Sigur! Ég gat gert copy paste! Ég kann á tölvur. Hér kemur færslan sem ég skrifaði fyrir langalöngu þegar ég sat ein hér í netlausri og mannlausri íbúðinni, áður en ég eignaðist tvær rúmenskar vinkonur og húsnæðisfélaga sem fylla íbúðina af glaðlegu rúmensku skvaldri og rapplögum í dónalegri kantinum. En sumsé, hér er færslan:
Ég held að í dag sé fimmtudagur. Það þýðir að það er einmitt vika síðan ég lagði af stað að heiman og því er afar táknrænt og hentugt að reyna að súmma þetta upp skriflega núna. Að vísu veit ég ekki hvenær ég kem þessu á netið, því sem stendur eru vistarverur mínar netlausar.
Ég hef valið úr eina minningu sem kveðju Íslands til mín. Það var þegar pabbi var að keyra mig út á flugvöll um tíuleytið og við stoppuðum á ljósum við hliðina á bíl fullum af ungum drengjum á leiðinni á busaball Menntaskólans í Reykjavík, giskaði ég á. Þeir höfðu rúðurnar skrúfaðar niður þótt kalt væri og handleggir þeirra umvafðir glowstickum héngu kæruleysislega út um bílgluggan. Drengur í aftursætinu, með bleikt glowstick um hálsinn og bjórflösku í hendinni, var með rúðuna skrúfaða næstum því alveg niður. Hann tók einn sopa af bjórnum og horfði sljóum augum á bíl föður míns. Skyndilega, án þess að blikka auga, lét hann neðri vörina síga hægt og byrjaði að æla. Ælan streymdi fram af framstæðri neðrivör hans og skall síðan beint á brún niðurskrúfaðrar rúðunnar, og fossaði þaðan niður bílhurðina, beggja vegna geri ég ráð fyrir. Þannig kvaddi Ísland mig með fallegum stallafossi.
Glefsan sem ég hef valið sem táknræna fyrir komu mína var þegar ég hafði áttað mig á því hvaða lest ég ætti að taka frá Madrid hingað til Alcalá og sat og beið á brautarpallinum. Mér á vinstri hönd sat eldri maður og las í þykkri og gáfulegri bók. Þar sem ég var nýkomin til nýs lands og forvitin þá gjóaði ég augunum laumulega yfir á efstu línuna á blaðsíðunni sem hann var að lesa. Þar stóð: „había bajado la falda por las piernas de la muchacha“. Jæja, góði, hugsaði ég og glotti meinlega.
Lestin frá Madrid til Alcalá virtist mér stoppa á gífurmörgum stöðum áður en hún stoppaði í Alcalá. Ég hafði ekkert sæti, var í gallabuxum með 21 kílóa ferðatösku í eftirdragi, bakpoka og handtösku og ég stóð þarna og svitnaði. Á leiðinni reyndi ég að átta mig á því hvenær lestin væri komin út úr Madrid og kominn inn í Alcalá, sem ég hafði alltaf ímyndað mér sem nokkurs konar Mosfellsbæ Madridar, þægilegan bæ en þó nokkuð áhugaverðari en Mosfellsbær. En, ég sá næsta lítið sem gæti minnt mig á blómlegan bæ. Lestin virtist bara fara í gegnum endalausa sveit og stoppa á fremur fábrotnum lestarstöðvum. Loks kom að stoppistöðinni sem var nefnd Alcalá de Henares. En þar fór ég ekki út, enda hafði staðið skýrum stöfum í leiðbeiningunum frá heimavistinni sem ég hafði bókað mig á næsta mánuðinn að ég ætti að fara út næst, á stöð sem heitir Alcalá Universidad. Það var nokkuð skýrt, en það eina sem olli mér vaxandi áhyggjum því nær sem ég færðist endastöð minni var að ég hafði satt best að segja frestað því að skipuleggja nokkuð lengra en það. Ég var eiginlega bara að vona að þegar ég stigi út þá væri augljóst hvert ég ætti að fara næst.
Svo reyndist ekki vera. Lestarstöðin var svo lítil og ómerkileg að hún var hvergi einu sinni merkt með nafni. Ég ákvað því að ganga hiklaust út af henni og eitthvert í burtu eins og ég vissi hvert ég væri að fara og vona að þetta skýrðist einhvern veginn meðan ég gengi. En svo varð ekki og mér fannst það hlyti að vera skelfilega augljóst hverjum sem sjá vildi að ég vissi ekkert hvert ég væri að fara. Svo á endanum neyddist ég til að spyrja til vegar, og þar fyrst hófust vandræði mín, fyrstu vandræði vandræðavikunnar miklu.
