifa hér (taer hafa svo sem ekki verid alltof margar), svo kem ég heim á fostudaginn og get farid aftur med íslenskum stofum, um hvad hef ég hinsvegar ekki hugmynd.

2007-11-10T10:03:00.000-08:00

Ég verd tví midur ad tilkynna (betra seint en aldrei) ad tetta mer Flugvallar-Krist var bara eitthvert fjolmidlarugl. Ég hef tad frá naestfyrstu hendi ad tetta er bara eitthvert veggjakrot sem hefur verid tarna árum saman, og tegar flugfélagid aetladi ad fara ad trífa tá nádist tad ekki af. Tví midur. Tad hefdi verid svo indaelt ad sjá alla leigubílstjórana keyra um med áletrunina "Guíame, señor del aeropuerto" í stadinn fyrir "señor del Huanco".
Ojaeja. Í fyrradag var verkfall. Straetóbílstjórar og leigubílstjórar neitudu ad keyra til ad mótmaela háu verdlagi og forsetanum yfirhofud. Ég hef ekki hugmynd um hvernig tessi madur komst til valda, hann var líka forseti fyrir tuttugu árum og tess tíma er helst minnst fyrir gífurlega verdbólgu og uppgangs hrydjuverkasamtaka. Ég hef engan hitt sem er mjog ánaegdur med hann. Einu sinni sátum vid í eldhúsinu og hlsutudum á útvarpid. Tad eina sem ég skildi voru stadarnofn og grídarlega háar tolur. Sara, fjolskyldumamman, benti á útvarpid og sagdi: "Tetta er forsetinn, Alan García, ad tala um hve morg hús hann hafi byggt fyrir hina fátaeku. Hann lýgur tví ollu saman."
Annars er mér sagt ad mótmaelin núna á fimmtudaginn hafi verid frekar vaeg. Baerinn var tó fullur af fólki med mótmaelaspjold og dekk voru brennd, tó ég hafi ekki séd tad. Synd og skomm, tad hefur mig alltaf langad til ad sjá.
Annars geng ég nú um ljómandi af sjálfsánaegju, tví í gaer fór ég í klippingu. Hún er elegant og smekkleg, og hún kostadi 200 kall. Hahahaha. Ég nýt tess út í ystu aesar ad eyda peningum í Perú.

2007-10-19T10:20:00.000-07:00

Ég er byrjud ad fylgjast med fréttum hérna í Perú. Tad týdir ad tegar ég geng framhjá bladastandinum á leidinni í skólann tá les ég fyrirsagnirnar á forsídufréttunum. Og tetta er tad sem hefur gerst undanfarid í Perú:

22 létust í rútuslysi (og vid hlidina á tessari fyrirsogn var mynd af skaelbrosandi bimbói í g-streng)
42 nemendur EKKI reknir fyrir ad eydileggja teppi og fleygja sjónvarpi.
Sjávarstraumurinn La niña nálgast.
Prestur á daginn, Elvis Presley á kvoldin - fadir Antonio segir okkur frá ástrídu sinni fyrir rokki.
Fyrrverandi forseti Perú, Alejandro Toledo, fullur í opinberri heimsókn í Chile. Tvílík skomm!
Og sídast en ekki síst: Ímynd Krists birtist á burdarsúlu á flugvellinum í Cusco, á umrádasvaedi AeroCondor.

Tetta med Krist tykir mér merkilegast. Eftir tví sem ég skil best tá var eitthvad ad hjá flugvél frá Aero Condor, svo hún turfti ad hringsóla í trjá klukkutíma yfir Cusco til ad klára bensínid, annars hefdi kviknad í henni vid lendingu, eda eitthvad slíkt. Tegar flugvélin hafdi svo loksins lent áfallalaust kom fólk auga á andlit Krists, svipad andliti sem ádur hefur birst hér á fjalli sem heitir Huanco. Nú stendur yfir rannsókn á andlitinu, hvort tad sé ekta eda ekki. Ef tad reynist ekta tá verdur tetta heilagur flugvollur og Cusco verdur enn fraegari, heilog flugvallarborg.

2007-10-13T08:10:00.000-07:00

Í fyrradag sneri ég aftur úr regnskóginum. Tad var líklega med tví besta sem ég hef gert. Ef ég get fengid mér vinnu tar, t.d. sem adstodarmadur á túristabát, tá flyt ég. Eda tá ad ég giftist leidsogumanninum, honum Marco. Hann er án efa furdulegasta mannvera sem ég hef nokkurn tíma hitt. Eitt af tví marga áhugaverda sem hann sýndi okkur var samkynhneigdi àvoxturinn. Tessi ávoxtur ku vera svo fullur af kvenhormónum ad sé hann etinn of oft fá konur svona straumlínulagadan voxt og karlmenn verda samkynhneigdir. "Tess vegna," útskýrdi Marco, "eru 4% brasilískra karlmanna hommar."
Tarna í frumskóginum hefdi mér ef til vill bodist taekifaeri til ad prófa ofskynjunarlyf, en shamaninn var í vondu skapi af tví ad vid hringdum ekki í hann ádur en vid komum. Ojaeja, ég verd ad halda áfram ad lifa án ofskynjunarlyfja. Marco sagdi ad adstodarstràkurinn á bátnum hefdi einu sinni prófad, en tad eina sem hann sá voru marglitar oldur.
Kennarinn minn í skólanum var búinn ad segja mér ad borda mikid af daemigerdum frumskógarmat, en ég verd tví midur ad játa ad ég bordadi ákaflega vestraenan mat. Fyrsta máltídin mín í frumskóginum var heitt kakó og poppkorn. Vid drukkum heitt kakó í oll mál.
Vid fórum í margar gonguferdir, skodudum tarantúlur og drukkum vatn úr trjágreinum. Naestsídasti dagurinn okkar fór mestallur í ferdalagid upp ána til Pilkopata. Vid syntum í ánni og skiptumst á vid at ýta bátnum upp flúdirnar. Nú er ég svo sólbrunninn ad ég lít út eins og pandabjorn.
Sìdustu nóttina okkar gistum vid svo í Pilkopata, sem kemst naest tví af ollum stodum sem ég hef heimsótt ad vera shantytown. Morg húsin litu út fyrir ad vera byggd úr rekavidi og voru skreytt med auglýsingum og kosningaslagordum. Fallegasta hùsid var tad med kókakóla auglýsingunni. Auk tess var allt fullt af yndislega gomlum jeppum sem hafdi verid breytt í vorubíla. Vid vorum svo heppin ad hitta à 15 àra afmaeli San Francisco hverfisins í Pilkopata og vard ég tví vitni ad Perúskri útihátid. Fólkid tarna dansar sèrkennilega, tad minnir mest à ìrska tjòddansa. Tad hoppar í sífellu og steppar.
Tegar vid komum heim var flest vid tad sama, nema ad sturtan var naestum frosin og Katrín, dóttirin í fjolskyldunni, hafdi verid raend gemsanum sínum í annad skipti á tveimur vikum. Tveir strákar rédust á hana og rifu af henni símann. Mamma hennar hristi hofudid maedulega og sagdi: "ae já, allir tessir glaepamenn sem streyma hingad inn frá Lima." Cuscocúum er gjarnt ad lìta svo á ad Lima sé einhverskonar víti á jord, og ef eitthvad slaemt kemur fyrir, tá á tad sér uppruna í Lima.
Sokum sturtunnar koldu eru nú allir í húsinu meira eda minna veikir (meira ad segja hundurinn, sem hefur tó aldrei í sturtuna komid), en í gaer fórum vid í menntaskólann í gotunni okkar ( og hér klárar fólk menntaskólann sextán ára) og bádum tá um ad lána okkur rafvirkjanema, sem lagadi sturtuna á korteri. Tetta er addáunarvert. Ég gat ekki pumpad í dekkid á hjólinu mínu tegar ég var sextán ( og get tad varla enn).
Tessi faersla er frekar long, en tad er eins gott, tví tetta gaeti verid tad sídasta sem tid heyrid frá mér. Hingad er nefnilega komid ferdatívolí og tangad aetla ég eftir hádegi. Ég veit ekki hversu vel sudur-amerískum ferdatívolíum er treystandi. Kannski heyrid tid í fréttunum á moprgun: Íslensk stúlka, Ragnhildur Hólmgeirsdóttir, lést í Parísarhjóli í Cusco klukkan trjú ad stadartíma í gaer. Dios mío, que horror.

2007-09-25T15:26:00.000-07:00

Magdalena herbergisfélagi minn fann indaelt netkaffi í gotunni okkar og tar sit ég nú. Tetta er í adra rondina lítil búd en baka til hafa tau einar sjo tolvur sem eru fimm sinnum betri en taer sem eru í skólanum. Veggirnir eru veggfódradir med auglýsingum um bjórinn Brahma og hérna er lítid altari med dýrlingsmynd og kertum. Tetta er svo sem ekkert undarlegt tar sem meira ad segja leigubílstjórarnir búa ad litlu altari. Tad sem ég hinsvegar undradi mig á er hauskúpan sem er geymd í glerkassa vid dyrnar, en fjolskyldan mín upplýsti mig um at tetta sé algeng tjófavorn á tessum slódum. Hér er líka indaell lítill hvolpur. Ég kann svo vel vid mig hèrna ad ég aetla ad fara eins oft á netid og ég get.
Annars adhefst ég fátt, helstu fréttir eru taer ad ég hef uppgotvad dásamlegt tyggjó, kanela arctíca. Tad er svipad og ad tyggja piparkokudeig.

2007-09-17T06:08:00.000-07:00

Hneyksli hefur átt sér stad. Tveir lidsmenn fótboltalidsins í Cusco sáust kyssast. Veslings monnunum hefur tekist ad sameina tvo hommafóbískustu hluti heims: fótbolta og Sudur-Ameríku.

2007-09-13T14:31:00.000-07:00

"The Incas preferred to kill teenagers."
Eda svo sagdi allavegana leidsogumadurinn í Hinum Helga Dal. Hann taladi ágaeta ensku nema ad stundum hljómadi hann svolítid eins og hann vaeri klikkadur.
Svo á ég enn eftir ad lýsa gotunni minni. Vid hana eru tvo kennileiti, kirkjugardur í odrum endanum og útimarkadur í hinum. Í morgun sá ég tar mann med kidling í handtosku. Í naesta húsi vid mig er eitthvad sem mér sýnist hafa eitthvad ad gera med starfsmenn landbúnadarráduneytisins og á hlidid á tarnaesta húsi er máladur vígreifur indjáni og ordid súkkuladiverksmidja, tó ég efist stórlega um ad svo sé raunin.Á leid minni í skólann fer ég framhjá einni herstod og umferdareyju tar sem kýr bítur gras. Kýrin horfir aetíd á hermennina med stóískri ró.
Einnig er tad í fréttum ad ég heiti ekki lengur Ragnhildur. Tegar ég kynnti mig fyrst fyrir fjolskyldunni heyrdist teim ég nefnilega segja Rakeldur en ekki Ragnhildur. Tad vill svo skemmtlega til ad nafnid/ordid Rakeldur er mitt á milli ordanna raketta og flugeldur. Tetta getur einfaldlega ekki verid tilviljun og tví hef ég saett mig vid nafnid sem orlogin hafa gefid mér.
Um helgina mun ég svo halda til Macchu Picchu, ef hradbankarnir eru mér hlidhollir.

2007-09-07T14:53:00.000-07:00

Í stuttu máli sagt (og án íslenskra stafa) tá var ekkert líkt med ferdalaginu sjálfu og tví sem ég hafdi ímyndad mér. Tad eina sem vert er ad minnast frá teirri endaleysu er morgunmaturinn í Ameríku og fólkid í flugvélinni á leidinni til Perú sem var sérlega vingjarnlegt, eins og flest fólk sem ég hef hitt hér.
Aftur á móti er sjálf Cusco ekki ósvipud tví sem ég bjóst vid. Tad eru fjoll allt um kring og hér er býsna kalt, sérstaklega ef tekid er mid af tví ad húsin eru ekki upphitud. Enda er skelfingar tolraun ad fara í sturtu hér og ég sef í tveimur náttbuxum, bol, peysu, angóruullarsokkum og med trefil.
Ad odru leyti bý ég í hinu fínasta húsi og fjolskyldan mín er hid besta fólk. (Ég hlýt ad vera farin ad rydga eitthvad í íslenskunni, setningarnar mínar eru svo gífurlega hátídlegar) Foreldrarnir reka ferdaskrifstofu og dóttirin (sem er 17 ára) er í háskólanum ad laera til tannlaeknis.Hún hefur auk tess ákaflega gaman af hryllingsmyndum og í gaer horfdum vid á Silent Hill. En sá óskapnadur.
Enn sem komid er hef ég lítid skodad af sofnum og odrum turistastodum, en í dag gekk ég upp á haed rétt fyrir ofan baeinn sem er krýnd stórri styttu af Jesúsi. Jesús var hress og útsýnid var ótrúlegt. Tad er eitthvad svo fallegt og taegilegt ad vera umkringdur fjollum á alla vegu . Á morgun aetla ég í skodunarferd ut fyrir baeinn og skoda m.a. svona reipabrú eins og madur sér svo oft í Andrésblodum. Á sunnudaginn mun ég svo halda í Hinn Helga Dal (Valla Sagrada) sem ku vera hinn sogufraegasti stadur. Mikid otrulega er annars taegilegt ad skrifa svona hatidlegt mal, madur sleppur vid svo margar aukasetningar.
Hvad um tad, annars er mín helsta skemmtan hér í bae ad taka straeto. Flestir teirra eru á staerd vid Wolkswagen rúgbraud og farid kostar tíkall. (tetta er líka í fyrsta skipti sem ég hef efni á ad taka leigubíl í skólann ef mér svo sýnist, tad kostar 60 kr.) Sem betur fer tarf eg ekki ad taka straeto á milli 7 og 8, tá eru teir svo fullir ad fólk naestum hengur út um gluggana. Annars eru teir bara taegilega fullir og alltaf er manneskja sem sér um ad opna og loka dyrunum, taka vid peningum og tala mjog hratt. Tad eina sem ég skil af tví er Huancarohuancarohuancaro!, en tad er hverfid mitt og eitthvad sem er annadhvort bajabajabajabaja! (útútútút!)
eda pagapagapaga! (borgaborgaborga).
Allir nemendurnir hérna verda mjog hissa tegar teir heyra ad ég aetli ad vera herna í trjá mánudi í skólanum, faestir eru lengur en mánud og svo tekur vid sjálfbodastarf. En jújú, tad eru ekki allir svo fórnfúsir. Ef mér fer ad leidast skólinn tá kannski skipti ég yfir, ég sé til.
Hundahald hér í borg er líka mjog skrítid. Hundarnir ganga lausir um goturnar og fara svo heim á kvoldin, svona eins og kettir á Íslandi. Enda virdast hundarnir hér líka ákaflega hamingjusamir, hver og einn hefur limaburd hins frjálsa hunds. Í dag sá ég líka lamadýr, en mér er ordid svo kalt ad ég skrifa ekki meira. Verd ad fara og drekka meira kókate.

2007-08-31T03:15:00.000-07:00

Sama hvað ég reyni, þá get ég ekki svo mikið sem ímyndað mér næsta þrjá og hálfa mánuðinn. Þette er eins og ein stór svört hola. Nema náttúrulega stöku glefsur sem að ég sé stundum fyrir mér. Leifsstöð auðvitað og það næsta sem ég ímynda mér eru almenningssímar á amerískum flugvelli. Móttökuborðið á hóteli og ópersónulegur afgreiðslumaður sem segir (á íslensku nota bene) nei því miður, við könnumst ekki við neina pöntun á þessu nafni. Og næsta glefsa er af risastórri amerískri flugvallarbókabúð, full af ódýrum pappírskiljum eftir Douglas Coupland. Ég get hvorki séð fyrir mér tangur né tetur af Lima. Svo að næsta glefsa er af mér að ganga út um einhverskonar flugvallarinngang þar sem ég mæti óskýrri mannesku/manneskjum með skilti sem stendur á : Ragnhildur.
Og svo þrír mánuðir á heimili með þremur hundum og páfagauk og hálftíma strætisvagnaferð í skólann. Allt í kringum bæinn eru há fjöll, það er kalt, og allt er byggt úr stórum steinum hlöðnum af Inkunum.
Þetta hljómar kannski ekki eins og ég hlakki mikið til, enda geri ég það ekki, ekki núna í augnablikinu. Ég er bara mjög róleg og fjarlæg þessu öllu, en á tíu mínútna fresti rek ég upp taugaveiklaðan hlátur og segi upphátt við tóma íbúðina: en skrítið.
Fyrst kveð ég köttinn og svo kveð ég pabba og svo er ég farin.

2007-07-12T14:22:00.000-07:00

Ég hef tekið mér frí frá vinnu, í heila þrjá daga. Þetta verður dásamlegt. Þrír dagar þar sem ég mun hvorki sjá tangur né tetur af hinum indæla Kringlumanni, Kleinumanninum furðulega og svo hinum geðilla Snúðamanni og vini hans. Snúðamaðurinn vinnur við byggingarframkvæmdir í nágrenni bakaríisins og kemur á hverjum degi. Innra með sér byrgir hann líklega mikla reiði, því einu sinni varð hann verulega dónalegur við mig af engri ástæðu. Á sérlega durgslegan hátt ásakaði hann mig um að hafa selt sér gamlan snúð. Því næst sakaði hann mig óbeint um lygar þegar hann neitaði að trúa fullyrðingum mínum um aldur snúðsins og heimtaði endurgreiðslu. Endurgreiðslu! Á 160 krónum. Huh, ég hefði átt að gefa honum falska spilapeninginn sem við geymum í kassanum.
Já, þetta gerðist fyrir u.þ.b. tveimur vikum, en ég verð samt enn reið þegar ég sé þennan mann. Ef ég þyrfti ekki að gæta upp á orðstír bakaríisins myndi ég geyma sérstaklega gamlan snúð og selja honum hann á uppsprengdu verði. Og glotta meinvíslega. Eða bara hætta að ergja mig yfir svona fáránlegum smámunum. Ég held ég hafi ágætt af að fara í frí. Eða skipta jafnvel um vinnu einhverntíman.

2007-06-30T12:53:00.000-07:00

Upplausn á landsbyggðinni!
Ríkisstjórnin aðgerðarlaus.

Sést hefur til Dionýsosar á Þorlákshöfn. Í fylgd með honum er aragrúi hlébarða með strópljós í augna stað og tylft kvenna eða svo í gallapilsum. Allt daglegt líf í bænum er í upplausn meðan íbúar Þorlákshafnar torga fiskibollum í kílóavís og stíga trylltan dans undir firrtu augnaráði hlébarðanna. Ekkert hefur spurst til Kolbeins Sæmundssonar, grískufræðings og menntaskólakennara, sem sendur var á staðinn til að kveða niður þennan ófögnuð. Kjartan Traustason, talsmaður Musteris Sálarinnar lýsti yfir áhyggjum sínum en sagði þá Musterismenn þegar hafa skipulagt gagnaðgerðir. ,,Hann skal fá að sjá hvar Davíð keypti ölið" Ómögulegt er að segja til um hvort hann hafði þar í hótunum við Dionýsos eða fyrrnefndan Kolbein. Ástand mála er því enn mjög tvísýnt en fréttaritari Hóstahryglunnar mun halda áfram að upplýsa landann um framvindu þessara uggvekjandi atburða.

RH.

