Ævintýralöngun og atorkusemi hafa löngum einkennt ferðalög mín erlendis. Í dag var síðasti dagurinn okkar í Santiago og ég hef eytt honum á afar uppbyggilegan hátt. Mér telst svo til að á síðasta sólarhringinn hafi ég sofið svo sem nemur 22 klukkustundum. Ein klukkustund hefur farið í að sinna líkamlegum nauðsynjum, einkum á sviði meltingar- og þveitikerfisins. Hina klukkustundina sat ég íklædd baðfötum á þaki hótelsins okkar, með fæturna á kafi ofan í ískaldri sundlauginni og sólaði mig. Sjaldan hefur mér liðið eins mikið og auðmanni eins og þegar ég sat þarna og horfði pírðum augum á skýjakljúfana í kringum mig. Það eina sem sló á þessa tilfinningu var sú staðreynd að sundlaugin var á stærð við þrjú vel útilátin baðkör og það að ég hafði vafið einkar hátískulegum náttbol um höfuðið á mér til að forðast það að sólbrenna á hvirflinum. Það skiptir ekki máli hvar í heiminum ég er stödd eða á hvaða tíma sólahringsins, ég er ávallt elegant.