Kona með tvo börn horfði hlessa á mig þegar ég spurði hana í hvaða átt háskólinn væri. „Þetta er úthverfi“, sagði hún. „Hér er ekkert nema verslunarmiðstöð.“ Ég sagði henni, nokkuð pirruð, að engu að síður hefði lestarstöðin heitið Universidad de Alcalá. Það stóðst ómögulega, samkvæmt henni, en ekki gat hún svarað mér hvernig ég kæmist með lestinni í nágrenni háskólans, hún hafði aldrei tekið þessa lest. Mér leið því einstaklega bjánalega þegar ég dró mína 21 kílóa ferðatösku aftur inn á lestarstöðina í steikjandi sólskininu og keypti annan miða. Ég hafði svo litla hugmynd um í hvaða átt bærinn væri að ég tók þá ákvörðun að halda áfram að reyna að þykjast ekki vera villt, og spurði ekki frekar til vegar, heldur tók næstu lest. Fyrst þegar ég var komin upp í hana áræddi ég að spyrja vingjarnlegan mann sem hjálpaði mér með töskuna mína, hvar væri nú góð hugmynd að fara út. „Uuuu,“ sagði hann, „hvar viltu enda?“ Þegar að ég sagði að ég vildi fara til háskólans varð hann enn þá meira hlessa heldur en konan hafði verið. Því lestarstöðin sem ég hafði verið á hafði barasta víst heitið Universidad de Alcalá, ég hafði hinsvegar farið út af henni vitlausu megin, háskólasvæðið var hinu megin við brautarpallinn. Svona er nú hallærislegt að vera of spéhræddur til að spyrja til vegur. Svo ég skakklappaðist út úr lestinni á næstu stöð og keypti þriðja miðann, aftur til baka.
Réttu megin við lestarstöðina blöstu svo við ferkantaðar brúnar byggingar, tré og skilti sem á var kort, ef kort mætti kalla, af háskólasvæðinu, mér til mikils léttis. Þar inn á sá ég merktar heimavistarnar en ég gat ómögulega áttað mig á því út frá kortinu hvort það væri langt eða stutt í þær. Ég veit nú að það er ansi langt í þær frá lestarstöðinni og þarna ganga ekki strætóar sem auðvelt er að finna fyrir nýkomna manneskju með 21 kílóa tösku í eftirdragi. En af einhverjum ástæðum leiðbeinir heimavistarfólkið nýkomnu fólki að fara út þarna en ekki í miðbænum þar sem er allt fullt af strætóum, jafnvel leigubílum ef maður er mjög heppinn. Það sem bjargaði mér var að ég rambaði á hóp af nemendum sem voru að læra undir upptektarpróf og þau sáu aumur á mér og skutluðu mér.
Svo loksins komst ég á heimavistina, rennandi blaut af svita, ógnarþreytt og lítil í mér eftir hrakningar dagsins. Í þessu ástandi var mér sýnt herbergið mitt og sameiginleg svæði heimavistarinnar. Ég held að mér hafi sæmilega teksit að leyna skelfingu minni yfir staðnum. Ferkantaðri bygging er ekki til, né ferkantaðra hverfi ef út í það er farið. Þarna var allt brúnt og ferkantað, innan húss sem utan. Allir veggir voru berir og bannað að hengja nokkuð upp neinsstaðar í byggingunni. Sem dæmi um það hversu gjörsamlega þessari stofnun mistókst að vera heimilisleg má nefna sjónvarpsherbergið. Það var brúnt og ferkantað, með sónvarpsskjá inni í lokuðum skáp og fyrir framan það voru sjö beinar raðir af brúnum skrifborðsstólum. Á heimavistinni var bannað að halda neinskonar veislur, nema með tilskildu leyfi í tilætluðum veislusal, sem einnig var brúnn og ferkantaður og með auða veggi. Enginn mátti hafa gesti yfir nótt og ef maður ætlaði burtu í lengri tíma en 72 klukkustundir þá varð maður að tilkynna sig. Hávaði var bannaður eftir miðnætti.
Herbergið mitt var álíka breitt og gangurinn fyrir utan. Þar var skrifborð, rúm og fataskápur. Fataskápurinn var vegna plássleysis svo nálægt rúminu að það var ekki hægt að opna hann almennilega. Út úr herberginu lá helmingi þrengri gangur þar sem hafði verið troðið tveimur rafmagnshellum, vaski og svona mínibarsísskáp. Ég hafði eigið baðherbergi til umráða og örbylgjuofn, en enga diska og engin eldhúsáhöld. Þau voru til leigu fyrir 60 evrur, óháð tíma lánsins. Almenn líkindi herbergisins með fangaklefa jukust enn frekar fyrir þær sakir að fyrir öllum gluggum hér er höfð einskonar hlíf, svo herbegin hitni ekki of mikið yfir daginn. Ég kunni hinsvegar ekkert á þetta fyrirbæri og gat ekki lyft því. Gluggin var því byrgður með kolsvörtu plasti og engin dagsbirta komst inn í herbergið.
Ég flúði út úr herberginu í áttina að stórmarkaðinum, í leit að næringu sem ekki þyrfti annarra áhalda við en glerdisksins úr örbylgjuofninum. Helsta einkenni hverfisins sá ég að voru auðar götur, stórar ferkantaðar rauðbrúnar byggingar, þar á meðal einn spítali, hraðbrautir og eyðilegur og óræktarlegur mói. Þegar ég lagðist loks til svefns í algeru kolsvartamyrkri, eftir að hafa matast á þurri brauðsneið með osti af örbylgjuofnsdiski, í að því er virtist ferköntuðu og mannlausu úthverfi úti í miðri sveit, þá gat ég ekki annað en velt fyrir mér hvað í andskotanum ég hefði eiginlega verið að hugsa.