2007-06-25T15:26:00.000-07:00

Gaupa. Fari það í gaupu. Ég kem Rómarmyndunum mínum ekki hingað inn. Gaupa éti KodakEasyShare.
Það er komið musteri í næsta hús. Svokallað Musteri Sálarannar, akkúrat þar sem Svalbarði var. Um starfsemi þessa musteris er ekki hægt að dæma af útliti þess því gluggarnir eru vandlega byrgðir með strámottum og asískum rittáknum. Þarf ég að taka fram hvað þetta er grunsamlegt?

2007-05-24T09:34:00.000-07:00

Ég er búin að lesa svo mikið af helgi- eddu- og dróttkvæðum í einni lotu að bráðum fer heilinn að leka út um nefið á mér. Þegar það gerist mun ég umsvifalaust skunda beint til höfuðstöðva heimsmetabókar Guinness. En til að hvíla mig á próflestri ákvað ég að stara lengi á tölvuskjá, en sú fína og skynsamlega hvíld hefur orðið mér úti um heiftarlegan svima. Vesalings vesalings ég. Kötturinn er enn jafn fáránlega kvefuð, hnerrar yfir matinn minn og rymur og snörlar ástúðlega við mér. Hún er líklega með fuglaflensu og bráðum verðum við öll sett í sóttkví og kennararnir neyðast til að brenna upp til agna öll prófin sem ég hef leyst vegna smithættu og ég verð að taka þau öll aftur. Ef ég lifi þetta af, þ.e.a.s. En þá mun þetta blogg ná miklum hæðum í vinsældum enda frásagnir af lífi fuglaflensusjúklings ekki á hverju strái. Ég hugsa að ég fari út á svalir og stari gegnum rifurnar í svalagólfinu. Ef lofthræðslan vekur mig ekki aftur til raunveruleikans þá er öll vön úti, ég mun líklega missa alla stjórn og verða næsti Arne Aarhus.

2007-05-10T09:32:00.000-07:00

Ég ætti að vera að gera eitthvað. En í stað þess sit ég og legg kapal. Aldrei hefði mig grunað að sjálf stúdentsprófin yrðu svona.
Engu að síður höfum við fengið okkur nýjan kött. Við nefndum hana Míu og settum á hana fjólubláan trefil því hún hnerrar í sífellu. Þá er bara að bíða og sjá til.

2007-04-08T12:12:00.001-07:00

Demónískt blóðbað í sumarhúsi.

Þegar að mýsnar nöguðu sér leið inn í sumarhús fjölskyldu minnar einhverntíma í vetur álitu þær eflaust að þær hefðu fundið himnaríki á jörð. Hlýja og matur, matur og meiri matur. En þar skjátlaðist þeim. Brátt áttu mýsnar eftir að skilja að þær höfðu stigið inn i völundarhús geðveikinnar. Þær lánsömu áttu eftir að bíða kvalarfullan dauðdaga en hinar áttu eftir að stíga yfir öll mörk hins eðlilega í brjálæði innilokunarinnar og trylltri samkeppni um fæðu.
Þær fyrstu létu glepjast af salamipylsubitum sem höfðu lævíslega verið settir á lítil trébretti.
Sundurkramin lík þeirra vöktu skelfingu í hópnum sem leitaði sinnar gömlu inngönguleiðar í örvæntingu- en án árangurs. Eftir að hafa nærst í heila viku á morknum mónópólipeningum var hungrið að æra þær. Allan tímann angaði stofan af blóðlykt fallinna félaga þeirra.
Og þá hófst hræátið.
Trylltar mýsnar hámuðu í sig líkin, rotið kjötið, innyflin, lungun, barkann og ómeltar salamipylsurnar rifu þær úr stirðnuðum kjafti hinna dauðu.
Örfáar mýs huldu augu sín í hryllingi, ákölluðu skapara sinn og héldu áfram að narta í mónópólipeninga og klósettpappír. Þegar hinar mýsnar voru búnar að klára úr músagildrunum sneru þær sér að þeim, ærðar af löngun í ferskt blóð. Þær voru of máttfarnar af hungri til að verja sig.
Nú var hver höndin uppi á móti annarri. Blóðslettirnar gengu um gólfið og loks var einungis ein mús eftir, Óskar. Ásóttur af hungri og minningum um fólskuverk sín reikaði hann um herbergin. Öll morðin og ódæðin höfðu verið til einskis. Einnig hann átti að deyja. Klær hans rispuðu rúðuna í stofuglugganum og hann pípti angistarfullt í eftirsjá sinni. "Að ég hefði aldrei stigið fæti hingað inn! Bara að ég væri úti, undir berum himni, ásamt henni Helgu minni. Ó, Helga..."

2006-12-01T12:47:00.000-08:00

Tilkynning, tilkynning!

Þetta blogg er hérmeð sett á ís um ófyrirséðan tíma.
Ástæðan er sú að ég er komin með heljarinnar ógeð á mínum eigin ritstíl.
Svo djúpt ristir þetta að mér varð flökurt við það eitt að skrifa þessar línur. Ég fyrirlít þær, ojbara.
Ég ætla því að taka mér góðan tíma og þegja. Ég held að ég muni hafa mjög gott af því.
Og ég óska öllum gleðilegra jólaprófa.

2006-11-28T13:38:00.000-08:00

Þetta finnst mér fallegt. Ojá.

2006-10-30T11:29:00.000-08:00

Hreysikötturinn klauf myrkrið eins og elding og rykfrakkinn bylgjaðist um hann. Fallið endaði á heljarinnar trampólíni sem sendi hann langleiðina upp aftur.
,,Hér er hugsað fyrir öllu” hugsaði hann með velþóknun meðan að hann beið eftir að skoppinu linnti. Þvínæst stökk hann niður á gólf og tók á rás í þá átt sem óp Náhvalsins bárust úr.
Umhverfið var baðað í annarlegri grárri birtu sem smám saman þykknaði og varð að þoku. Þar sem að þokan var þykkust sá hann glitta í Náhvalinn þar sem engdist um af kvölum.
,,Þraukið!” kallaði Hreysikötturinn hughreystandi og dró rafhlöðuknúna hárþurrku úr pússi sínu. Hann beindi henni að þokunni sem hörfaði þegar í stað og hvarf niður ganginn.
Náhvalurinn hneig örmagna til jarðar. ,,Guði sé lof að þér komuð í tæka tíð” stundi hann. ,,Þetta var engin venjuleg þoka.”
,,Það er auðséð” svaraði Hreysikötturinn og grannskoðaði Náhvalinn. Hún hefur etið upp útlínur yðar.”
,,Hvað eigið þér við?”
,,Lítið bara á hendur yðar.”
Náhvalurinn bar hendurnar upp í daufa birtuna og sá sér til skelfingar að Hreysikötturinn hafði rétt fyrir sér. Fingur hans höfðu ekki lengur neinar útlínur, þeir einfaldlega þynntust smám saman út svo ómögulegt var að sjá hvar þeir enduðu og andrúmsloftið tók við. Það sama var að segja um afganginn af honum.
,,Hvað geri ég nú?” spurði hann skjálfraddaður og horfði vantrúaður á hendur sér. ,,Unnusta mín samþykkir aldrei að giftast mér í þessu ástandi.”
,,Skeytið engu um hana,” sagði Hreysikötturinn hughreystandi. ,,Þér komist áreiðanlega í heimsmetabókina. Standið nú á fætur, ég hyggst elta þokuna.”
Þeir gengu varkárir niður ganginn og voru fljótt komnir inn í þykkan þokubakka. Hreysikötturinn hafði fingurinn reiðubúinn við gikk hárþurrkunnar , en þokan lét þá í friði og vék frá, svo þokulaus göng mynduðust frammi fyrir þeim. Þeir störðu út í endalausa þokuna og loks þóttust þeir greina gríðarstóra hæð í fjarska.
Þegar þeir nálguðust sáu þeir að þetta var heilt fjall gert af koddum. Niður það runnu hvítir þokulækir í stríðum straumum. Þeir staðnæmdust við rætur fjallsins og horfðu uggandi upp hlíð þess.
Koddi kom fljúgandi niður fjallið og skall á Hreysikettinum. Gjallandi hlátur bergmálaði í gríðarstóru rýminu og Hreysikettinum rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Á milli svæflanna sat eitthvað sem leit út eins og barn. Það var hörundsdökkt og dökkhært og litlir þokubólstrar sveimuðu í kringum það. Þessi sjón vakti hjá Hreysikettinum botnalusan óhugnað, og þá sérstaklega augu verunnar. Augntóttirnar voru möndlulaga og í stað augnhvítu og augasteina var gljásvart myrkur. ,,Hver eruð þér?” spurði Hreysikötturinn varkár.
Veran glotti. ,,Ég ber ekki nafn” sagði hún.
Hreysikötturinn varð hvumsa. ,,Nú? Hvað kemur til?”
Veran beraði tennurnar. ,,Síðasta siðmenning sem þekkti mig nógu lengi til að nefna mig er ekki lengur til.
,,Hvernig í ósköpunum stendur á því?” spurði Náhvalurinn dolfallinn.
Veran sneri glampandi augum sínum ógnandi að honum og sagði:,,Ég tortímdi henni líkt og öllum öðrum siðmenningum sem ég hef komist í tæri við.”
,,Þér ráðist ekki á garðinn þar sem hann er lægstur” sagði Hreysikötturinn kurteislega. ,,Hvað hafið þér á móti siðmenningunni?”
,,Mér hefur alltaf þótt hún frekar leiðinleg” svaraði veran álíka kurteislega.
,,Hvernig fóruð þér að því að tortíma heilu siðmenningunum?” spurði Náhvalurinn forvitnislega. ,,Þér eruð svo smávaxinn.”
Veran lygndi aftur augunum með þjáningarsvip. ,,Hve lengi mun ég þurfa að þola slíka fávisku, slíkt vanmat á hæfileikum mínum?”
,,Hafið félaga minn afsakaðan” flýtti Hreysikötturinn sér að segja, hann á margt ólært í samræðulist. Viljið þér vera svo vænn að segja frá því hvernig þér útrýmið siðmenningum?”
,,Ég,” sagði veran og dró djúpt andann, ,, er tónlistarmaður. Þegar ég spila, þá dansar fólk. Ég hef horft upp á heilu þjóðirnar dansa fram í dauðann. Herflokkar hafa dansað fyrir björg, fólk í brennandi húsum hefur dansað viljugt í logunum og menn hafa dansað þangað til þeir duttu dauðir niður. Meira að segja dýrin dönsuðu. Ótal tilraunir hafa verið gerðar til að koma mér fyrir kattarnef. Sjáið þér þokuna?”
,,Já”
,,Hún var særð fram fyrir mörg þúsund árum og var ætlað að leysa mig upp. En hún gat ekki gert mér mein því einnig hún var á valdi tónlistarinnar. Svo að nú hlýðir hún mér. Ég var ósigrandi.”
,,En hvað gerðist? Hvernig lentuð þér hér?”
,,Hermenn Sannleikans” hvæsti veran hatursfull. ,,Annað eins samansafn af heyrnarlausum dauðyflum hefði mér aldrei svo mikið sem dottið í hug. Það voru þeir sem lokuðu mig hérna inni. En nú lýkur því hér og nú.”
,,Hvað eigið þér við?” spurði Hreysikötturinn skelkaður.
,,Jú, sjáið þér nú til” útskýrði veran með sýnilegri ánægju. ,,Ég hef nefnilega veitt því athygli á meðan að samtali okkar stóð að hvorugur ykkar er heyrnarlaus. Þess verður því ekki langt að bíða að ég verði kominn héðan út.”
Og hann tók að stappa hægt í gólfið. Litlar hringiður mynduðust í þokubakkanum og tóku að sveima æ hraðar í kringum þá í takt við veruna.
Þvínæst byrjaði hann að tromma eins og óður á magann á sér og flauta ógnvænlega laglínu.
Áður en að Hreysikettinum gafst færi á að segja svo mikið sem ,,sveiattan” var hann farinn að líða yfir gólfið í hröðum foxtrott.
,,Guð gefi að yfirmenn mínir komist aldrei að þessu” hugsaði hann með skelfingu er rykfrakkinn sveiflaðist um hann í glæsilegum snúningi. Veran teygði sig í hárþurrkuna sem lá nú yfirgefin á gólfinu, kveikti á henni og hóf að spila á hana annað lag, sýnu óhugnalegra og taktfastara en það fyrra.
,,Ég verð að gera eitthvað, og það fljótt, áður en ég missi alla vitglóru” hugsaði Hreysikötturinn og hélt dauðahaldi í þær örður af skynsemi sem enn höfðu ekki yfirgefið hann. Í þeim svifum kom hann auga á Náhvalinn þar sem hann tvistaði þvert yfir gólfið og horfði trylltum augum fram í tómið.
,,Þá er hann að fullu glataður” hugsaði Hreysikötturinn. Þeir hefðu aldrei átt að senda nýliða. Þetta mál hafði reynst alvarlegra en hann hélt. Hér var ekki um að ræða stórhættulegt vopn sem gæti lent í klóm Haralds Satans, nei, það var Haraldur Satan sjálfur sem gat átt á hættu að lenda í klónum á hinu stórhættulega vopni. Sem snöggvast sá hann Harald Satan fyrir sér í stjórnlausum riverdansi. En þetta var ekki tíminn fyrir slíka léttúð. Kæmist þetta fyrirbæri upp á yfirborð jarðar þá væri úti um siðmenninguna.
,,Heyrið mig” kallaði veran til hans. ,,Viljið þér komast héðan lifandi?”
,,Fyrir alla muni. Sleppið þér mér og Náhvalnum ef ég kem yður héðan út?”
,,Ef til vill.”
,,Þá vil ég, í skiptum fyrir frelsi mitt og Náhvalsins, gjarnan kynna yður fyrir þremur herramönnum sem bíða hér fyrir ofan eftir fréttum frá mér.”
,,Eru þeir siðmenntaðir?”
,,Með eindæmum. Og þeir myndu örugglega vilja kynna yður fyrir hinum stóra heimi sem er hér fyrir utan. Ef þér mynduð bara leyfa mér að fara og ná í þá.”
,,Og leyfa yður að fara? Ég treysti yður ekki.”
,,Ég skil Náhvalinn eftir sem pant.”
Hreysikötturinn dansaði kvíðinn fram og aftur meðan að veran hugsaði sig um.
,,Til viðbótar mun ég skilja rykfrakka minn eftir í yðar vörslu,” bætti hann við.
,,Ég samþykki það. En snúið þér ekki aftur eða svíkið mig á annan hátt þá er úti bæði um Náhvalinn og rykfrakkann.”
,,Þá er það ákveðið” sagði Hreysikötturinn og dansaði sem leið lá eftir göngum sem samstundis mynduðust í þokunni.
Smám saman fjaraði tónlistin út og Hreysikötturinn endurheimti stjórn á göngulagi sínu. Þegar að hann kom að trampólíninu keyrði hann aftur höfuðið og kallaði upp göngin: ,,Þetta er ég, Hreysikötturinn. Hleypið mér upp og ég skal segja ykkur allt af létta.”
Samstundis heyrðist þrusk og reipi var slakað niður til hans. Hreysikötturinn smeygði fætinum í lykkju á endanum og var togaður upp.
Illmennin þrjú tóku síðan á móti honum. Andlit þeirra ljómuðu af eftirvæntingu.
,,Og hvað?” spurði Haraldur Satan.
Hreysikötturinn lukti aftur augunum og sagði bugaður: ,,Náhvalurinn er ekki lengur á meðal vor.”
,,Glimrandi” sagði Haraldur. ,,Hvað kom fyrir?”
,,Þoka” sdagði Hreysikötturinn þunglega og benti á gryfjuna. Þarna niðri leynist banvæn þoka sem getur leyst upp hvað sem fyrir verður. Náhvalurinn átti aldrei möguleika.”
Haraldur var svo snortinn að honum vöknaði um augun. ,,Þvílík hugkvæmni! Þvílík fegurð! Þvílíkir möguleikar! Svo það er ástæðan fyrir hlífðarbúningum hermannanna og þessum miklu birgðum af steypu. Þeir hafa sífellt þurft að endurnýja veggina.”
,,Skarplega athugað” mælti Hr. Skaðan. En hvernig eigum við að færa okkur hana í nyt?”
,,Það er nú það” sagði Haraldur og hnyklaði brýrnar. ,,Kraftmikil,” tautaði hann svo annars hugar, ,,sérstyrktir veggir að sjálfsögðu. Og meðfærileg. Hvað mynduð þér segja að þokan sé rúmmikil?” spurði hann Hreysiköttinn.
,,Það er erfitt að segja. Svona einn rúmkílómetri.”
Harldur blístraði. ,,Sumsé, í stærra lagi. Hr. Skaðan,” sagði hann svo, ,,fylgið mér. Ég þarf að koma við hjá Bræðrunum Ormsson. Áki, þér gætið Hreysikattarins.”
,,Skal gert. Ætlið þér að skilja Bóris eftir?”
,,Nei, hann kemur með. Hann étur yfir sig með þessu áframhaldi.” Hann blístraði og Bóris dró höfuðið út úr einum ruslapokanum með óviðkunnanlegu soghljóði.
Hreysikötturinn horfði með létti á hann sveima yfir höfðum tvímenninganna á leið þeirra út.
Um leið og dyrnar lokuðust að baki þeirra gekk hann að næsta hermanni og reif af honum ruslapokann. Hann henti tættu plastinu á gólfið og virti Hermanninn fyrir sér. Hár hans og handleggir héngu í átt til jarðar og augu hans voru stjörf. Á honum var dauf græn slikja.
Hreysikötturinn andvarpaði. Svo að Hermenn Sannleikans höfðu allir verið heyrnarlausir, það var þá leyndarmál þeirra.
,,Hvernig er það, Hr Kvartz,” spurði hann kurteislega, ,,þeir heyra hvorki né sjá í þessu ástandi?”
,,Einmitt. Þeir eru auðvitað lamaðir”
,,En er snertiskynið ennþá virkt?”
,,Fræðilega séð, já. En það hefur aldrei neinn lifað þetta ástand af til að segja frá því.”
,,Ja-á, áhugavert. Og eitrið dreifist með blóðinu?”
,,Já, svo er víst.” svaraði Áki.
Þannig að ef maður drykki blóð þeirra þá myndi maður verða fyrir sömu áhrifum?”
,,Svo fremi sem þú ert ekki leðurblaka, já, þá myndirðu gera það.” Svaraði Áki ögn uggandi um þá stefnu sem samtalið var að taka. ,,Í veikum mæli náttúrulega. Ég myndi reikna með mikilli sjónskerðingu, algerum heyrnarmissi og vægri hreyfihömlun. Heyrnartaugarnar eru viðkvæmastar.”
,,Það þætti mér gaman að reyna” sagði Hreysikötturinn glaðhlakkalega.
,,Er það virkilega?” spurði Áki furðu lostinn.
,,Já, er þér sama?” spurði Hreysikötturinn og teygði síg í handlegg Hermannsins.
,,Öh-“
,,Svona til að svala sárasta þorstanum?” og án frekari málalenginga sökkti hann tönnunum í handlegginn.
Áki Kvartz sagði ekkert heldur hörfaði hægt í fjærsta horn flugskýlisins.
Klukkustund síðar sneri Hr.Skaðan aftur í flugskýlið. Hann leit spyrjandi á Hreysiköttinn sem lá afvelta á jörðinni með grænt klístur í munnvikunum.
,,Drukkinn” hvíslaði Áki og það var beygur í rödd hans..
,,Á hverju í ósköpunum?” spurði Hr. Skaðan.
,,Mannsblóði, blönduðu leðurblökueitri.”
Hr. Skaðan glennti upp augun. ,,Þetta er fáheyrð hegðun. Maður á hans aldri.” Hann hristi höfuðið. ,,En aðstoðið mig nú, við þurfum að opna flugskýlisdyrnar.”
Hreysikötturinn varð var við aukna birtu í flugskýlinu. Hann leit með erfiðismunum upp en þá var sem skyndilega drægi ský fyrir sólu og honum sortnaði fyrir augum.
Ef henn hefði haft sjón hefði blasað við honum mikilfenglegt sjónarspil. Haraldur Satan hafði komið akandi á gríðarstórri ryksugu sem hann hafði nú lagt fyrir utan.
Hún var margfalt stærri en flugskýlið, á stærð við orrustuskip. Saman burðaðist hin illa þrenning inn með ryksuguslönguna og bar hana að gryfjunni.
,,Hvað hafið þér gert við Hreysiköttinn?” spurði Haraldur Áka ásakandi á svip.
,,Ég kom ekki nálægt honum” svaraði Áki sár. ,,Hann er bara sótdrukkinn. Á mannsblóði!”
,,Hvað er að heyra” sagð Haraldur hissa. ,,Hvað meinar hann með því?”
,,Það er ómögulegt að vita” sagði Hr. Skaðan. Eigum við að skilja hann eftir?”
,,Nei,” sagði Haraldur. ,,Ég treysti honum ekki . Við tökum hann með.”
Það næsta sem Hreysikötturinn vissi af sér var að hann honum var hent enn á ný niður í gryfjuna. Nokkur tími leið þangað til að endinn á gríðarstórri slöngu seig niður á botninn á eftir honum. Hún var álíka sver og maður.
,,Aha” hugsaði Hreysikötturinn. ,,Haraldur Satan er enginn asni. Þetta mun vera ryksuga. En hvernig get ég nýtt mér það?”
Þeir Haraldur, Áki og Hr. Skaðan stukku síðan niður á eftir og lögðu af stað út í myrkrið með Hreysiköttinn og ryksuguslönguna í eftirdragi.
Ekki leið á löngu þar til þeir voru umkringdir þoku. ,,Á ég að kveikja á ryksugunni?” spurð Áki hvíslandi og beindi geisla vasaljóss síns inn í niðdimma þokuna.
,,Nei, bíddu” svaraði Haraldur. ,,Mér fannst ég heyra eitthvað. ,,Hér er ekki allt með felldu.”
Þeir gengu varfærnislega áfram og brátt gátu þeir greint tónlistina. ,,En grípandi” sagði Hr. Skaðan hugfanginn.
Í sömu svifum tvistaði Náhvalurinn froðufellandi inn í geisla vasaljósanna.
,,Við höfum verið blekktir!” æpti Haraldur upp örvæntingarfullur. ,,Hlaupið!”
En það var of seint.
Á eftir Náhvalnum kom veran skoppandi, enn spilandi á hárþurrkuna. Samstundis voru þeir allir þrír á valdi tónlistarinnar, ekki í riverdansi eins og Hreysikötturinn hafði ímyndað sér, heldur færeyskum hringdansi.
,,Bravó, Hreysiköttur,” sagði veran himinlifandi. ,,Þér hafið staðið við orð yðar. Og komið með þennan sniðuga stiga með yður.” Og veran nálgaðist op ryksugunnar.
,,Hmm” muldraði hún og sló annars hugar nokkra takta á yfirborð ranans. Á ég að klifra utan á henni eða skríða í gegn?”
Og í því sem hún horfði forvitin inn um ranaopið þreifaði Hreysikötturinn blindandi á ryksugunni og ýtti á hnapp.
Heljarmiklar drunur bárust frá ryksugunni, líkt og hliðum helvítis hefði verið hrundið upp og veran sogaðist inn í ryksuguna hraðar en auga á festi.
Og um leið endurheimti Hreysikötturinn sjón sína og heyrn að fullu. Eina hljóðið sem heyrðist var hvinurinn í ryksugunni sem ætlaði allt að æra. Þokan streymdi stjórnlaust inn um opið. Náhvalurinn, laus undan álögunum, hafði fallið örmagna til jarðar, hvort hann var lífs eða liðinn gat Hreysikötturinn ekki séð.
Haraldur, Hr.Skaðan og Áki, sem héldust enn í hendur með annan fótinn á lofti, voru að koma til sjálfs sín. Hreysikötturinn fann örlög heimsins hvíla á herðum sér er hann með ofurmannlegu átaki beindi ryksugunni að þeim. Þeir sneru sér undan og reyndu að hlaupa, en loftstraumurinn togaði á móti. Með erfiðismunum settu þeir annan fótinn fram fyrir hinn, en með hverju skrefi sem þeir tóku togaði loftstraumurinn þá tvö afturábak. Því nær opinu sem þeir drógust því vonlausari varð barátta þeirra. Fyrstur til að sogast niður í gímaldið var Hr. Skaðan, sem ríghélt sér í buxnaskálm Áka. Áki barðist um á hæl og hnakka , og sem hann hvarf inn um ryksuguopið beraði hann kvartztennurnar í hljóðu öskri.
Haraldur Satan hafði í örvæntingu sinni kastað sér til jarðar og neglurnar skröpuðu gólfið er hann dróst í átt að miskunnarlausu opi ryksugunnar. Þá varð Hreysikötturinn var við að að Haraldur hafði náð í eitthvað. Hann trúði ekki sínum eigin augum.
,,Nei! Það getur ekki verið!”
Haraldur sneri sér við og glotti djöfullega. Hann hafði læst tönnunum um aðra frakkaermi Hreysikattarins.
,,Rykfrakkinn! Sleppið honum, óþokki.”
,,Aldrei” hvæsti Haraldur í gegnum frakkaermina. ,,Ef ég ferst, þá tek ég hann með mér.”
Og með þeim orðum sogaðist hann niður í ryksuguna.
,,Neeeeiiiii” veinaði Hreysikötturinn.
En raunir hans voru ekki á enda. Fingur höfðu gripið um brún opsins. Hin hendin fylgdi á eftir. Hann sá vöðvana kreppast og smám saman gægðist ljóst hár Haralds út úr slöngunni, þar til allt höfuðið stóð upp úr. Þeir horfðust í augu og andlit Haraldar afmyndaðist af hatri.
,,Þér og þessi asnalegi frakki. Hann sjáið þér aldrei framar.” Og hann hló tryllingslega.
Við þessi orð sá Hreysikötturinn rautt. Hann reigði höfuðið aftur í geigvænlegu öskri og beit í nef Haralds.
,,Aarg!” æpti Haraldur og sleppti um leið takinu. Hann þaut á ógnarferð eftir slöngunnni, upp á yfirborðið, út úr flugskýlinu og var loks þræddur í gegnum ryksugusíuna.
(Fyrir þá sem það ekki vita, þá kemur enginn út í heilu lagi eftir að hafa verið þræddur í gegnum ryksugusíu.)

