Áður en ég lagði af stað hingað til Spánar hafði ég hugsað mér að hefja aftur þá menntaskólaiðju mína að blogga, til þess að dreifa frægðarsögum af sjálfri mér sem víðast. Það hafa hinsvegar óneitanlega liðið einir fimmtán dagar síðan ég kom hingað án þess að ég hafi birt stakt orð. Þetta stafar að vissuleyti af hinni hræðilegu ringulreiðu og því mikla vonleysi sem helltist yfir mig fyrstu dagana hér, en það er þó til lengdar engin afsökun, því hvað er frásagnarverðara heldur en ringulreiða og vonleysi? Ég get þó sagt mér til afsökunar að ég byrjaði á því að skrifa frásögn af mínum fyrsta degi hér og hinni hræðilegu heimavist, en ég skrifaði það bara á word meðan ég hafði ekki aðgang að interneti og síðar kom í ljós að þetta bloggforrit virðist ekki gera ráð fyrir því að fólk vilji gera copy-paste. En ég nenni ómögulega úr þessu að fara að skrifa það aftur og ekki einu sinni að rifja upp hvað gerðist hérna síðustu tvær vikur svo ég byrja bara á deginum í dag.
Dagurinn hófst klukkan hálfsjö, þegar hópur aldinna kaþólikka, með bíl vopnaðan tveimur stórum hátölurum í fararbroddi, gekk framhjá blokkinni þar sem ég bý. Bíllinn blastaði alvarlegri ræðu um undursamleika hins dásamlega ávaxtar kviðs hinnar heilugu meyjar. Hávaði þessi vakti mig upp úr afar syndasmlegum draumförum verð ég að viðurkenna. Það er ég viss um að var sjálfur tilgangur göngu fólksins. Þetta er örugglega varðsveit hverfisins gegn ókristilegum hugsunum ungs fólks. Þeir finna það á sér í mílu fjarlægð þegar einhvern er að dreyma eitthvað dónalegt. Ég sá mér ekki annan kost en fara á fætur og fá mér kornflex og fara aftur að sofa þegar að þau höfðu séð sóma sinn í að fara eitthvert annað með þennan ógurlega hátalarabíl.
Síðan tókst mér að sofa til tólf og þar á eftir að drepa tímann til þrjú, þegar að ég afþakkaði boð þeirra Gabrielu og Ioana sem búa með mér um að fara til Madridar að skoða Pradosafnið. Ekki það að ég sé svona ómenningarleg, ég er einfaldlega búin að sjá það og var búin að fá nóg af kaþólskum dýrlingum þennan daginn. Svo ég ákvað í staðinn að verða eftir í Alcalá og eyða þessum 6 evrum sem annars hefðu farið í lestina í sætindi. Ég kynnti mér eitt bakarí og eina ísbúð og ætla ekki að hafa önnur orð um stofnanirnar en að næst reyni ég einhverjar aðrar búðir. Einnig skoðaði ég hinn svokallaða fæðingarstað Cervantesar (eftir tveggja vikna dvöl í Alcalá er ég samt orðin nett pirruð á Cervantesi, stolti og gleði borgarinnar). Þetta var mjög snoturt safn, og ókeypis, en ekkert allt of raunsætt, virtist mér. Annað afrek dagsins var að kynnast stelpu sem verður með mér í tímanum sem hefst á morgun, sem er himnasending, því ég hef ekki minnstu hugmynd um hvar tíminn er kenndur og sé hvergi nein merki um það. Ég er stundum merkilega blind á nauðsynlegar upplýsingar.Einnig bara verð ég að koma á framfæri þeirri staðreynd að hér er 30 stiga hiti, þykkt laufskrúð á öllum trjám og rósir í blóma á aðaltorginu, sem heitir merkilegt nokk í höfuðið á Cervantesi.
Þegar ég kom heim gerðist ég húsleg og eldaði mína fyrstu súpu. Ég hugsðist vera örlát og elda nóg af súpu handa þremur, svo Gabriela og Ioana gætu borðað eitthvað þegar þær kæmu seint heim, en svo virðist sem ég hafi enga tilfinningu fyrir magni þegar að matreiðslu kemur. Ég eldaði heilt stöðuvatn af kartöflusúpu sem stendur nú í potti á eldavélarhellunni. Súpan er þrátt fyrir allt ágæt á bragðið og ég kveikti heldur ekki í dag í eldhúsinu við það að kveikja á gashellunni. Hinsvegar bíða mín meira en fjórir mánuðir í þessu eldhúsi, þannig að ég ætla ekki að hrósa happi of snemma með það. Súpuna fór ég svo með út á mínar agnarsmáu svalir og blés sápukúlur milli súpuskeiða og fylgdist með nágrönnum mínum köttunum. Ég fyllist alltaf einstakri sjálfsánægju þegar ég sit á þessum svölum með eitthvað sem ég sjálf hef eldað, jafnvel þó að í fyrsta skiptið hafi það ekki verið annað en salat, því það var ekkert gas í húsinu og ég hafði gleymt að hringja og panta það. En slík smáatriði trufla ekki sjálfsálit mitt þegar ég sit á hinum undraverðu svölum með sápukúlur.