2006-07-30T14:17:00.000-07:00

Þar sem ég get ekki klárað söguna fyrr en eftir Tyrklandsferðina, um miðjan ágúst, hef ég ákveðið að setja hér inn frísklega mynd af epli.

2006-06-24T12:52:00.000-07:00

Partur 4.

Það var blæjalogn, fuglarnir sungu og sólin skein. Hreysikötturinn lá á milli grasavaxinna þúfna og virti fyrir sér Reykjavíkurflugvöll í gegnum sjónauka.
Skyndilega var ísköldu blaði stunguskóflu þrýst að hálsi hans. ,,Ein hreyfing og höfuðið fer af” heyrði hann sagt. ,,Hvaða erindi eigið þér í Vatnsmýrina?”
Hreysikötturinn lá grafkyrr og virti fyrir sér visin grasstráin fyrir framan sig og hugsaði. Þetta hlutu að vera ellimörk. Aldrei áður hafði nokkrum tekist að koma honum að óvörum. ,,Ég leita Hermanna Sannleikans” sagði hann loks.
,,Og hvað viljið þér okkur?”
,,Ég tel að við eigum sameiginlegan óvin.”
Það varð stundarþögn og skóflublaðið mjakaðist ögn til, líkt og það væri að hugsa sig um. Síðam heyrðist örsnöggur þytur og skóflublaðið stakkst á kaf í jörðina, sentímetra frá hálsi Hreysikattarins. Hann dró andann djúpt og leit til hliðar. Ofan á skóflublaðið var tyllt fæti klæddum grænum og glaðhlakkalegum converseskóm og upplituðum gallabuxum. Hreysikötturinn lyfti höfði og sá að ofjarl hans studdi handleggjunum letilega á skófluhandfangið. Sólin skein í gegnum úfið hár hans og blindaði Hreysiköttinn svo hann sá ekki framan í hann. Þó gat hann greint að andstæðingurinn tuggði tyggigúmmí. ,,Þér megið standa upp” sagði hann vingjarnlega.
Hreysikötturinn stóð upp og dustaði af sér grasið.
Af andliti andstæðingsins, sem brosti út að eyrum, hefði mátt ætla að hann héti Per, ynni við að tína jarðarber og læsi fyrir eldri borgara í frístundum.
,,Ellimörk” hugsaði Hreysikötturinn aftur.
,,Hjalti heiti ég,” sagði Per, ,,Hermaður Sannleikans. Og þér eruð?”
,,Hreysikötturinn, svarinn fjandmaður Haralds Satans.”
,,Óvinir Haralds eru vinir mínir. Viljið þér að ég fylgi yður á fund yfirmanna minna?”
,,Það væri mér sönn ánægja” sagði Hreysikötturinn heilshugar. Loksins virtist eitthvað ætla að ganga upp.
Hjalti kinkaði kolli. ,,Komið þér þá, ég skildi hjólið eftir uppi á vegi.”
Sólin skein óeðlilega skært. Hreysikötturinn íhugaði jafnvel að afskrýðast rykfrakka sínum en vísaði slíkum hugsunum samstundis á bug.
Þegar þeir komu upp á malarveginn leit Hjalti í kringum sig og sá hjólið þar sem það lá spottakorn frá þeim. ,,Ljómandi!” sagði hann glaðlega. ,,Þarna er það. Er yður sama þó þér sitjið á bögglaberanum? Þannig komumst við fljótar í höfuðstöðvarnar.”
Skömmu síðar sat Hreysikötturinn og hristist og skókst á bögglaberanum. ,,,Hvar endar þessi vitleysa eiginlega?” hugsaði hann ergilega.
Hjalti var duglegur að hjóla og innan skamms stóðu þeir fyrir utan flugskýli 3 ,,Hafist þið að hér?” spurði Hreysikötturinn. ,,Auðvitað. Hingað kemur aldrei neinn og það er hér undir sem leyndardómurinn er geymdur. Við höfum breytt skýlinu að okkar þörfum”
Þeir skildu hjólið eftir og gengu gegnum dyr sem á stóð: Aðgangur bannaður. Inni fyrir var dimmur gangur.
,,Bíðið hér” sagði Hjalti. ,,Ég þarf að tala við yfirmenn mína og útskýra komu yðar.” Með það hvarf hann niður ganginn. Hreysikötturinn beið rólegur í myrkrinu og innan skamms kom Hjalti aftur. ,,Þér megið koma” sagði hann. Hreysikötturinn elti hann framhjá mörgum lokuðum dyrum en loks stoppuðu þeir fyrir framan einar þeirra. ,,Þér fyrst” sagði Hjalti.
Hjarta Hreysikattarins sló örar af tilhlökkun, hann sneri hurðarhúninum og gekk inn. Þetta var vel búin skrifstofa. Þrír veggir voru þaktir skjalaskápum en sá fjórði var hulinn korti af Vatnsmýrinni. Í einu horninu var skrifborð og á því stóð skær lampi. Uppi við landakortið stóð lágvaxinn maður í brúnum jakkafötum og annar sat með annan fótinn uppi á skrifborðinu. Sá þriðji sat hokinn á stól fyrir aftan skrifborðið, fyrir utan ljós lampans. Hurðinni var lokað að baki Hreysikattarins. Skyndilega var sem honum rynni kalt vatn milli skinns og hörunds. Það var eitthvað undarlegt við það hvernig maðurinn sat í stólnum.
Glott gærðist yfir andlit þess á skrifborðinu. Sér til mikillar skelfingar sá Hreysikötturinn glampa á kvartz. Hann snerist á hæli og teygði sig eftir byssunni en greip í tómt. Hann horfðist nú í augu við Hjalta sem hallaði sér upp að dyrunum. En hann leit ekki lengur út fyrir að heita Per, tína jarðarber og lesa fyrir eldriborgara. Hann leit nú út fyrir að heita Haraldur og vera lífshættulegur.
,,Ég sé að þér hafið áttað yður á stöðu mála” sagði hann yfirvegað. ,,Betra seint en aldrei. Þér þekkið eflaust viðstadda? Ég sjálfur, Haraldur Satan, samstarfsmenn mínir, Hr.Skaðan og Áki Kvartz, og félagi yðar, Náhvalurinn.”
Áki kvartz beindi lampanum nú að manninum í stólnum. Það var Náhvalurinn, bundinn og keflaður. Óttinn skein úr augum hans.
,,Leysið hann af stólnum” skipaði Haraldur. ,,Við ætlum lengra inn í myrkviði flugskýlisins. Haldið honum tryggilega á milli ykkar. Þér farið fyrstur” sagði hann við Hreysiköttinn og miðaði á hann hans eigin byssu. ,,Út um dyrnar og upp ganginn.”
Hreysikötturinn gnísti tönnum af bræði en gekk af stað með uppréttar hendur. Hann hafði hagað sér eins og versti afglapi. Og út í hvað hafði hann teymt Náhvalinn? Ekki einungis líf þeirra tveggja heldur örlög heimsbyggðarinnar hvíldu á herðum hans.En hvað gat hann aðhafst?
Nú var gangurinn á enda og lokaðar dyr blöstu við. Hreysikötturinn leit spyrjandi um öxl á hið unga illmenni, Harald. ,,Langar yður að vita hvað ég gerði við hina raunverulegu Hermenn Sannleikans?” spurði Haraldur og glotti. ,,Gjarnan” hreytti Hreysikötturinn út úr sér. ,,Opnið þá dyrnar og gangið inn.” Hreysikötturinn greip um snerilinn og gekk kvíðinn inn. Hinir eltu og hann heyrði kæft angistarvein frá Náhvalnum. Þeir voru staddir í hinu eiginlega flugskýli og sólin skein veikt í gegnum þykkt einangrunarplastið fyrir gluggunum. Tugir reipa lágu niður úr loftinu og í hverju þeirra hékk eitthvað aflangt, vafið inn í svartan plastpoka. Mannslíkamar, hengdir upp á fótunum.
,,Þér eruð sjúkur maður” sagði Hreysikötturinn gáttaður. ,,Hvaða, hvaða, sagði Haraldur, ,,þeir eru ekki dauðir enn.” Hann bar fingurna upp að vörunum og blístraði. Samstundis gerðist nokkuð skelfilegt. Eitt svart flykkið fjær í flugskýlinu virtist breiða úr sér, sleppti síðan reiðinu og lét sig detta. Það flaug letilega í átt til þeirra meðfram gólfinu og lenti fyrir framan Harald. Það lagði saman leðurklædda vængina og góndi ástúðlega á hann. ,,Þetta er Boris” útskýrði Haraldur. Einn af þeim fáu transylvanísku, tveggja metra háu mannætuleðurblökum sem eftir eru.” Hreysikötturinn horfði með lítt duldu ógeði á leðurblökuna við hlið sér. ,,Eins og alvitað er” hélt Haraldur áfram, ,,þá vill tegund þessi ekkert nema ferskt kjöt. Eitur þeirra lamar því einungis, en drepur ekki. Flestir þessara manna munu deyja innan nokkurra daga af náttúrulegum orsökum en Bóris mun áreiðanlega ná að éta einhverja lifandi.”
,,Ég mun stöðva þessa fásinnu” sagði Hreysikötturinn öskureiður.
Haraldur yppti öxlum kæruleysislega. ,,Mér finnst það afar ólíklegt” sagði hann. ,,Gangið þér nú yfir í hinn enda flugskýlisins.” Þeir gengu þvert yfir gólfið, undir ruslapokunum sem dingluðu hægt fram og aftur. Boris flaug á undan, smeygði sér liðlega á milli reipanna og settist svo á brún einhverskonar gryfju. Þegar Hreysikötturinn kom nær sá hann að hún var í laginu eins og gröf og botnlaus.
,,Þessa myndrænu holu” sagði Haraldur, ,,notuðu Hermennirnir til samskipta við leyndardóm flugvallarins. Þrátt fyrir ítrekaðar spurningar vildu þeir ekki segja mér hvað það er sem leynist þarna.” Reiðiglampa brá fyrir í augum hans. ,,Að því leyti er ég því enn á byrjunarreit.” ,,Þar kemur til ykkar kasta” sagði hann svo og leit á Hreysiköttinn.
,,Þangað ofan í fer ég aldrei” hvæsti Hreysikötturinn.
,,Þitt val” sagði Haraldur. Með eldsnöggri hreyfingu greip hann um frakkakraga Náhvalsins, dró hann að gryfjunni og henti honum niður án frekari málalenginga.
Langdregið skelfingaróp bergmálaði upp um opið. Síðan heyrðist dynkur og lengi vel stóðu þeir allir í grafarþögn og hlustuðu.
,,Halló?” bergmálaði svo rödd Náhvalsins. ,,Afsakið, er þetta nokkuð Elv-“
En hann lauk aldrei við setninguna því hún drukknaði í skerandi skelfingaröskrum.
,,Úha,” dæsti Haraldur, og talaði hátt til að yfirgnæfa óp Náhvalsins. Það er svei mér gott að ég sendi ekki Hr. Skaðan þangað fyrst. Ekki vildi ég vita af félaga mínum þarna niðri. Hvað ætlið þér nú að gera, Hreysiköttur?”
Hreysikötturinn sagði aðeins eitt orð: ,,Dusilmenni.” Þvínæst stökk hann niður í kolsvart hyldýpið.

2006-06-10T12:23:00.000-07:00

Partur 3

Örfáum dögum síðar sat Náhvalurinn í gluggalausri kompu í aðalskrifstofum Brautryðjendaflokksins og yddaði blýanta. Ljósapera í skermi fullum af flugum lýsti upp herbergið og innanstokksmuni: tréstól með háu baki, borð, stafla af blýöntum í kössum og handknúinn yddara með sveif. Haraldur Satan brosti góðlega til Náhvalsins úr innrammaðri mynd á veggnum.
,,Hve lengi mun ég þurfa að sætta mig við slíka niðurlægingu?” hugsaði Náhvalurinn og sneri sveif yddarans. Snemma um morguninn hafði hann gefið sig fram í höfuðstöðvum flokksins, kynnt sig sem Gunnlaug og boðið fram krafta sína. Hann var látinn fylla út eyðublað og myndaður. Þvínæst var hann leyddur á vit blýantanna og þar hafði hann nú setið og yddað í fimm tíma. En þetta tæki enda innan skamms, því ef Hreysikötturinn hefði rétt fyrir sér- hann komst ekki lengra því bankað var á dyrnar og ritarinn sem hafði séð um skráningu hans gægðist inn. ,, Hr. Gunnlaugur” sagði hún settlega, ,,yðar er ekki lengur þörf í blýöntunum. Gjörið svo vel að fylgja mér, yfirmaður minn óskar eftir að sjá yður.”
,,Svo fljótt?” hugsaði Náhvalurinn og stóð á fætur. ,,Hafa þeir séð í gegnum allt eða mun áætlunin takast?” Hann elti ritarann upp 15 hæðir og það sem hann sá á leið sinni vakti með honum ugg. Allt iðaði af fólki. Sumir ydduðu blýanta eða flokkuðu teiknibólur, aðrir hömruðu á ritvélar og enn aðrir sátu niðusokknir við símtæki. Náhvalurinn sá meira að segja inn í herbergi þar sem virtust fara fram líkamsæfingar. Um alla ganga hlupu svo börn á öllum aldri með hliðartöskur.
,,Sendlarnir okkar” sagði ritarinn þegar hún sá undrun Náhvalsins. ,,Þau tilheyra þeirri deild ungliðahreyfingarinnar sem dreifir flokksáróðrinum.”
,,Hér er við ofurefli að etja” hugsaði Náhvalurinn. ,,Allt þetta, og formleg konsingabárátta hófst einungis fyrir tveimur dögum.”
Með hverri hæð sem þau fóru upp varð umhverfið glæsilegra. Á fimmtándu og efstu hæð var gólfið lagt svörtum marmara og kristalsljósakrónur héngu niður úr loftinu. Annar ritari innti þau eftir erindi þeirra. ,Hr. Skaðan óskaði eftir að hitta flokksbróðurinn” sagði fyrri ritarinn. ,,Að sjálfsögðu” sagði hin og beindi orðum sínum til Náhvalsins. ,,Aðrar dyr til vinstri.”
Náhvalurinn barði óstyrkur að dyrum og gekk inn. Við fjærri enda herbergisins var voldugt skrifborð og skrifstofustóll úr svörtu leðri. Stóllinn sneri út að glugganum en úr honum sá yfir litlausa borgina, önnnur og minni háhýsi í bland við háa skorsteina sem spúðu frá sér svörtum reyk.
,,Velkominn, hr. Gunnlaugur” var skyndilega mælt og röddin barst frá skrifstofustólnum. ,,eða ætti ég öllu heldur að segja ... Áki?”
Við síðasta orðið snerist stóllinn við og Návalurinn gat virt fyrir sér viðmælanda sinn. Hann var lágvaxinn maður á fimmtugsaldri, klæddur virðulegum jakkafötum og með gleraugu í þykkum umgjörðum. Augnabrúnir hans voru sperrtar og um varir hans lék dauft bros.
,,Yður skjátlast , Hr. Skaðan” sagði Náhvalurnn og reyndi að dylja létti sinn. ,,Nafn mitt er Gunnlaugur.”
Bros Hr. Skaðans breikkaði. ,,Ég legg til að þér setjist hér á móti mér og hættið öllum skrípalátum. Ellegar munuð þér iðrast.” Náhvalurinn gekk að stól á móti Hr. Skaðan og settist á stólbrúnina. Hr. Skaðan hélt áfram að brosa og ýtti til hans gulri skjalamöppu. Náhvalurinn teygði sig eftir möppunni og opnaði hana. Innra með sér andvarpaði hann þungan. Grunsemdir Hreysikattarins um Indriða skjalavörð höfðu reynst á rökum reistar. ,,hvernig höfðu Satanistar annars komist svo fljótt yfir þetta? Á fyrstu blaðsíðunni blasti við mynd af Náhvalnum ásamt fingraförum og ýtarlegri útlitslýsingu. Náhvalurinn fletti yfir á næstu síðu og við tók skýrsla um hinn alræmda óþokka Áka Kvartz. Náhvalurinn hafði með eigin augum séð Hreysiköttinn skipta á fyrstu síðunum í skýrslunni um Áka og starfsmannaskýrslu Náhvalsins.
,,Þér hafið rétt fyrir yður” sagði Náhvalurinn og lagði frá sér möppuna. ,,Hvert verður yðar næsta skref?”
,,Bjóða yður í innsta hring flokksins, að sjálfsögðu, “ sagði Hr. Skaðan og brosti nú út að eyrum. Flokknum er akkur í slíkum manni sem yður. En hví að nota falskt nafn?”
,,Ég er eftirlýstur maður, Hr. Skaðan. En ég vissi sem var að samtök yðar yrðu ekki lengi að komast að sannleikanum.”
,,Þér brugðust hárrétt við. Það er mér mikill heiður að fá loks að hitta yður í eigin persónu. Ég verð þó að játa að ég hafði ímyndað mér yður...illúðlegri.”
,,Í mínu starfi er sakleysislegt útlit mikill kostur. Ég hef lagt ýmislegt á mig undanfarin ár í því skyni að vekja minni grunsemdir með útliti mínu.”
,,Ég skil. Ég sé að þér hafið jafnvel losað yður við einkennismerki yðar, sjálfar kvartztennurnar?” spurði Hr.Skaðan og rýndi áhugasamur á munn Náhvalsins.
,,Eh, já, ég neyddist til að fjarlægja þær. Hvert sem ég fór vöktu þær grunsemdir sem og óhug barna.”
Hr. Skaðan hristi höfuðið mæðulega. ,,Synd og skömm. En að mikilvægari málefnum: hví hafið þér ákveðið að ganga til liðs við flokkinn?”
Náhvalurinn þagði um stund. ,,Ég veit hvers þið leitið” sagði hann loks.
Bros Hr. Skaðans hvarf og hendur hans fálmuðu örsnöggt um borðplötuna..
,,Sá sem mun koma höndum yfir það sem leynist undir flugvellinum mun öðlast gífurleg völd. Ég trúi því að sá maður verði Haraldur Satan. Ég vil eiga hlutdeild í þessum völdum.”
,,Þér eruð skynsamur maður, Áki, og ég býð yður velkominn.En skil ég það rétt að þér vitið ekki hvað það er sem við leitum að?”
,,Nei, því miður. Vitið þið hvað það er ?”
,,Við erum að vinna í því. Hvernig litist yður á að hitta rannsóknarmenn okkar?”
,,Prýðisvel.”
,,Ágætt. Ég læt þá ritara minn fylgja yður á fund þeirra.”
Varla höfðu dyrnar lokast á hæla Náhvalsins þegar hr. Skaðan teygði sig í símtækið. Hann sneri skífunni þrisvar, 6-6-6, og beið þolinmóður eftir svari.
,,Haraldur?” spurði hann svo. ,,Sæll, þetta er Skaðan. Nokkuð merkilegt henti mig rétt í þessu” sagði hann og brosti kalt. Áki Kvartz var hérna á skrifstofunni hjá mér. Ég hélt að þið ætluðuð að leika golf þetta síðdegið?”
Hann hlustaði á svarið og bros hans breikkaði. ,,Einmitt, ég hélt það.”

2006-05-20T06:53:00.000-07:00

Partur 2

,,En hvað hyggjast þeir fyrir? Hver er ætlun þeirra?” spurði Náhvalurinn.
,,Þeir ætla sér að flytja flugvöllinn úr Vatnsmýrinni” var svar Hreysikattarins.
,,Hvers vegna í ósköpunum?”
,,Það er löng saga. Ég legg til að við höldum í eitt af neðanjarðarbyrgjum Leyniþjónustunnar. Þar verðum við öruggir um stund.”
Hann henti hálfreyktri sígarettunni í næsta poll, bretti upp frakkakragann og tók stefnuna á eitt af skuggalegri hverfum bæjarins, Kópavoginn. Náhvalurinn fylgdi óstyrkur á eftir og áður en langt um leið voru þeir staddir í dimmu og þröngu húsasundi. Náhvalurinn stóð við enda þess og horfði hikandi á eftir Hreysikettinum stika óttalaust inn sundið. Eina ljósið í sjónmáli var gamaldags flúorljós sem blikkaði óreglulega. Regnið fossaði niður hálfónýtar þakrennur og stífluð niðurföllin gerðu það að verkum að Hreysikötturinn óð vatnið í ökkla. Hann staðnæmdist fyrir neðan flúorljósið, sneri sér við og hvessti augun á Náhvalinn.
,,Hvað tefur yður?” Hann beið ekki eftir svari heldur hélt áfram, og Náhvalurinn hraðaði sér á eftir honum. Inni fyrir miðju húsasundinu beygði Hreysikötturinn sig snarlega niður og greip um handfang sem Náhvalurinn hafði ekki tekið eftir fyrr. Hreysikötturinn leit tortrygginn í kringum sig, en þegar hann sá engan tók hann fram lykil og opnaði hlera í gangstéttinni. Samstundis byrjaði vatnið að renna niður hleraopið og hljóðið þegar það skall á steingólfinu fyrir neðan bergmálaði upp á götuna.
,,Þér fyrst” sagði Hreysikötturinn. ,,Og flýtið yður áður en allt fer á flot þarna.”
Náhvalurinn stökk niður og litaðist um í birginu. Það var lítið, ferkantað og grátt. Óvarin ljósapera hékk niður úr loftinu og á gólfinu var borð og í kringum það fjórir stólar. Hreysikötturinn var nú einnig kominn niður og benti honum að setjast. Síðan hóf hann máls sitt: ,,Það er í sjálfu sér ekkert nýtt að ætla sér að ætla sér að flytja flugvöllinn Þetta var vinsælt efni í kosningabaráttum um og eftir síðustu aldamót. Hvað lá að baki þeim fyrirætlunum veit ég ekki, en víst er að Satanistar munu beita sömu rökum og þá voru notuð.Minni hávaði, minni sjónmengun, meira öryggi og þétting byggðar. Vísast munu kjósendur gleypa við þessu í flónsku sinni.”
,,En hver er hin raunverulega ástæða?” spurði Náhvalurinn.
,,Flugvöllurinn er ekki það sem hann sýnist.”
,,Hvað eigið þér við?”
,,Er yður kunnugt um hvernig sú fáránlega kenning að Elvis væri látinn afsannaðist?”
,,Nei” svaraði Náhvalurinn ráðvilltur.
,,Það gerðist í Antwerpen fyrir allmörgum árum, að rífa átti gamlan og niðurníddan dýragarð. Þegar hann var rifinn grófu verkemennirnir niður á gám nokkurn. Þeir opnuðu hann og þar inni var Elvis.”
,,Er það virkilega? Á hverju lifði hann?”
,,Hann nærðist að eigin sögn á salthnetum, sykurfrauði og poppkorni sem selt var í miðasölunni. Húsvörðurinn sá um að koma þessu til hans. En það sem ég er að reyna að segja er að þessi dýragarður var einungis yfirskin. Hann hafði verið byggður sérstaklega yfir Elvis. Eins er um flugvöllinn.”
,,Ha, býr Elvis undir flugvellinum?” Um leið og Náhvalurinn lauk setningunni áttaði hann sig á því að hann hafði gert mistök sem gætu orðið hans síðustu. Hreysikötturinn stirðnaði upp, kreppti hnefana og starði á hann. Náhvalurinn sá sér til skefingar að hann blakaði eyrunum í bræði sinni. Blakandi eyru Hreysikattarins höfðu verið síðasta sjón margs skúrksins. Loks virtis hann þó ná stjórn á sér.
,,Þér eruð fáráður” sagði hann hvasst. ,,Það sem ég meina er að flugvöllurinn er ,rétt eins og dýragarðurinn í Antwerpen, einungis yfirskin yfir eitthvað annað og meira. Þér vitið vonandi að flugvöllurinn var byggður af Bretum í annarri heimsstyrjöldinni?”
Náhvalurinn kinkaði kolli lúpulega.
,,Guð má vita hvað þeir földu þar og af hverju” sagði Hreysikötturnn myrkum rómi.
Náhvalurinn leit snöggt upp. ,,Svo þér vitið það þá ekki?”
,,Nei. Ég er ekki einu sinni viss um að sjálfur Haraldur Satan viti það. En það er öruggt að það er eitthvað mjög öflugt, jafnvel hættulegt, sem hann hyggst nýta sér á leið sinni að heimsyfirráðum.”
,,Hvernig hyggist þér vinna í málinu?”
,,Við munum skipta liði. Þitt ætlunarverk er að ganga í flokk Satanista undir fölsku nafni. Þannig munið þér geta komist að öllum þeirra áformum. Ég vil fá að vita hver ítök þeirra og áhrif í þjóðfélaginu eru í raun og veru. Ég vil einnig að þér komist að því hverjir þeirra æðstu menn eru. Síðast en ekki síst eigið þér að komast að því hvort þeir viti hvað leynist í Vatnsmýrinni og hvað þeir ætlist fyrir með það.”
,,Hvar komið þér inn í málið?”
Hreysikötturinn varð þögull um stund. ,,Ég minntist á það að áður hefði verið reynt að flytja flugvöllinn” sagði hann loks. ,,Vitið þér af hverju það varð aldrei neitt úr þeim áformum?”
,,Nei”
,,Enginn þeirra frambjóðenda sem hafði þetta mál á stefnuskrá sinni hlaut nokkurn tíma kosnigu. Ef ég á að vera nákvæmur, þá komst enginn þeirra svo mikið sem á kjörstað.”
,,Hvað kom fyrir?”
,,Óvenju hátt hlutfall frambjóðenda það ár dó af slysförum. Hinir hurfu einfaldlega. Það var aldrei orðað opinberlega en mörgum þótti þetta grunsamlegt. Orðrómur fór á kreik. Orðrómur um að leynifélag, kallað Hermenn Sannleikans, hefði átt þar hlut að máli. Mitt hlutverk verður að leita þá uppi. Ég ætla því einnig að reyna að komast að því hvað leynist undir flugvellinum. Mér leikur líka forvitni á að vita hvort Hermenn Sannleikans séu mögulegir bandamenn eða hvort þá beri að varast.”
,,Ég skil. Hvernig berum við okkur að?”
,,Hlustið þér nú...”

2006-05-11T16:36:00.000-07:00

Fyrst að leyniþjónustusagan vakti slíka lukku hafði ég nú hugsað mér að koma fljótt með framhald. En því miður verður einhver bið á því þar sem mér dettur ekkert í hug. Þá gerði ég mér grein fyrir því að ég yrði að skrifa eitthvað annað hér, sem væri bæði skemmtilegt, áhugavert og sniðugt, til að skapa ekki anti-climax.
Að sjálfsögðu gekk það ekki heldur, svo ég hef ákveðið að fara hina leiðina og skapa alveg húrrandi anti-climax, með því að tjá ykkur dálæti mitt á orðinu sauður.
Ekki einungis hæfir það sauðum og hljómar vel með viðskeytinu -ket, heldur er það líka einkar hentugt til að uppnefna fólk. Hversu oft hef ég ekki heyrt hann föður minn andvarpa yfir einhverjum í fréttunum og segja svo: þessi maður er óttalegur sauður.
Óttalegur. Ef ég myndi einhvern tíma gera teiknimyndasögu þá myndi hún fjalla um slíkan mann. Nafn hans væri Bogi, og á daginn væri hann óttalegur sauður,undirokaður í starfi sínu sem hveitisölumaður, og síðan að móðir hans lést lifir hann aðallega á rúgbrauði og rabarbara, því eldamennska er viðkvæmum taugum hans ofviða.
En á næturna tæki hann ógnvænlegum hamskiptum og yrði að Hinum Óttalega Sauð, ofurhetju sem brokkar um þjóðvegina og hjálpar bágstöddum.

2006-05-07T13:26:00.000-07:00

Niðamyrkur grúfði yfir strætunum. Regnið féll í stríðum straumum og seytlaði gjálfrandi niður í holræsin. Allt var með kyrrum kjörum. Skyndilega leiftraði elding þvert yfir himininn, strætið lýstist upp og blaktandi skuggi flökti á hrörlegum húsvegg. Maðurinn í dyragættinni kipraði augun og dró sig lengra inn í skuggann. Regnið draup af síðum rykfrakkanum og dökku hárinu. Hann veitti því enga athygli heldur horfði árvökulum augum niður götuna.
Loks sást hreyfing neðst í strætinu. Maðurinn í dyragættinni færði höndina nær frakkavasanum. Hinn óþekkti nálgaðist stöðugt, fyrst af ákveðni, en er hann nálgaðist dyragættina, hikaði hann, leit í kringum sig og stoppaði svo. Maðurinn í dyragættinni seildis hljóð laust ofan í vasann og greip um byssuskeftið. Hinn óþekkti leit á ný í kringum sig og flautaði svo stuttan lagstúf.
Maðurinn i dyragættinni sleppti byssuskeftinu og flautaði annanð lag á móti. Hinn óþekkti virtist endurheimta sjálfstraustið og gekk á hljóðið. Önnur elding lýsti upp himininn og sló daufri birtu á andlit hins nýkomna. Þetta var sakleysislegt og óharðnað andlit ungs manns.
,,Almáttugur minn”, hugsaði okkar maður, ,,þeir hafa sent nýliða. Skilja þeir ekki hvað er í húfi?”
,,Eruð þér Hreysikötturinn?” spurði ungi maðurinn sem stóð nú einnig í dyragættinni, sveipaður myrkri á nýjan leik.
,,Já” svaraði okkar maður hrjúfri röddu. ,,En þér?”
,,Náhavalurinn.”
,,Og eruð þér sá besti sem þeir gátu sent?”
Náhvalurinn yppti öxlum vandræðalega.
,,Það eru miklar annir í höfuðstöðvunum, allir eru á kafi í Sker-málinu.”
Okkar maður, Hreysikötturinn, gnístraði tönnum af fyrirlitningu. ,,Sker-málið er ekkert miðað við það sem við eigum í vændum.”
,,Hvað eigið þér við?”
,,Hér er ekki öruggt. Ég útskýri málið á ferð.”
Án frekari orða arkaði hann af stað og hinn elti. Eftir allnokkurn spöl hægði hann á sér og sagði: ,,Þér vitið væntanlega að þingkosningar verða haldnar í næsta mánuði?”
Náhvalurinn kinkaði kolli hörkulega.
,,Í næstu viku mun koma fram í sviðsljósið nýr stjórnmálaflokkur. Stofnun þessa flokks hefur verið lengi í undirbúningi, hann teygir anga sína víða og á nú þegar valdamikla stuðningsmenn. Af ýmsum ástæðum sem ég mun útskýra síðar verðum við að gera allt sem í okkar valdi stendur til að vinna gegn þessum stjórnmálaflokki. Örlög heimsins velta á gengi flokksins í næstkomandi kosningum.”
,,Guð minn góður. Hvaða stjórnmálaflokkur er þetta?”
,,Ekki er vitað hvað þeir muni kalla sig í kosningabaráttunni. En það er ákveðið nafn, nafn sem hvíslað er um í undirheimum borgarinnar....Satanistar”
Ærandi þrumugnýr fylgdi orðum hans. En gnýrinn náði ekki að dylja hæðnishlátur nýliðans fyrir Hreysikettinum.
,,Satanistar?” sagði Náhvalurinn. Er það eitthvað fyrir okkur í Sérdeildinni? Það er frekar fyrir Klerkadeildina, nokkrir unglingar að leika djöfladýrk-“
Lengra komst hann ekki því Hreysikötturinn hafði gripið í frakkalöf hans og slengt honum upp við næsta húsvegg. Vindhvið feykti ísköldum regndropum á ásjónu hans og hann horfði vankaður á andlit Hreysikattarins, hvítt af bræði, í minna en fimm sentímetra fjarlægð frá hans eigin.
,,Það voru einmitt þessi viðbrögð sem ég óttaðist” hvæsti hann. ,,Þér vanmetið hættuna. Flokkurinn er ekki nefndur eftir myrkrahöfðingjanum heldur mun hættulegri andstæðingi, hugmyndafræðingi hreyfingarinnar, skapara hennar og leiðtoga. Manni að nafni Haraldur Satan Einarsson.”
Ógnþrungin þögn fylgdi orðum hans. ,,Haraldur Satan?”stundi Náhvalurinn loks upp.
,,Já,” sagði Hreysikötturinn, sleppti frakkalöfum hans og kveikti sér í sígarettu.
,,Það er ótúlegt hvaða vitleysa hefur vaðið uppi síðan mannanafnanefnd var lögð niður,"hélt hann svo áfram. ,,Lítið þér bara á okkur tvo”.

Mögugt framhald síðar.

2006-04-29T06:25:00.000-07:00

Ó, hve ég nýt lífsins! Ég er að neyða nágrannana til að hljóðeinangra.
Fiskbúðin Svalbarði, stolt mitt og kennileiti, hefur nú lagt upp laupana og í staðinn er verið að búa þarna til íbúð. En vei ó vei, það er ekki minnsti vottur af hljóðeinangrun á milli herbergisins míns og hinna nýju nágranna. Ég heyri því afar greinilega til þeirra í geggnum vegginn að smíða innréttingu og fleira dútl.
Því hef ég nú, að undirlagi Ástu, gripið til minna ráða. Ég náði í geisladiskaspilara, stilllti honum upp með hátalarana við vegginn og spila nú breska rokkmúsik á þeim hæsta styrk sem eyru mín þola.
Þetta heyrist upp hálfan stigann á þriðju hæð hjá okkur svo þau hljóta að heyra þetta.
Þetta er okkur öllum fyrir bestu.

2006-04-20T10:44:00.000-07:00

Um þessar mundir er sjötti bekkur að taka stúdentsspróf, sem þýðir bara eitt, sumsé að eftir eitt ár verð ég ekki lengur í MR. Eftir þetta eina fyrirsjáanlega ár er framtíð mín algjörlega óskrifað blað. Þetta eru fáheyrðar aðstæður.
Því settist ég niður hérna áðan og hugleiddi málið lengi vel og hef nú tekið ákvörðun sem varðar framtíð mína.
Hér með tilkynnist það að á fimmtíu ára afmælisdegi mínum ætla ég að taka upp ættarnafnið Hlévarður.
Eftir það mun ég því bera nafnið Ragnhildur Hlévarður.

2006-04-09T06:24:00.000-07:00

Það fyrsta sem ég sá þegar að ég vaknaði í morgun var klósettrúlla. Ég held að ég geri rétt í því að álíta þetta illan fyrirboða.
Guð má vita hvað þessi dagur mun bera í skauti sér.

2006-04-06T12:40:00.000-07:00

Ég er að fíla þessi veikindi. Fyrir það fyrsta hef ég eignast nýtt áhugamál, pilluát. Nú bryð ég í mig paracet nótt sem nýtan dag og líður eins og einstæðri, þjakaðri móður að flýja bitran veruleikann.
Þess á milli horfi ég brostnum augum á haf út og hníg magnvana til jarðar í geigvænlegum hóstaköstum. Þessi ágæti hósti hefur svo veitt rödd minni hinn mjög svo aðlaðandi blæ keðjureykingaandar.
Þetta eru dýrðardagar.

2006-04-03T10:11:00.000-07:00

Ég er að prófa mig áfram í tæknheimum.

2006-03-28T08:18:00.000-08:00

Af hverju fæ ég ekki þessi gabb sms frá MH?
Er þetta kannski ykkar leið til að segja mér að ég sé ekki nógu kúl fyrir ykkur?
Það er kannski bara fólk sem er á einhverjum lista yfir ,,svala MR-inga" sem fær þessi sms, ha?
Djöfullinn hafi það, ég er búin að fá alveg upp í kok af þessum elítu-hroka ykkar. Viljiði ekki bara segja mér upp í opið geðið að það sé svitalykt af mér?
Fífl.

Afsakið, ég veit ekki hvað kom yfir mig, en ég fékk skyndilega löngun til að vera ótrúlega bitur yfir einhverju. Það bara héldu mér engin bönd.

2006-03-19T11:19:00.000-08:00

Rustamenni hefur gert vart við sig í hverfinu.
Hann kom keyrandi með allt sitt hafurtask á mótórhjóli skreyttu eldtungum og settist að í húsinu á móti. Komu hans fylgdi nokkurt umrót, því strax fyrsta daginn tók að streyma að rustafengið fólk sem barði á dyrnar hjá honum. Yfirleitt kom hann ekki til dyra, en þegar að hann gerði það, þá var hann ávallt klæddur baðslopp og með bjórdós í lúkunni.
Brátt átti rusti þessi athygli fjölskyldunnar óskipta.
Nú, viku eftir komu hans, hefur hann þegar skipt á mótorhjólinu og gömlum Bens. Það kynnu að hljóma sem slæm skipti, en svo er ekki. Bens þessum er einatt lagt ólöglega og þar að auki prýðir hann lágmynd af heldur vafasamri dömu, og má því með sanni kallast vel rustafenginn bíll.
Í gær náði þessi nýji nágranni okkar áður óþekktum hæðum. Rustamennið stóð að kvöldi til úti á tröppum, virti fyrir sér mannlífið og saup á bjórdós sem hann geymdi þess á milli ofan á ruslatunnunni. Síðan gerir hann sér lítið fyrir og meig á tröppurnar.
Ja, seint læra þeir að skammast sín.

2006-03-17T08:12:00.000-08:00

Minn elskulegi bróðir, Steingrímur, hefur nú unnið titilinn ,,stuðbolti ársins" í Landakotsskóla, þriðja árið í röð.
Þau ykkar sem þekkja hann (a.k.a. Klara) getið eflaust séð íróníuna í þessu.
Til hamingju Steingrímur!

2006-03-05T10:00:00.000-08:00

Jájájá. Nú hafa tveir klukkað mig. Best að drífa bara í þessu.

1) Fjögur starfsheiti sem ég hef titlað mig með í gegnum tíðina:
*arfatínsluunglingur
*arfatínsluunglingur á ögn skárri launum
*starfsmaður eldhúss og ræstinga á elliheimilinu Sóltúni
*skurðarstúlka pylsubrauða

2) bíómyndir sem sem ég gæti horft oft á:

*Les Tripelettes de Belleville
*Donnie Darko
*Spirited away
*O brother where are thou?

3) Fjórir staðir sem ég hef búið á:

*Hofteigurinn
*Vesturgatan
*Framnesvegurinn
*fleira erþað nú ekki..

4) Fjórir sjónvarpsþættir sem ég hef haft gaman af:

*Carnivale (þeir fjölluðu um baráttu sirkusdrengs nokkurs við andsetinn Suðurríkjaprest)
*Malcolm in the middle
*Desperate housewives
*Lost ( sem mér finnst að ætti að vera þýtt: Týnd og tröllum gefin)

5) Fjórar bækur sem ég hef lesið eða ætla að lesa ærið oft:

*Catch 22
*Góði dátinn Svejk
*Aska Angelu
*Nikkóbóbínus

6) Þar sem ég vil frekar vera:

*Grímsbæjarbrekku
*úti í læk
*í svifflugvél
*í hringiðu glamúrlifnaðarins

Ég klukka....Betu Rokk!
Hahahaha.

2006-03-02T08:40:00.000-08:00

Köttur nokkur í Þýskalandi er kominn með flensu.
Alþjóðasamfélagið stendur á öndinni.
Meira nenni ég ekki að skrifa.
Þið megið líta á
þetta
sem atómljóð ef
ykkur
...
lystir.

2006-01-22T09:30:00.000-08:00

Í morgun tókst mér að svívirða elsta bókmenntaverk Evrópu hvorki meire né minna en tvisvar sinnum á tveimur mínútum. Rétt áðan endurtók ég svo leikinn með glæsilegum tilþrifum.
Þetta er andskotakornið (afsakið orðbragðið) í fyrsta og síðasta skipti sem ég geri tilraun til að hjóla með Ilíonskviðu.

2006-01-13T18:07:00.000-08:00

Í dag sá ég sjónvarpsþátt á Sirkus. Hann fjallaði um hóp ungra stúlkna í nærfötum sem voru komnar til stórborgarinnar, til að láta drauminn rætast, að fara í áheyrnarprufu fyrir víðförula og virta nektardanssýningu.
Á áheyrnarprufurnar horfði listrænn stjórnandi sýningarinnar (ákaflega vafasamur maður) og sjálf aðalstjarna nektardanssýningarinnar. En það var engin önnur en hin eina sanna og goðumlíka Kampavíns-Súsý.
Þetta er náttúrulega ekkert nema dásamlegt nafn. Ég held að það hafi hreinlega breytt lífi mínu. Slíkt nafn getur ekki verið ónotað.
Þess vegna hef ég ákveðið fara að skrifa bækur undir dulnefni. Þetta eiga að vera barna- og unglingabækur sem gerast í ímynduðum heimi og fjalla um vináttu, traust og hina sígildu baráttu góðs og ills.
Ég sé umfjöllunina skýrt fyrir mér. ,,Enn ein frábær barnabók frá Kampavíns-Súsý. Ég mæli tvímælalaust með þessari'' Gestur Ólafsson, Kastljósinu. ,,Kampavíns-Súsý tekst enn á ný að sameina spennu, grín og hollan boðskap í þessari fallegu og vönduðu bók.'' Kristín Friðleifsdóttir, Morgunblaðinu.
Og að sjálfsögðu: Hver er hin dularfulla Kampavíns-Súsý?

2006-01-05T16:29:00.000-08:00

Klukkan er víst hálfeitt á aðfararnótt föstudags og ég hírist hér hríðskjálfandi í tölvunni, því ég hef verið flæmd frá herbergi mínu. Ástandið er orðið það alvarlegt að ég íhuga nú að flytjast að heiman. Ég held þetta ekki lengur út.
Bróðir minn og hans nýfengni tónlistarsmekkur er að gera út af við mig. Fyrir rúmum mánuði áskotnaðist honum um það bil fimmtán geisladiskar eða svo með þeirri ágætu hljómsveit Pink Floyd og hefur hann upp frá því spilað þessa diska nótt sem nýtan dag.Vegna þess hve það er skemmtilega hljóðbært á milli herbergjanna okkar þýðir það að ég hef líka verið að hlusta á Pink Floyd nótt sem nýtan dag í heilan mánuð.
Vissulega er Pink Floyd hágæðaband og hefur gefið út mörg stórgóð lög en sannleikurinn er sá að mér finnst þeir frekar leiðinlegir. Flest lögin þeirra eru full af gítarsólóum, andakvaki, fuglasöng og einhverjum stórfurðulegum hljóðum sem valda mér höfuðverk og almennum leiðindum. Og eftir heilan mánuð (þar af eru tvær vikur síðan minn elskulegi bróðir lærði alla textana) finn ég ekki lengur fyrir almennum leiðindum. Ég finn fyrir heift.
Hvað á ég að gera? Eins og við horfir mun hann halda áfram að spila Pink Floyd frá þrjú á daginn til þrjú að nóttu til næstu mánuði, ef ekki ár. Það er svona sem grunaðir hryðjuverkamenn eru pyntaðir í bandarískum fangelsum. Hvers á ég að gjalda?

2005-12-26T05:34:00.000-08:00

Þá er ég búin að fara í hið árlega jólaboð. Ég tek árlegum framförum í jólaboðshegðun en engu að síður fékk ég minn skammt af vandræðalegum þögnum og vandræðalegheitum í ættingjakossunum. Svo setti ég kartöflustöppu í augað á mér þegar við vorum að borða.
En það er nú annað mál.
Kötturinn hefur sett nýtt met. Hann er orðinn svo latur að hann nennir ekki út. Nú hefur hann ekki stigið fæti út fyrir hússins dyr í þrjá daga og við vorum farin að hafa hafa áhyggjur af því hvar dýrið gengi örna sinna nú orðið. En í dag stóðum við hann að verki. Bévaður ódámurinn pissar út um gluggann. Ég hef verulegar áhyggjur af velferð vegfarenda þegar að hann fer að senda stærri stykki þarna út. Sérstaklega ef haft er í huga að umræddur gluggi er á þriðju hæð.
Svo langar mig líka til að lýsa eftir fíflum mánaðarins. Umrædd fífl lögðu bílnum sínum fyrir utan gluggann minn klukkan tvö í nótt og spiluðu hnakkaþungarokk á hæsta styrk. Ef þeir gefa sig fram fá þeir ekki falskt loforð um útsaumað viskastykki ( með áletrun að eigin vali) heldur egg.
Í andlitið. Ég vona bara að ég hitti þá ekki í augun.

2005-12-22T08:19:00.000-08:00

Í nótt fékk ég ógnvænlega martröð. Það byrjaði allt með því að ég fór í sund en þar lenti ég í einhverju sem mætti kalla Sundmót stúlkna í litríkum sundbolum. Draumurinn endaði svo á því að ég var að keyra um á rauðum volvo ásamt sundkennaranum og einum keppandanum og útbýtti jólagjöfum. En hvað um það.
Ég braut húsgagn í fyrirpratýinu fyrir jólaballið. Ég hafði nú hugsað mér að skálda eitthvað upp í kringum þetta, en svo mundi ég að allir þeir sem ég veit til að lesi þetta blogg voru einmitt í blessuðu partýinu. Sannleikurinn er einfaldlega sá að ég var drukkin og settist ofan á þrífætt tréborð, en slíkt kann aldrei góðri lukku að stýra.
Annars fullvissar Sandra mig um að þau hafi verið mjög fegin að losna við þetta borð. Ég ætla bara að vona að það sé rétt.
Áður en ég fór í partýið ætlaði ég að skrifa hérna og tilkynna það að ég hefði málað mig með augnblýanti og öllu saman í annað skipti á ævinni. Ég ætlaði líka að lýsa því yfir að afleiðingin væri sú að ég liti út eins og pandabjörn með glóðaraugu. Svo áttaði ég mig á því að ég væri líklega að mikla þetta fyrir mér.

2005-12-18T09:47:00.000-08:00

Þá er komið af því, sjö sinnum sjö hlutir sem þið vilduð ekki vita um mig, að undirlagi Þorsteins.

1) Það sem ég vil gera áður en ég dey ( m.ö.o. á meðan ég lifi)

a) Fara á hátíðina á Spáni þar sem menn kasta tómötum hver í annan
b) Syngja hárri raustu út um glugga leigubíls í New York
c) Ganga berfætt í grasi (auðvelt)
d) Læra ljósmyndun í einhverju formi
e) Fá tækifæri til að ganga í kjólunum hennar ömmu minnar
f) Sjá stærsta tré í heimi ( minnir að það sé í Ameríku)
g) Finna mér starfsvettvang

2) Sjö hlutir sem ég get

a) Keyrt ( með naumindum)
b) Flogið svifflugvél (einnig með naumindum)
c) Glott lævíslega
d) Bullað við gamalt fólk með alzheimer
e) Skorið pylsubrauð
f) Verið sakleysisleg á svipinn
g) Komið bróður mínum í vont skap

3) Sjö hlutir sem ég get ekki

a) Skipt um rúllu í búðarkassa
b) Hagað mér skynsamlega þegar það á við
c) Horft lengi í augun á fólki
d) Heilsað eins og ekkert sé
e) Lagt í stæði
f) Rökrætt
g) Sett á mig augnblýant

4) Sjö eiginleikar sem laða mig að hinu kyninu

a) Bakið og það sem því tilheyrir
b) Hendur
c) Andlitssvipur
d) Almennilegheit
e) Kunnátta í einhverju
f) Kímnigáfa
g) Líkamsburður (eða hvað það nú heitir)

5) Sjö staðir sem mig fýsir að ferðast til

a) Skorradalur
b) Danmörk
c) Perú
d) Rússland
e) Ástralía
f) Askja
g) Narnía, takk fyrir

6) Sjö algengir hlutir sem ég segi

a) Ji minn eini
b) úúúúú
c) Ég skil
d) Bóris, hvar ertu?
e) Þetta er fáheyrð hegðun
f) Ég hata líf mitt
g) Kattarafmán

7) Sjö hlutir í augsýn minni

a) Haglél
b) Bókhald heimilisins
c) Skál með mynd af alveg fáfengilegum sebrahesti
d) Stigagangurinn í húsinu á móti
e) Flaska með heldur ókræsilegum handáburð
f) Kaktus
g) Mynd af fólki sem ég þekki ekki neitt

2005-12-10T08:01:00.000-08:00

Þessi færsla er tileinkuð prófavæli ogþví sem ég vil og vil ekki gera.
Það eina sem ég þrái er að keyra upp í Laugardalslaug og fá mér sundsprett. Ég er sannfærð um að þannig og aðeins þannig muni ég ná tökum á lífi mínu. (Rökin á bak við þessa sannfæringu mína eru mér með öllu ókunn) Síðan mundi ég endurheimta nærfötin mín. (vona að þið farið ekki hjá ykkur við þessi dónalegu orð. Og nei, ég hef ekki gengið nærfatalus síðastliðna viku, ég hef bara þurft að sætta mig við annars flokks flíkur.) Svo færi ég í heimsókn til ömmu minnar og afa þar sem ég ynni í hapdrætti og fengi þar með að hafa Pennan-Eymundsson út af fyrir mig í nokkra daga. Þar gæti ég setið og lesið allar bækurnar eftir Neil Gaiman og hlustað á lagið Boris the spider. Þetta er það sem ég vil gera og er þetta nokkuð til svo mikils mælst?
En nei, hér sit ég og drekk ólöglegt sítrónute við hálsbólgunni, horfi brostnum augum á námsbækurnar og þarf að fara að vinna á morgun.
Pev, pev, prófavæl.

2005-11-27T10:26:00.000-08:00

Ég hef nú gerst svo fræg að lenda í vinnuslysi. Það vildi svo til að ég var nýbúin að afgreiða sérstaklega indælan eldri mann með miklum tilþrifum, leið eins og Pollýönnu, og ákvað að taka valhopp.
Þá hrasaði ég um þröskuld og féll fram fyrir mig. Það eina góða við þetta fall er að þá datt þessi andstyggðar hattur af höfðinu á mér. Þessum andstyggðar hatti mætti lýsa sem rauðri derhúfu sem mér ber að hafa á höfðinu þegar ég vinn í bakaríinu svo ég sé snyrtileg og dreifi ekki hárum í bakkelsið. Til að fyrirbyggja alla hættu á hárugu bakkelsi verð ég líka að greiða hárið á bak við eyrun. Ég hef ekkert á móti því að vera snyrtileg til fara, en mér finnst óþarfi að líta út eins og Jón Ásgeir með derhúfu.
En skyldur hreinlætisins eru óumflýjanlegar. Þess vegna varð ég að gjöra svo vel að standa upp af gólfinu og taka þennan andstyggðar hatt með mér.
Það sem eftir var dags gerði ég at í viðskiptavinum. Í hvert skipti sem einhver hneykslaðist á verðinu á ensku jólakökunni (1290 kr.) sem er kirfilega merkt ,,frábær ensk jólakaka" þá benti ég á miðann og sagði með mínum sakleysislegasta málrómi:
ó, en sjáðu til, hún er nefnilega frábær.

2005-11-12T17:16:00.000-08:00

Ahemm. Ég ætlaði nú að skrifa langa og merkingarþrungna færslu um það að á sólbjörtum degi í febrúar eftir tuttugu ár myndi ég ganga um og kýla lítil börn og gráta horfið sakleysi. Svo áttaði ég mig á því að þetta er bara tóm vitleysa og ákvað þess í stað að skrifa færslu um að ég hefði ætlað að skrifa færslu um það að á sólbjörtum degi og svo framvegis.
Svo ætlaði ég líka að skrifa hér athugasemd um föður minn en það gengur ekki, því hann les þetta blogg.
Í sjónvarpinu er kvikmynd þar sem maður með yfirvaraskegg er að kyssa konu með tagl og undir er spiluð ákaflega hallærisleg tónlist. Ég fer nú bara hjá mér.
Klukkan er hálftvö um nótt og það er vinna á morgun. Iff. Iff og fú. Úúúúúúú....
Öll komment um óskiljanlegar færslur og miðnæturraus vinsamlega afþakkaðar, en ég er opinn fyrir öllum hrósyrðum um ritsnilli, súrrealískt hugarfar, falleggar tennur og smekklegan klæðaburð.
Góða nótt.

2005-11-01T11:11:00.000-08:00

Fjölskylda mín er hyski. Ekki bara það að við söfnum bílhræjum, sigum kettinum ítrekað á sandkassa borgarinnar, búum í húsi með svaladyrum en engum svölum (á þriðju hæð, svokallaðar sjálfsmorðsdyr) og étum pylsurétt heilagrar Varvöru í öll mál, heldur erum við líka komin með afdankað klósett út í garð.
Jamm. Það sómir sér gríðarlega vel þar sem það hallast upp að gömlu dekkjunum og bílfelgunum, umkringt pappakössum og járnbútum. Til að setja punktinn yfir i-ið þá liggur brotinn vaskur á hvolfi spottakorn frá.
Nú þarf ég ekki nema líta út í garð og mér líður eins og ég sé stödd í amerísku hjólhýsi.
Ég vona að þetta ástand standi sem lengst.

2005-10-25T13:24:00.000-07:00

Þessa færslu skuluð þið lesa vel. Því ólíkt svo mörgu öðru sem ég hef skrifað þá má hér finna lífsnauðsynlegar og blákaldar staðreyndir. Aldrei nokkurn tímann setjast upp í bíl með mér. Og ef þið sjáið mig vera að leggja í stæði þá skuluð þið yfirgefa svæðið. Því að ég er Ragnhildur: ógnvaldur kyrrstæðra bíla.
Ójá, mér hefur tekist það sem fæstir láta sig svo mikið sem dreyma um, keyrt á tvo bíla á þeim rúma mánuði sem ég hef haft bílpróf.
Í gær keyrði ég af stað, á leiðinni í karate, og gerði svo heiðarlega tilraun til að leggja bílnum. Þeim sem þekkja til mín og þeirrar athygli sem ég veiti yfirleitt mínu nánasta umhverfi kemur það vafalaust ekki á óvart að ég bakkaði beint á bílinn sem stóð tveimur metrum fyrir aftan stæðið sem ég miðaði á. Glæsilegt.
Engu að síður þá fór ég í karate og sló met í eftirtekt og ástundun. Ég eyddi mestum tímanum í að flissa taugaveiklað, naga á mér hnúana, beina augum til himins og ganga í stöku hring. (ekki ólíkt myndinni af manninum sem góði dátinn Svejk var með í klefa eftir að honum var hent út af geðveikrahælinu)
Að því loknu keyrði ég heim og fyrir hugskotssjónum mér svifu myndir af blóðugum árekstrum við hringtorg.

2005-10-14T11:10:00.000-07:00

Í gær gerðist sá harmræni atburður að ég kom heim af árshátíð. Það harmræna við þetta allt saman er það að í ölæði henti ég tannburstanum mínum. Nú iðrar mig þess sárlega.

2005-10-12T05:23:00.000-07:00

Ég var að lesa þessi nöturlegu leyndarmál mín yfir. Ég hef sumsé gefið upp þá mynd af mér að ég sé þunglyndur unglingavinnustarfsmaður sem talar við sjálfa sig, vætir undir og á sér ímyndaðan vin. Þetta dugir ekki. Því mun þessi færsla helguð því að endurbæta ímynd mína sem forfallinn adrenalínfíkill og samkvæmisljón. Hér á eftir fylgir listi yfir þær áhættur sem ég tek dag hvern, bara af því að ég get það.
Á hlýjum kvöldum má oft sjá mig sitja á ystu brún handriðslausu svalanna okkar, dingla fótunum og borða banana. Þar sem ég er bæði lofthrædd og hef ógeð á banönum þá verður þetta að kallast nokkuð harðsvírað.
Þegar ég va sjö ára lá við að strætisvagn keyrði yfir mig. Þessi atburður hafði mikil áhrif á líf mitt og var ég lengi vel haldin miklum beyg í garð strætisvagna. Þessi ótti hefur nú snúist upp í fíkn. Ég veit fátt meira spennandi en að standa of nálægt keyrandi strætisvögnum. Hefur þetta athæfi oftar en ekki endað með skelfingu.
Lengri er nú listinn yfir áhætturnar í lífi mínu ekki. En það má kannski bæta því við að spænskuritgerðir eru mitt líf og yndi.
En nú vitið þið það, ég er ekki þunglyndur unglingavinnustarfsmaður sem talar við sjálfa sig, vætir undir og á sér ímyndaðan vin. Ónei! ég lifi hvern dag eins og hann sé minn síðasti.

2005-10-10T07:54:00.000-07:00

Ég ku hafa verið klukkuð. Því mun ég skrifa hér fimm safarík leyndarmál.Sem er erfiðara en ég hélt.

1. Þegar ég var ellefu ára bjó ég til persónu. Ég sé það núna að þessi persóna samanstóð af öllu sem ég vildi vera. Persóna þessi lifir enn góðu lífi í höfði mér.
2. Núna í sumar pissaði ég undir.
3. Ég tala við sjálfa mig þegar enginn heyrir til.
4. Notendanafnið á blogginu mínu er Subbuskrattinn. Það er af því að ég var full óbeitar á sjálfri mér þegar ég stofnaði bloggið.
5. Eftir þriðja bekk fékk ég enga vinnu, svo ég fór í unglingavinnuna.

Þetta eru hundleiðinleg leyndarmál. Ég verð að fá mér annað og betra líf.

2005-09-19T12:19:00.000-07:00

Í gær urðu þau merku tíðindi að ég vann í fyrsta skipti ein í bakaríinu. Meðan ég nú kepptist við að afgreiða vesalings fólkið sem álpaðist inn velti ég því mikið fyrir mér hvað væri það versta sem gæti gerst.
Ég komst að því að það versta sem gæti gerst væri án vafa ef að ég skæri af mér fingurna í brauðskurðarvélinni.

Búðin væri full af fólki sem biði óþolinmótt eftir því að þessi klaufski stelpuasni afgreiddi það. Gömul kona biður um birkibrauð. Já, segi ég, á ég að skera það? Já takk.
Innan skamms bærist hið kunnuglega hljóð frá brauðvélinni en skyndilega heyrist mikið FAKJENG! og í kjölfar þess öskur. Síðan hlypi ég fram í búð og með mér mikið blóðflóð. Afsakið! Þið getið ekki keypt neitt, ég skar framan af fingrunum á mér. Bless bless . Síðan yrði ég að hringja í yfirmann minn og útskýra fyrir henni að hún yrði að sótthreinsa og loka búðinni, og helst keyra mig upp á slysavarðstofu, þar sem foreldrar mínir séu erlendis og strætó ekki fýsilegur kostur miðað við aðstæður.
Síðan yrði pottþétt frétt í DV. Risastór mynd af blóði drifinni brauðhillunni oog yfirmaðurinn standandi fyrir framan, ásakandi á svip. Til hliðar yrði að sjálfsögðu passamyndin mín, þar sem ég lít út eins og meðlimur í ungliðasamtökum Batern Meinhof. Þetta byði svo upp á ákaflega fjölbreyttar fyrirsagnir, t.d. : Fingur finnast í brauði. Ómannsæmandi vinnuaðstæður. Sannköllluð drápsvél. Drukkinn unglingur veldur usla meðal bakaríisgesta. Full, freðin og á parkódíni - hvar eru fingurnir núna?

2005-09-11T15:00:00.000-07:00

Ég lýsi hér með eftir hópi drukkinna ungmenna sem gekk eftir Framnesveginum aðfararnótt sunnudags og söng stóð ég úti í tunglsljósi með miklum tilþrifum. Til stendur að sæma þau heiðurstitlinum Fyllibyttur mánaðarins.

2005-08-25T11:34:00.000-07:00

Í síðustu viku náði ég nýjum hæðum í ógeði. Ég drakk sumsé kattavatn. Nú er það ekki svo að ég hafi í augnabliksuppljómun kastað mér á fjóra fætur fyrir framan kattaskálina og drukkið nægju mína, ónei, ég var leidd í gildru.
Kattarafmánin hann Bóris hefur nefnilega þann leiða ósið að drekka úr öllum vatnsglösum sem hann sér. Og þarna sat ég, nýbúin að ná mér í vatnsglas þegar ég sé að kötturinn er hálfnaður með glasið.
Assvítlinn, hugsa ég, gott að ég sá þetta þó, ég hefði getað drukkið þetta!
Það næsta sem ég veit af mér er að ég sit og horfi annarshugar út um gluggann, með tómt vatnsglasið í hendinni og hugsa: hva, vatnið bara búið.
Það var náttúrulega mikið sjokk þegar ég áttaði mig á því hvað hafði gerst. (Þeim andlegu kvölum verður ekki gerð frekar skil hér. Ef þið viljið gera ykkur þær í hugarlund er ykkur frjálst að rifja upp námsefni fjórða bekkjar í líffræði)
Nú hygg ég á hefndir.Ég er að hugsa um að kaupa sérstakt glas, með þröngum botni sem víkkar svo út og vona að kötturinn festi sig. Eða þá að ég freista hans með köldu kaffi.
Ha! hann hugsar sig þá tvisvar um næst !Hahaha!

2005-08-15T12:52:00.000-07:00

Ég er buguð af sektarkennd.
Í dag myrti ég fiðrildi. Það flaug inn í þvottavélina í bakaríinu, ég stillti á miðlungsstyrk og horfði um stund á það fljúga skelfingu lostið um innviði þvottavélarinnar, skellti hurðinni svo aftur og setti í gang. Örvæntingarfullt flökt fiðrildisins var stoppað af brennheitum vatnsflaumi sem muldi það mélinu smærra.
Allt þetta gerði ég af yfirveguðum og ísköldum ásetningi sem hæfa myndi versta illmenni. En fiðrildið mun fá sína hefnd. Aldrei aftur mun ég líta glaðan dag, alla tíð, í vöku sem í draumi, mun fíngert fiðrildið svífa mér fyrir hugskotssjónum og minna mig á glæp minn.
Reynið ekki að sefa sáran hug minn, ég á það ekki skilið.

2005-08-09T06:11:00.000-07:00

Mikið voðalega hef ég verið í vondu skapi þegar ég skrifaði síðustu færslu. Ég bara skil ekkert í þessu. Í gær hafði ég hugsað mér að hafa uppi morðhótanir í þessari færslu en hef ákveðið þess í stað að tileinka hana kettinum.
Takk, Bóris, fyrir auðsýndan stuðning í sumar.
Þá er það búið. Það væri víst við hæfi að láta mynd af kettinum fylgja með en allra stafrænar myndir sem ég hef tekið á ævi minni eru týnda um þessar mundir, ef ekki að eilífu.

2005-08-08T05:57:00.000-07:00

Eftir svo langt hlé á skrifum væri vel við hæfi að skrifa hér eitthvað mikilfenglegt. En þá yrði hér fátt skrifað því líf mitt er allt annað en mikilfenglegt. Það er nefnilega sorglegt.
Tökum afmælisdaginn minn sem dæmi, ég læsti mig úti , 'eg eyddi deginum í strætóskýli og las fréttablaðið í fimm tíma. Eftirminnilegasta augnablik þessa dags var vafalaust þegar ég sat hríðskjálfandi með fréttablaðið í höndunum, hló manískum hlátri og söng hún á afmæli í dag með tárin í augunum, hvorki meira né minna.
Fimmtudagurinn var líka býsna styggilegur, ég skar pylsubrauð í tíu tíma samfleytt, hjólaði tvisvar á vegg, hoppaði klofvega á strákastöngina á hjólinu sem ég er með í láni og að lokum beit ég mig í tunguna þegar ég lá örmagna í lok dagsins og bölvaði mér til hugarhægðar.
Það eina sem gekk vel þann daginn var að það var ekki keyrt yfir mig.
Svo hrakar mér ört andlega. Um daginn fylltist ég sjálfseyðingarhvöt þegar að ég var að tannbursta mig og hugleiddi af fúlustu alvröu að lesa fram á miðja nótt um ævintýri Söru Barton hjúkrunarkonu, svo ég yrði nú virkilega þreytt daginn eftir. 'Eg get ekki einu sinni sýnt af mér þunglyndi á tilþrifamikinn og mikilfenglegan hátt.

Og ef einhver ykkar þekkir þýðandann á bálki hrakfalla megiði segja honum að ég hafi fundið lausnina á exinu í the alphabetical pledge í tíundu bók.

2005-07-14T08:20:00.000-07:00

Fyrir utan húsið mitt standa nú: tveir kranabílar ásamt áhöfn sem er að mála þakið, einn traktor og tveir borgarstarfsmenn sem eru að búa til leikvöll, einn faðir sem er að smíða svalahandrið og blóta leikvellinum sem verið er að byggja á bílastæðinu hans í sand og ösku, ein Ásta að mála grindverk og einn djöfulóður köttur á flækingi sem er við það að fá taugaáfall af hávaðanum.
Í dag gerðist það hinsvegar að ég náði nýjum hæðum í starfsframa mínum Allur vinnidagurinn leið án þess að ég þyrfti að bíða lengur en tvær mínútut samfleytt eftir því að pylsubrauðunum þóknaðist að kólna. Viðlíka annríki hefur ekki verið hjá mér síðan einhver brjálæðingurinn pantaði sér köku með 120 marsípanlaufblöðum.
Svo sagði ég meira að segja brandara í dag. Hann fólst í því að ég setti skál sem einn bakarinn ætlaði að nota í uppþvottavélina. Undir venjulegum kringumstæðum flokkaðist þetta ekki sem brandari, en bakari þessi er svo glaðbeittur að hann hló í fimm mínútur. Án vafa hápunktur dagsins.

2005-07-08T14:09:00.000-07:00

Nú um dagana er sýnd í Kringlunni ljósmyndasýningin World Press Photo. Þetta eru mjög áhugaverðar myndir og þær eru mjög aðgengilegar þarna í Kringlunni, mikil ósköp, en mér finnst þetta samt eitthvsð skrítin staðsetning. Kringlan er nú eftir allt saman Mekka kapítalismans og neysluþjóðfélagsins.
Í fyrra fór ég að sjá sýningunna og stóð sljó fyrir framan mynd af mönnum sem átti að taka af lífi oghugsaði: Jahá. 10 mínútum eftir að þessi mynd var tekin voru þeir allir dánir. Kannski fundust líkin aldrei. Ég þarf að kaupa mér sjampó.
Kannski er ætlunin með þessari staðsetningu að fá okkur til að átta okkur á því hve gott við eigum eða eitthvað í þá áttina. En mér finnst það hálfgerð vanvirðing við þá mannlegu eymd sem sumar þessar myndir sýna að hafa þær þarna til sýnis.
Og hananú.

2005-04-25T10:47:00.000-07:00

Í dag upplifði ég kafkaískt síðdegi. Ég sat heima í mestu makindum þegar Ásta kom heim og maður með henni. Hún fór eitthvað að sýna honum húsið og af tali hans skildist mér að hann ætlaði að fara að vinna eitthvert verk hérna.Síðan opnaði hún dyrnar inn til mín og gerðist svo djörf að kynna mig sem prinsessuna á heimilinu. Ég held að það sé eitthvað við herbergið mitt sem gerir það að verkum að fólk er farið að kalla mig prinsessu. Annars hef ég lítið gert að eigin mati til að verðskulda þessa klígjulegu nafnbót.
En jæja, síðan sýnir hún honum herbergið hans Steingríms. Þá er mér nú farið að þykja þetta grunsamlegt. Ef þetta er maðurinn sem ætlar að flísaleggja baðherbergið eða setja nýjar þakrennur, hvað er hann þá að skoða herbergin okkar?
Svo ég fer nú að hlusta á tal þeirra. Heyri ég þá að það á ekkert skylt við veggflísar eða þakrennur, þau eru að tala um taubleyjur! Í stærð sjö og hálft!
Guð sé oss næstur hugsa ég , hálflömuð af skelfingu, er búið að ráða barnapíu? Á þessu maður að hafa þann starfa að setja mig og Steingrím í taubleyjur?
Fór ég nú viti mínu fjær að rifja upp hvað ég hafði gert af mér undanfarna daga sem réttlætti taubleyjur.
Mér til mikillar lukku fór þessi maður loks burt af heimili mínu eftir langa ræðu um grænsápu og gat ég þá spurt foreldra mína hverju þetta sætti.
Kom þá í ljós að þau hafa ráðið miðaldra sérvitring til að skúra gólfin. Hann hefur gríðarlegan metnað og fer ótroðnar leiðir í starfi . Hann sættir sig víst ekki við venjulega afþurrkunarklúta (þeir skilja eftir sig ló) og notast því við taubleyjur.

2005-04-04T01:00:00.000-07:00

Loks hefur tilhneiging mín til lesturs sorprita komið mér í koll. Í páskafríinu hafði ég fengið lánaðar 30 bækur af Ísfólkinu, hafði raðað þeim snyrtilega upp á gólfinu og undi nú glöð við mitt. Þangað til tveimur vikum síðar, þegar að ég hafði nýlokið við bókina Ástarfuna og var í þann veginn að fara að lesa Fótspor Satans. Ég gekk að bókunum, grunlaus, en hvað haldiði ekki að hafi legið ofan á bókunum? Silfurskottur!
Já, þarna stóðu þær og veifuðu halananum. Veifuðu halanum og sögðu fú! Allt þeirra atferli sagði fú.
Nú er fastískt liðin vika frá því að ég skrifaði þetta og silfurskotturnar löngu horfnar.
Við múruðum þær undir gólfinu ásamt nærbuxum og ágripi af sjálfsævisögu pabba. Framlag okkar til Íslandssögunnar. Eftir 100 ár, þegar gólfið verður rifið, finnst þetta og fólk mun minnast okkar.

2005-03-04T08:19:00.000-08:00

Undanfarna viku hefur eitthvað verið að angra mig. Ég gat ómögulega áttað mig á þessu þangað til í dag. Ég var að labba heim úr skólanum þegar ég áttaði mig. Mér líður eins og górillu.
Það er allt annað en skemmtilegt. Hvernig á ég að geta haft samskipti við annað fólk ef mér líður eins og górillu? Annars kann ég stórskemmtilegan brandara um svipað efni:
Í höfuðborg lands nokkurs var fræg ísbúð. Ísbúðin var að vísu ekki upp á sitt besta þegar þessi saga gerist en bauð þó upp á 1001 bragðtegund, hvorki meira né minna. Maður nokkur gengur inn í ísbúðina og biður um vanilluís. Afgreiðslumaðurinn bregður skjótt við og færir manninum ís. Brá þá manninum heldur en ekki í brún, ísinn var bæði svartur og loðinn. Heyrði mig nú segir maðurinn, það eru hár í ísnum mínum. Auk þess lyktar hann skringilega af vanilluís að vera.
Ó, segir afgreiðsumaðurinn, sagðirðu vanilluís? Ég hélt að þú hefðir sagt górilluís.
Þannig var nú það. Sjálf hef ég eigin kenningu um þessa atburðarás. Að afgreiðslumaðurinn hafi vel heyrt bón mannsins um vanilluís en verið svo móðgaður fyrir hönd ísbúðarinnar að hann gaf honum górilluís. Hverslags hegðun er það líka, að fara inn í fræga ísbúð sem býður upp á 1001 bragðtegund og biðja um vanilluís?

2005-02-28T14:22:00.000-08:00

Búja! Mikið déskoti er heimurinn fínn. Yfir mér hvílir ára fullkomnunar, hvorki meira né minna. Ég hef nú ómældan tíma undir höndum og hef nýtt hann afar skynsamlega. Ég hef farið sigurför um heiminn eins og hún amma mín orðaði það svo skemmtilega.
Það eina sem enn hefur ekki áunnist er spurningin um mannsæmandi starf. Síðastliðin tvö ár hefur þetta verið svona: Miður febrúar. Rigningin bylur á gluggarúðunum og fólk færir sig nær skíðlogandi arineldinum sem logar glatt í stofunni. (Þ.e.a.s. það er kalt) Ég hugsa: Ég þarf nú að far að huga mér að starfi. Mikið er ég sniðug að hugsa út í þetta svona semma. Ég byrja á að sækja um í næstu viku.
Svo líður og bíður. Svo er kominn maí. Í miðjum próflestri skýtur upp í kolli mér óljósri minningu. Atvinna. Ég túlka tilfinningar mínar á ljóðrænan hátt, segi sjitt og andskotinn og fleira á þá vegu og enda svo í einhverju láglaunuðu snatti.
Ég sé ekki fram á að þetta verði neitt öðruvísi í ár.
Annars hef ég fráttir að færa. Ég hef verið sæmd nafnbótinni Penninn, af augljósum ástæðum.
Þetta býður upp á marga möguleika. T.d. geta þeir sem vilja kommenta haft þessa nýju nafnbót í huga og skrifað eitthvað á þessa leið: Ó Penni, hef ég nú flakkað linnulaust á alnetinu um nokkuð skeið þar til ég rakst á ritverk þetta. Eru skrif þín mér líkt og vin í eyðimörk. Sérstaklega snerti mig hin myndræna lýsing á febrúarkuldanum.
Þetta er þó einungis tillaga og engin skylda. Þið megið þessvegna hefja komment ykkar á : Ó Ragnhildur, þú fláráða frenja... eða á hvern hátt sem ykkur lystir.
Ég þori að veðja tíkallli á að kaldhæðni örlaganna mun haga því svo að ekkert verður kommentað á þessa grein.
Annars hef ég á tilfinningunni að þetta sé heldur endasleppt og leiðinlegt og því ætla ég að hætta.
En það er svo gott, svo gott að vera kominn aftur!

2005-02-03T03:11:00.000-08:00

Biðst afsökunar á bloggleysi. En svona standa málin: Engin tölva. ekkert net, enginn tími, engin föt, ekkert herbergi, ekkert dót, ekkert hugmyndaflug, ekki neitt. Gerið mér greiða og bindið enda á þjáningar mínar.

Ég er sko að flytja.

2005-01-12T03:07:00.000-08:00

Hugleiðing um ketti og erfðaefni
Allar lífverur vaxa á mismunandi hraða. Hugsið ykkur til dæmis barn sem yxi á sama hraða og kettlingur. Þetta yrði hörmung, eftir eitt ár sætum við uppi með fullvaxinn mann sem væri nýbyrjaður að tala og farin að stíga sín fyrstu skref.
En ímyndið ykkur nú kött sem yxi á sama hátt og fiskur! Það er að segja, hann myndi aldrei hætta að vaxa. Á endanum yrði hann á stærð við sumarbústað. Auk þess yrði kötturinn láðs- og lagardýr, því hann væri með tálkn og ugga.
Þetta er einmitt það eina sem vantar upp á fullkomnleika Borisar, að hann sé ugghögni.
Að öðru leyti er hann dásemdar dýr og stefnir hraðbyri á tilverustigið SFF. (Stórt Feitt Fress)
Hann er þegar kominn með vísi að ístru. Ohh, kisi... þeir sem vilja sjá fullkomnuna í líki kattar verða því að flýta sér áður en hann kemst á SFF.
Annars er það helst í fréttum að ég hef hafið æfingaakstur. Það er bara eitt um það að segja, ég keyri eins og babún.

2005-01-03T07:06:00.000-08:00

Þessi færsla hér er einungis lúsarleg tilraun til að athuga hvort netið sé komið í lag. Það hefur þann leiðinlega ávana að vilja sífellt vera að lokast þegar minnst varir. Tilkynni hér með um mitt nýja húsdýr, ugghögnann Boris. Nánari útlistun á því dýri mun e.t.v. koma síðar.

2004-11-26T14:19:00.000-08:00

Kennarar eru dularfullir. Ég held að allir góðir kennarar séu að leika ákveðið hlutverk þegar að þeir kenna. Hlutverkið þarf ekki að vera ólíkt þeirra venjulega sjálfi, en hlutverk samt. Rétt eins og að maður leikur mismunandi hlutverk eftir því hvort maður er að tala við ömmu sína eða vini sína.
En allavegana, ég tel mig einmitt hafa rekist á óyggjandi sönnun þess efnis að dönskukennarinn minn hafi sitthvað óhreint í pokahorninu, þ.e.a.s. að hún gangi lengra en margur annar í þessum kennaraleik.
Konan heitir Ástríður Ebba, er dönskukennari með netfangið astrida og er öll svo gífurlega ljúf í framkomu og fasi að það hálfa væri nóg. Og náttúrulega allt á dönsku, hinu ómþýða tungumáli ástarsaga á borð við Til sommer.Engum gæti dottið í hug að hér byggi eitthvað undir. En í dag veitti ég svolitlu eftirtekt!
Konan hefur hring á fingri sér, mjög nettan og fíngerðan og ég bjóst eiginlega við að hann væri skreyttur með hjarta eða einhverju slíku. En þegar ég gái betur að hvað haldiði ekki að ég sjái þá? Hauskúpu!
Dönskukennarinn er með hauskúpuhring!
Hvað merkir þetta?

2004-11-21T11:06:00.000-08:00

Ég sá mér þann kost vænstan að eyða færslunni sem ég skrifaði hér á föstudaginn, ég hef verið laglega úti að aka þá. Það ætti að setja mann í skrifbann þegar maður er veikur. Ég vona að enginn hafi lesið þetta.

2004-10-30T09:13:00.000-07:00

Fari öll bjartsýni norður og niður! Nú ætla ég að skrifa niðurdrepandi, andstyggilegan og ljótan lista um andstyggilega, niðurdrepandi og ljóta hluti!

Áttunda plágan.
Byggingarframkvæmdir að haustlagi.
Afklipptar neglur á vaskbrúninni.
Afklipptar neglur á tannburstanum mínum.
Dauðadrukknir menntskælingar.
Mjólkurfernur sem detta á tærnar á manni á mánudagsmorgnum.
Mjólkurpollurinn sem áðurnefnd ferna skildi eftir sig.
Vandræðalegar þagnir snemma morguns.
Dularfull fyrirbrigði, eins og svartir þræðir í rækjusalati.
Fermingarveislur.
Annríki.
Andleysi.
Öfundsýki.
Einmanakennd.
Minnimáttarkennd.
Önnur orð sem enda á -kennd, sælukennd innifalin.
Sú staðreynd að það er ekkert til sem heitir sælukennd .
Svartar blöðrur á iljunum.
Skuldir.
Ljót hús.
Martraðir um mannakjöt.
Hand- og fótkuldi.
Ég.

1. Hitið ofninn í 200 gráður.
2. Setjið öll huglæg ógeð í skál og hrærið vel saman með sleif.
3. Veraldleg ógeð eru síðan sett í skálina og öllu blandað vel saman.
4. Bökunarpappír er settur á bökunarplötu. Takið deigið upp með skeið t.d. ísskeið og setjið á plötuna. Einnig er hægt að setja íþað í pappírsform. Þrýstið létt á hverja köku t.d. með gaffli svo þær verði kringlóttar og sléttar að ofan.
5.Bakið í miðjum ofni í tíu mínútur eða þar til kökurnar eru ljósbrúnar að ofan, Látið kökurnar kólna á plötunni í 5 mínútur áður en þær eru teknar varlega af með spaða. Hrelling mannkyns getur því næst hafist.

2004-10-07T13:51:00.000-07:00

Ja nú er ég bálill. Frekar úrill kannski og er því ekki líkleg til að lífga upp á sálartetur þeirra sem slysast til að lesa þetta. En færslulaus mánuður er bara ekki eitthvað sem ég get verið þekkt fyrir. Helgin nálgast...ég þarf að læra undir eitt próf, skrifa ritgerð og undirbúa fyrirlestur. Lífið er nöturlegt. Mr-Ví á morgun. Gaman, gaman.(muldrað gleðisnauðum rómi) Hvers á ég að gjalda. Hablababa og amababa. Þátíð í spænsku og latínu. Er einfaldlega allt of líkt til að kennarar geri verið þekktir fyrir að kenna báða hlutina á sama tíma. En svona er máladeild. Frekar þett a en að læra 27 reglur um einhver þríhyrningaskrípi. Þríhyrningar eru grimmir. Maður veit aldrei hvar maður stendur með þá. Á hverri stundu geta þeir stungið mann með einu horninu. Jafnvel tveimur, ef þeir eru í stuði.
Senn... .... .... koma jólin.

2004-09-10T16:37:00.000-07:00

Nú ætla ég að brjóta hina gullnu reglu allra heiðvirðra bloggara og segja ykkur fylliríissögu. Ég bara verð að koma hugsunum mínum í orð, annars gæti endað svo að ég hengdi mig á fólk niðri á Lækjatorgi og segði þeim fylliríissögur.
Allavegana, það var busaball og ég ákvað að prófa að drekka á balli. Sveiattan, þennan andskota geri ég ekki aftur.Ég hef nefnilega verið að rifja upp fyrir mér atburðarásina:
Í fyrirpartíinu lét ég dólgslega, dansaði um með miklum rassaköstum og ropaði svo undirtók í húsinu. Man síðan ekki betur en ég hafi valhoppað úr fyrirpartíinu og á ballið. Er á ballið var komið sárbændi ég svo leikfimiskennarann minn um að fá að eiga tómu flöskurnar mínar, ég ætlaði nefnilega að búa til kertastjaka.
En þegar liðið var á ballið komstá kreik einhver óþverra ýkjusaga um vinkonu mína og það snar rann af mér. Ég var farin að skipuleggja hópbarsmíðar á vissum sjöttubekkingi þegar hún loksinbs álpaðist á staðinn, og auðvitað allt í lagi með hana.
Það sem eftir var ballsins dansaði ég síðan og fylltist óbeit. Ég fylltist óbeit á áðurnefndum sjöttubekkingi, einum þriðjubekkingi og svo einu pari sem stóð á dansgólfinu og voru eiginlega að sleikja hvort annað í framan.
Á heimleiðinni fylltist ég síðan megnri óbeit á kálfunum á mér. Þeir tóku upp á því að byrja að haga sér eins og bingóvöðvar, það er að segja að sveiflast til og frá. Án efa ógeðslegasta atvik kvöldsins, toppar meira að segja parið.
Þegar ég kom heim fór ég svo í háttinn, en þá tók ekki betra við. Mig fór að dreyma að ég væri stödd í einhverju eftirpartíi og bar þar margt við. Ég rumskaði oft við það að ég var að gera árangurslitlar tilraunir til að dansa í rúminu, því fólkið í draumnum kvartaði yfir óhressileika mínum. Gott hvort ég var ekki komin á séns með einhverjum dularfullum bakaralærlingi og við vorum búin að mæla okkur mót á öðrum í jólum. Síðan spúði ég líka eldi í draumnum ( afrakstur sígarettureykinga)
Þessi færsla er skrifuð seint um nótt, ég vaknaði og varð að gera eitthvað. Það var annaðhvort þetta eða vinalínan. Gott hvort þessi færsla er ekki jafn súr og fimmtudagskvöldið og föstudagsmorguninn til samans. Svei.

2004-08-19T05:30:00.000-07:00

Kæru lesendur! ( ójá, kinnroðalaust ávarpa ég nú ykkur í fleirtölu) Erindi þessarar færslu er að vara við yfirborðskenndu ísskápsglápi! Yfirborðskennt ísskápsgláp er stórhættuleg iðja, sem á ekkert skilt við yfirborðskennt sjónvarpsgláp, og getur leitt til hægfara dauða. Faðir minn stundar þesa iðju til dæmis af kappsemi. Yfirborðskennt ísskápsgláp felst í því að áður en haldið er í matvöruverslun er litið í ísskápinn til að sjá hvað þarf að kaupa inn. Nú er komið að örlagastundinni. Ef innkaupandinn sýnir ekki nógu mikla aðgát þá gjóar hann augunum (yfirborðskennt) á innihald ísskápsins og ákveður að hann sé fullur af mat og kaupir því eitthvert smotterí sem er ekki nóg upp í nös a ketti. Síðan heldur hann leiðar sinnar, grunlaus um þá miklu óhæfu sem hann hefur framið. Aðrir heimilismenn fara síðan að róta í ísskápnum, glorhungraðir. Og viti menn! Innihald ísskápsins er óætt! Brauðið er myglað, hnetusmjörskrukkan tóm, álggið útrunnið fyrir tveimur vikum, osturinn bragðast og lítur út eins og mysa (m.ö.o fljótandi) og mjólkurfernan er rétt svo botnfull. Smám saman dregur þessi kærulausa hegðun innkaupandans heimilismenn til dauða. Því segi ég, varist!

2004-08-12T15:46:00.000-07:00

Montfærsla!
Hahahahahahaha! hah! (sigrihrósandi og manískur hlátur) Ég hef nú flogið sóló! Ég er nú svifflugmaður!
Endir á montfærslu.

2004-07-29T14:44:00.000-07:00

Enn eitt skiptið hefur fjölskyldan sameinast í glæpsamlegu athæfi. Nú erum við sko komin á skrið. Rás atburðanna hagaði því þannig til að fyrir um þremur vikum tilkynnti faðir minn mér að við værum á leið til Svíþjóðar til frænku minnar. Af vissum ástæðum var ég ekkert sérlega uppveðruð yfir þeim fréttum. Í fyrsta lagi þá hef ég farið þangað fjórum sinnum, síðast í fyrra og svo var ég þegar komin með aðrar ráðagerðir. Af einskærum heigulshætti lét ég þó ekki þessa skoðun mína í ljós með berum orðum fyrr en í gær. Pabbi tók nú ekkert illa í þetta, og ég gat sofið róleg.
Ligg ég svo fyrir í rólegheitunum í dag þegar pabbi kemur, og er á honum einhver skelmissvipur. Veistu hvað ég hef verið að gera síðustu tvo tímana? Nei, umla ég af einskæru áhugaleysi. Gera við ýtuna? Ekki aldeilis! segir hann sigrihrósandi. Ég var að útvega þér fjarvistarsönnun. Bregður mér allmjög við þetta og heimta ég nánari útskýringar. Jú sjáðu til, segir hann, til að fá miðann endurgreitt verður að bera við annaðhvort dauðsfalli eða veikindum í fjölskyldunni. Var ég nú farin að leggja æ betur við hlustir. Fyrst datt mér í hug að segja að amma þín væri dauðvona, heldur hann áfram. En við nánari umhugsun fannst mér það ekki svo sniðugt. Svo datt mér í hug hvort þú þekktir ekki einhvern veikan strák, þar sem þetta gildir líka um maka. Maka? hvái ég og ímynda mér hryllinginn sem þessu gæti fylgt. ( Pabbi að neyða mig til að hringja í Masa upp úr þurru, eftir um það bil þrjá mánuði án þes að ég hafi nokkuð hitt hann og segja eitthvað svona: Heyrðu Masi... ekki vill svo vel til að þú hafir verið eitthvað slappur undanfarið? Veitir þér nokkuð af smá aukapeningi? Ég hef hugsað mér að líta inn á eftir með nokkur eyðublöð sem þú þarft að skrifa undir...) . Mér létti því stórlega er pabbi hélt áfram: Mér leist ekki heldur á það. Svo ég var að pæla í að segja að þú værir með anorexíu... ég svaraði einhverju sem hljómaði eins og higghhhkupp??? En svo datt mér snjallræði í hug! hélt pabbi ótrauður áfram. Ég fór til heimilislæknisins okkar og sagði að þú brynnir af þvílíkri heift í garð hennar Ástu ( kærasta pabba sem kemur með) að þú gætir bara ekki komið með. Svo þarna hafði Pabbi setið og talið veslings manninum trú að ég væri haldin morðæði, eða einhverju þaðan af verra, og ef ég kæmi með gæti verið að ég og Ásta mundum aldrei getað fyrirgefið hvor annnarri. Af þessu gæti hlotist fjölskylduharmleikur. Manngarmurinn trúði þessu öllu eins og nýju neti og ég fæ sumsé að vera heima meðan pabbi, Steingrímur og hin ´hataða stjúpmóðir´ fara til Svíþjóðar. Já, það eru ekki allir sem geta státað af þvílíkum föður.

P.S. Allar upptaldar aðstæður eru helber uppspuni úr föður mínum. Ég er á engan hátt tengd Masa annan en þann að við vorum saman í skóla, ég er ekki með anorexíu, amma mí er ekki dauðvona og ég hata ekki Ástu blessunina.

Svo vil ég mæla með leikrit i sem ég fór á um daginn og heitir Dýrðlegt gjöldasjálfsmorð. Auglýsingar má finna víð um bæinn.

2004-07-17T03:27:00.000-07:00

Lífið brosir við mér. Síðustu tvo daga hef ég fengið borgað (að vísu alveg smánarlega lága upphæð) fyrir að gera ekki neitt, mínar leynilegu áætlanir hafa fengið úrskurðinn ´ekki útilokað´ hjá æðri aðila og helgin blasir við. Það eina sem skyggir á hið fagra útsýni framtíðar eru augnabrýrnar á mér. (Ekki þó í bókstaflegum skilningi.) Ég hef nefnilega gengist undir fegrunaraðgerð! Húin fólst í því að frænka mín litaði á mér augnabrýrnar. Hvernig hún fékk mig til að samþykkja svona vitleysu veit ég ekki. Hvað um það, niðurstöðuna má líta á frá tveimur sjónarhornum: utanaðkomandi aðilar sjá enga breytingu. Aðkomandi aðili (ég) lítur í spegil og sér einhvern ofmálaðan trúð. Ég gerðist því örvæntingarfull og á aðfararnótt laugardags laumaðist ég fram á baðherbergi með naglalakkseyði í hendi. Svona bilaður getur maður orðið. Þar var hinsvegar sá hængur á að mig sveið alveg svakaleg í augun, út af einhverri útgufun eða eitthvað. Því var það að er klukkan sló tólf á miðnætti, draugarnir byrjuðu að laumast fram úr skúmaskotum sínum og skrattinn byrjaði að dansa polka við ömmu sína ( þessir hlutir gerast á miðnætti) þá stóð ég fyrir framan spegil með sundgleraugu og nuddaði naglalakkseyði á augnabrýrnar á mér. Fáranlegt.

2004-07-05T10:02:00.000-07:00

Held að fyrri færslan sé glötuð, mun skrifa hana aftur. Biðst afsökunar á töpuðum gæðum.

Um daginn gerðist ég svo reffileg að ég tók mig upp til Flateyrar að heimsækja Klöru.
Þar sem að ég er nú reyndur ferðalangur ákvað ég að skilja skilríkin eftir heima. Smá óvissa gerir ferð bara spennandi. Af einhverjum ástæðum urðu allir flugvallarstarfsmenn mjög skrítnir á svipinn þegar ég tilkynnti þeim þessa ákvörðun mína. Þeir galopnuðu augun, teygðu á munninum og sýndu tennurnar. En sinn er siðurinn í hverri atvinnugrein. Þetta er þeim líklegast kennt í Flugskólanum.

Upp á einskæra náð komst ég þó til Ísafjarðar.Þar var tekið á móti mér og farið í skoðunar- og innkaupaferð í Bónus. Síðan var haldið til Flateyrar. Við mér blasti lítill bær. Klara sýndi mér Essostöðina og síðan var hún ekki alveg viss um hvað hún ætti að sýna mér næst. En þá vorum við svo heppnar að rekast á stelpu að nafni Maju og tvo unga menn á sitthvorum bílnum. Varð svo úr að annar þeirra bauð okkur þremur á rúntinn. Var farið nokkra hringi um bæinn og svo var farið með mig að sjá Typpið. (Typpi eða tippi? ég hef aldrei mannað mig upp í að spyrja stafsetningarkennarann.) Hafði ég uppi ákafar vangaveltur um það hverskonar mannvirki þetta eiginlega væri. Maja fullyrti að þetta væri sjötugur afdalabóndi sem hefði vændi að aukabúskap. Þetta reydist vera fagurlega útskorinn trjástubbur, hin mesta bæjarprýði. Þessa ætti að geta í fasteignaauglýsingum: falleg tveggja herbj. íbúð á Flateyri til leigu. Þvottavél og þurrkari, reðurtákn í göngufæri.

Það sem eftir var af dvöl minni var afar ánægjuleg og stóð fyllilega undir byrjuninni, þótt ekki verði farið nánar út í það hér. Vil ég nota tækifærið og þakka þeim er hýstu mig. (þótt ekki sé minnsti möguleiki á að þau lesi þetta)

2004-06-26T21:17:00.000-07:00

Klukkan er um það bil hálffimm að nóttu og ég sé engan tilgang með svefni. Það er dagbjart. Þessvegna ákvað ég að fara á fætur, borða fjórðung úr melónu og hugsa háleitar hugsanir um tilgang lífsins. Ég er mjög fegin að pabba vaknaði ekki við melónuát mitt. Þar sem að borðsiðir mínir eru ekki upp á marga fiska hefði hann af hljóðunum að dæma áætlað að blóðþyrst vampíra sæti í rólegheitum í stofunni og væri að blóðþurrka fórnarlamb sitt. (Hljóðin eru eitthvað á þessa leið: slurp slurp shhh ahhh kjams snmakk slurp).

Þar sem að ég lá nú andvaka rifjaðist uppp fyrir mér samræður um rottur sem ég átti þátt í ekki fyrir löngu. Þá mundi ég skyndilega eftir sögu einni. Einhvern tímann í fyrmdinn átti þessa saga sér sannan uppruna en hafur líklegast vaxið og aukist gegnum tíðina í hinum myrku skúmaskotum huga míns. Önnur eins vitleysa gerist ekki. Er hún á þessa leið:
Frændi minn bjó þá í blokk og það var rotta í stigaganginum. Honum var falin umsjá með útrýmingu þessa dýrs. Honum tókst ekki betur en svo en að rottan flúði út á götu, en þar átti leið hjá japanskur sendiráðsmaður. Hann trylltist gjörsamleg við þessa sjón, greip næstu ruslatunnu og óð í rottuna. Hrakti hann hana aftur inn á stigaganginn og varð henni þar að bana með ruslatunnunni. Síðan hélt hann leiðar sinnar. Þetta er nú saga út af fyrir sig, en þessi atburður leiddi af sér miklar hörmungar.
Þar sem að frændi minn vildi hvorki hafa klessta rottu í stiganum né taka hana upp með höndunum, þá fór hann út í bíl. Mágur hans er nefnilega útfararstjóri og hafði verið svo indæll að gefa honum sérstaka líkhanska í afmælisgjöf. Frændi minn geydi þessa hanska út í bíl og hugsaði sér nú gott til glóðarinnar. Hann náði í líkhanskana en skildi bílhurðina eftir opna. (Til hvers veit ég ekki, ekki get ég ímyndað mér að hann hafi hugsað sér að geyma hanskan til frekari nota). Meðan hann svo hugði að líkamsleifum nins göfuga dýrs kom einhver nágranninn og keyrði hurðia af bílnum! Tilviljun? Ég held ekki!

Ungherra Lubbi er nú horfinn á braut og skildi ekkert eftir sig annað en eitt nagbein. Við fengum til okkar grannan, lífsglaðan hund með heilbrigðan matarsmekk en skilum af okkur digrum, óöguðum kleinufíkli. Stakkles hunden.

2004-06-21T12:12:00.000-07:00

Leti mín undanferið er óafsakanleg. Ekki marktækur stafur á þessu bloggi í fleiri vikur. Ég kenni unglingavinnunni um þetta. Bæði lífgar hún ekki beinlínis upp á ímyndunaraflið, ég tala líka svo ósköp mikið. Ef mér dettur eitthvað sniðugt í hug þá segi ég það. Því er ég algerlega þurrausin.

Annars var dagurinn í dag yndislegur, það var svo heitt! Því miður er ég nú illa brunnin. Ég er búin að nudda svo miklu af sólbruna-batnis-einhverskonar-áburði á mig að handleggirnir á mér eru eins og nýbónað parket.

Svo hef ég líka haft hund í pössun. Þetta er sjéfferhundur að nafni Lubbi. Lág tíðni bloggfærslna er einnig frá honum kominn.Hann virðist halda að hann sé hér kominn í sumarleyfi og hafi því rétt á ótakmörkuðu magni af pulsum, kexi og boltaleik.

Ég vil nú biðjast innilegrar velvirðingar á Lakka-nafnbótinni á verkstjóranum. Hann heitir Davíð og það er lítið sem ekkert lakkalegt í fari hans. Hinsvegar hef ég verið sæmd nafnbótinni vampíra. Getur einhver sagt mér af hverju?

Ég er búinn að steingleyma hvernig maður setur nýjar myndir inná blogg. Tæknilegir örðugleikar, svei þeim. Þakka hið gífurlega magn kommenta .
Ég hef lært nýtt færeyskt orð: brjóstahaldari= júgurfetill. Ég mun nýta mér það til hins ýtrasta.

2004-06-09T16:20:00.000-07:00

Ég er útkeyrð, verð þó að skrifa eitthvað. Ömmur eru viðkunnaleg en þó varasöm fyrirbrigði. Í fyrsta lagi þá jafngildir ánægja barnabarna í því að þau séu alltaf að borða eitthvað. Í öðru lagi, ef maður segir þeim frá einhverju sem maður ætlar að gera og er gríðarlega spenntur fyrir, þá hafa þær annaðhvort áhyggjur af því að maður slasist, eða þá að þetta trufli námið hjá manni. (Og það þó maður hafi verið mánuð í sumarfríi) Þetta er allavega mín reynsla.
Svo fór ég á bíó. Þetta teljast fréttir þegar ég á í hlut. Ég fór að sjá Harry Potter. Og þvílík unun! Þegar að almennilegar BÍÓmyndir eru, þá getur þetta verið dásemd. Þá er ekki ekki að tala um rómantískar gamanmyndir, heldur verulega flottar, sjónrænar myndir. Til þeirra teljast: Harry Potter, LOTR, Big fish,Kill Bill, O brother where are thou, og jafnvel Pirates of the Carabean (firri mig allrar ábyrgðar sökum stafsetningar).
Svo þarf ég að passa mig sérstaklega á einu í sumar. Það er að detta ekki úr sambandi við vini og kunningja. Þar til í fyrra þá hvarf ég yfir sumarfríið,, talaði ekki við nokkurn mann. Nú er ég breytt manneskja! Sumarið verður félagslynt. Ég mun nefnilega fara í unglingavinnuna með nokkrum völdum manneskjum, Klara er á Flateyri (firri mig enn allri ábyrg, hún er utan minnar seilingar). Þá er bara Hulda eftir. Ég mun nú geta spjarað mig.
Eitt enn, verkstjórinn minn í unglingavinnunni heitir Lakki að millinafni, sumsé Roach.

2004-05-29T11:24:00.000-07:00

Margt smátt: Orðið sköll. Ég hef heyrt ýmsa, þó sérstaklega meðlimi 3A , nota þetta orð.Lengi vel velti ég því fyrir mér hvurn andskotann þetta eginlega þýddi. Samkvæmt málnotkun var ég helst farin að hallast að þeirri skoðun að þetta þýddi óheppni. Síðan rann upp fyrir mér ljós, fólkið var að segja höfuðkúpa! En hvers vegna? Af hverju að ganga um og segja höfuðkúpa í tíma og ótíma? Já, margt er mögulegt á ensku.
Í gær tók ég rafmagnið af allri íbúðinni. Jamm, með illum ásetningi og einni brauðrist tókst mér að uppfylla langþráðan draum. Nú sé ég hinsvegar að það sem ég hefði átt að gera var að bjóða mínum versta óvini, Ananíusi, í heimsókn og drepa hann með brauðristinni. Kolröng forgangsröðun. Nú er pabbi hins vegar búinn að taka af henni snúruna, og hún því til einskis nýt, nema kannski sem barefli.
Í dag fór ég í ljósmyndaleiðangur. Það fór ekki betur en svo að áður en mér tókst að smella af fyrstu myndinni hafði hinn illi ári, Sófanías Ari, tekið sér bólfestu í myndavélinni. Er leiðangrinum lauk satt ég uppi með sárt ennið, sveittan skallan og helling af myndum af malbiki. Hvernig má þetta vera?
Auk þess skildi ég nú fyrst mikilvægi þess að reiða sig ekki um of á foreldra sína í bernsku. Í dag reyndi ég, nær 16 ára manneskjan að, pumpa lofti í hjólið mitt í fyrsta skipti. Pabbi hefur hingað til séð um það. Ég lenti því í hatrammri baráttu við grimma og hvínandi loftslöngu, og það fyrir framan einhverja Fm hnakka sem voru að þvo bílinn sinn. Ó mih auma, þvílík skömm. Það eina bjarta í stöðunni var að enginn starfamaður sá til mín, mér hefði líklega verið úthýst af bensínstöðinni. Ég sneri því aftur heim með loftlaust hjól.

2004-05-25T06:19:00.000-07:00

Ég hef nú fengið mikilvægt verkefni, ég tek þátt í sýningaratriði táninga í tilefni 25 ára afmælis kaatefélagsins Þórshamars þann 5. júní. Sýningaratriðið hefur hingað til aðallega falist í því að detta flissandi í gólfið. Áhugasamir endilega sýni sig og horfi á. Svo koma hér nokkrar setningar í boði orðabókarinnar.
1) Hin brynserkjaða meykerling var hneykilega staupgjörn.
2) Ógndimmur trúfrekjumaðurinn flutti múlrekanum slökkvitól, hinn mesta manndrápsbolla.
3) Hið stýriláta viðrini var höfuðskömm.
4) Hatursmaðurinn var álitinn bæði þegnfélagslegur og voðfeldur.
5) Nasraufar hins hnaska draumspekings þóttu aðhlátursefni.
(Nýstárleg þýðing á orðinu viðrini = hermaphrodite)

2004-05-23T14:30:00.000-07:00

Ússúsúss, ég hef í raun ósköp fátt að segja, en sökum stopulla færslna (tungubrjótur) þá varð ég eiginlega að skrifa eitthvað. Það er af mér að frétta að ég er gífurlega stolt af sjálfri mér, ég hef nú eytt helgini með hópi fólks sem ég þekkti sama sem ekki neitt. (Og , nei, það voru ekki tattóveraðir meðlimir mótorhjólasamtaka sem gáfu mér far á Miklubrautinni og buðu mér upp í sumarbústað, mér var boðið í afmæli.)Það var gífurlega gaman og ég lenti blessunarlega ekki í þeirri aðstöðu að einangrast sökum feimni. Sem áður segir, þá er ég gífurlega stolt. Svo bíð ég bara spennt eftir einkunnum og lýk hérmeð þessari færslu!

2004-05-08T05:54:00.000-07:00

Hér á eftir kemur færsla sem ég ráðlegg öllum áhugamönnum um rómverska sögu að lesa. Þetta er nefnilega úrdráttur úr söguglósum sem ég skrifaði í einhverju hysteríukasti fyrir próf.
°Míþídatres , konungur í Pontus eða einhverjum álika hundsrassi, fer að derra sig
°Súlla sendur á staðinn
°Hann vann Míþídrates og hraðaði sér síðan heim (hann hafði gleymt að slökkva á eldavélinni) og kom á alræðisstjórn höfðingja,svínið atarna. Öreigar allra landa sameinist.
°Pompejus og Crassus stíga fram á sviðið, íklæddir tjullpilsi.
°Spartakus leiðir uppreisn fáklæddra skylmingarþræla
°Pomp. og Crass. verða ræðismenn með hjálp einskis annars en Júlla sesars, hins göfuga og myndarlega lýðræðissinna af göfugum ættum. Hann afsalaði sér ættarauðnum, til að geta látið drauma sína rærtast, sumsé að verða afbragðs briddsspilari.(He was considered quite a catch among tjhe ladies)
°Pomp. Ses. og Crass. stofna þremenningasambandið fyrra.Leikfimiatriðið þeirra nýtur strax fádæma vinsælda og þeir komast á samning hjá Miramax.
°Sesar gengur galvaskur um í Transalpínu.
°Crass. ætlar að vera mikill kall og vinna Parþa. Hann taaapaar! Bjáni.
°Sesar veður yfir Rubikofljót. Ite missa est. Hann dettur í ána og fær slæmt kvef.Teningunum er kastað, hvað gerist næst? Viðurkennir Pompejus samkynhneigð sína? Fell ég á prófinu? Var það raunverulega Crass. sem dó eða einungis hinn illi tvíburabróðir hans? Var Flandríus alþúðuforingi kæfður í eigin barnapúðri eða framdi hann sjálfsmorð? Er þetta allt eitt samsæri? Fylgist með í næsta þætti!

2004-05-01T04:20:00.000-07:00

Ó mig auma. Í morgun vaknaði ég klukkan sjö (af sjálfsdáðum), hélt að það væri mánudagur, ég væri orðin of sein í stærðfræðipróf og hefði þar á ofan sofið af mér alla helgina og væri því algera undirbúningslaus. Ég get ekki lýst þessari tilfinningu. Þetta var skelfilegt. Bróðir minn vaknaði við að ég var að hrópa : Neeeeei! Hvur djöfullinnn!!! Til þess að koma í veg fyrir að þessi draumsýn rætist hef ég nú hafið undirbúning.
Ég held það væri verðugt verkefni fyrir atferlisfræðing að rannsaka hegðun fólks þegar það lærir stærðfræði. Í mínu tilfelli fylgir þessu söngur, vonleysislegt augnaráð út í tómið, reiði- og örvæntingaröskur, dans og handskjálfti plús það að ég byrja að tromma á magann á mér. Til þess að ná mér aðeins niður ákvað ég að skrifa niður líðan mína og gá hvort hún lýti ekki betur út í fjarlægð. Það gerir hún ekki . Auk þess kemur handkuldinn og -skjálftinn nærri því í veg fyrir að mér takist að skrifa þetta. Guð hjálpi okkur öllum.

2004-04-28T12:06:00.000-07:00

Ég hef nú nýlokið við það að eyða mínum síðasta eyri í netsokkabuxur...hvað er að koma fyrir heiminn. Ég veit ekki hvort það er betra eða verra að ég er ekki að kaupa þetta fyrir sjálfa mig heldur fyrir bróður minn. Já, drengurinn sá er víst að leika þjónustustúlku í einum af hinum víðfrægu uppsetningum Landakotsskóla.
Ég er helst á því að þessar netsokkabuxur einar og sér séu næg ástæða fyrir því að fara ekki á þetta leikrit.
Annars hefur föðurfjölskylda mín fest kaup á Vélbirni.Vélbjörn þessi er skurðgrafa sem við ætlum að geyma upp í sumarbústað. Hvað nákvæmlega það er sem við ætlum að gera við Vélbjörn er óljóst, en ég mun mögulega hafa lært undirstöðuatriði skurðgröfuaksturs í lok sumars.

2004-04-24T01:41:00.000-07:00

Að lokum get ég glatt ykkur með því að við fórum frá Menorku og aftur til Barcelona. Við atluðum þvi að hreiðra um okkur í húsi einu þennan eina dag sem var eftir. Þegar við svo loksins komum, dauðþreytt, tók á móti okkur bálillur ræstitæknir sem rak okkur út í rigninguna. Um leið og við vorum komin út sáum við svo að hann gekk beinustu leið út á svalir og byrjaði að reykja. Svei honum. En þar sem við nú þræddum göturnar eins og hverjir aðrir heimilisleysingjar, þá komum við auga á lágmenningu lágmennungarinnar! Í einum bakaríisglugga komum við auga á súkkulaðikökur skreyttar ýmsum súkkulaðifígúrum, Andrési Önd og fleiru. En hvað haldiði ekki að hafi leynst á einni kökunni? Bratz-súkkulaðidúkka í tvöfaldri raunstærð! Eins og það sé ekki búið að koma inn nógum ranghugmyndum inn í huga saklausra barna. Nú þarf maður víst að þjást af samviskubiti meðan maður borðar súkkulaði því að súkkulaðið sjálft er í líki anorexíusjúklings!
Svo settumst við á eitthvert kaffihús við hliðina á bakaríinu. Alltaf voru einhverjar manneskjur að ganga fram hjá með kökuöskjur. Ekkert þeirra leit út fyrir að vera Lágmenningarunnandi.En að lokum kom hann. Pabbi! sagði ég, líttu á augun í þessum! Hann er með Bratzköku! Við verðum að stöðva þetta! sögðum vuð öll í kór. Síðan þustum við út, pabbi og Steingrímur héldu manninum niðri en ég þreif af honum kökuna, henti henni í götunna og stappaði á henni. You will thank us later, sagði ég ógnandi. Þá tók ég eftir því að Steingrímur og pabbi voru orðnir náfölir og störðu á leifar kökunnar. Þá sá ég það sem þeir sáu. Mölbrotinn Andrés Önd. Hvað höfðum við gert? Ég fylltist skelfingu og sagði : (af einhverjum ástæðum á dönsku) Undskyld, kære herre! Vi troede du havde en Bratzkage! Síðan hlupum við í burtu. Hvernig á ég nokkurn tíma eftir að geta fyrirgefið mér þetta?

2004-04-22T13:53:00.000-07:00

Netkaffið var fremur óvistlegt, og fullt af miðaldra karlmönnum. Þar sem ég skar mig óneitanlega úr hópnum beindust allra augu að mér. Nú var um að gera að halda kúlinu. Ég leit hægt í kringum mig, lagaði jakkan minn, lyfti annarri augnabrúninni og rétt náði að stoppa mig áður en ég gekkof langt og hrækti á gólfið. Henti síðan einhverjum pening í afgreiðsluna og settist einbeitt við eina tölvuna.Fullum tíu mínútum síðar ákvað ég að nóg væri komið og hraðaði mér heim. Næstu daga þorði ég ekki út úr húsi, og ég get svo svarið það, það var höfð vakt á húsinu. Að lokum forðuðum við okkur út á eyju eina er Menorca heitir. Þar tók ekki betra við. Að vísu var ég laus undan kvensunum, en húsið sem við vorum í var álíka vistlegt og sumarleyfisstaður andskotans. Það var mjög skítugt, og þar hafði örugglega engin búið í heilt ár. Ég hef þetta meira að segja staðfest, því síðustu íbúar hússins, íslenskir sólarlandafarar, höfðu skilið eftir ógrynni muna, þ. á m. dagatöl. Ímyndið ykkur bara hvað þetta er óþægilegt, að vakna eftir slæman nætursvefn í ógeðslegu rúmi, og það eru ókunnir sandalar við rúmstokkinnn. Þó keyrði nú um þverbak þegar öll klámblöðin komu í leitirnar.Ég reyndi því að eyða sem minnstum tíma í húsinu, gekk um bæinn, skoðaði flækingsketti og át vínarbrauð.Svo horfði ég á Matrix talsetta. Afar forvitnilegt að heyra Smith skrækja með mýslurödd : senjor Aaaaandeerson! Eftir fimm daga af þessu eymdarlífi vorum við bróðir minn orðin svo tilfinningalega heft að við ákváðum að fá útrás fyrir tilfinningar okkar með dansi.Útkoman var skrautleg.