Ja, nú má Spánn fara að var sig. Eftir miklar þrautir er spænska debetkortið mitt á ný fullt af Evrum og ég finn hvernig fyrri loforð um að byrja nú að sýna aðhaldssemi, sem ég sór hátíðlega eftir að hafa eytt öllum Erasmusstyrknum á einum mánuði, gufa nú upp eins og dögg fyrir sólu. Mín bíður næturrúta til Sevilla. Í tilefni af þessum frábæra fimmtudegi hef ég leyft mér þann munað að kaupa mér tveggja evru pakka af hakki. Endurnærð af safaríku dýraholdi mun ég takast á við rútustöðvar Madridar í nótt. Ég óska sjálfri mér góðrar ferðar.

Sigur! Ég gat gert copy paste! Ég kann á tölvur. Hér kemur færslan sem ég skrifaði fyrir langalöngu þegar ég sat ein hér í netlausri og mannlausri íbúðinni, áður en ég eignaðist tvær rúmenskar vinkonur og húsnæðisfélaga sem fylla íbúðina af glaðlegu rúmensku skvaldri og rapplögum í dónalegri kantinum. En sumsé, hér er færslan:
Ég held að í dag sé fimmtudagur. Það þýðir að það er einmitt vika síðan ég lagði af stað að heiman og því er afar táknrænt og hentugt að reyna að súmma þetta upp skriflega núna. Að vísu veit ég ekki hvenær ég kem þessu á netið, því sem stendur eru vistarverur mínar netlausar.
Ég hef valið úr eina minningu sem kveðju Íslands til mín. Það var þegar pabbi var að keyra mig út á flugvöll um tíuleytið og við stoppuðum á ljósum við hliðina á bíl fullum af ungum drengjum á leiðinni á busaball Menntaskólans í Reykjavík, giskaði ég á. Þeir höfðu rúðurnar skrúfaðar niður þótt kalt væri og handleggir þeirra umvafðir glowstickum héngu kæruleysislega út um bílgluggan. Drengur í aftursætinu, með bleikt glowstick um hálsinn og bjórflösku í hendinni, var með rúðuna skrúfaða næstum því alveg niður. Hann tók einn sopa af bjórnum og horfði sljóum augum á bíl föður míns. Skyndilega, án þess að blikka auga, lét hann neðri vörina síga hægt og byrjaði að æla. Ælan streymdi fram af framstæðri neðrivör hans og skall síðan beint á brún niðurskrúfaðrar rúðunnar, og fossaði þaðan niður bílhurðina, beggja vegna geri ég ráð fyrir. Þannig kvaddi Ísland mig með fallegum stallafossi.
Glefsan sem ég hef valið sem táknræna fyrir komu mína var þegar ég hafði áttað mig á því hvaða lest ég ætti að taka frá Madrid hingað til Alcalá og sat og beið á brautarpallinum. Mér á vinstri hönd sat eldri maður og las í þykkri og gáfulegri bók. Þar sem ég var nýkomin til nýs lands og forvitin þá gjóaði ég augunum laumulega yfir á efstu línuna á blaðsíðunni sem hann var að lesa. Þar stóð: „había bajado la falda por las piernas de la muchacha“. Jæja, góði, hugsaði ég og glotti meinlega.
Lestin frá Madrid til Alcalá virtist mér stoppa á gífurmörgum stöðum áður en hún stoppaði í Alcalá. Ég hafði ekkert sæti, var í gallabuxum með 21 kílóa ferðatösku í eftirdragi, bakpoka og handtösku og ég stóð þarna og svitnaði. Á leiðinni reyndi ég að átta mig á því hvenær lestin væri komin út úr Madrid og kominn inn í Alcalá, sem ég hafði alltaf ímyndað mér sem nokkurs konar Mosfellsbæ Madridar, þægilegan bæ en þó nokkuð áhugaverðari en Mosfellsbær. En, ég sá næsta lítið sem gæti minnt mig á blómlegan bæ. Lestin virtist bara fara í gegnum endalausa sveit og stoppa á fremur fábrotnum lestarstöðvum. Loks kom að stoppistöðinni sem var nefnd Alcalá de Henares. En þar fór ég ekki út, enda hafði staðið skýrum stöfum í leiðbeiningunum frá heimavistinni sem ég hafði bókað mig á næsta mánuðinn að ég ætti að fara út næst, á stöð sem heitir Alcalá Universidad. Það var nokkuð skýrt, en það eina sem olli mér vaxandi áhyggjum því nær sem ég færðist endastöð minni var að ég hafði satt best að segja frestað því að skipuleggja nokkuð lengra en það. Ég var eiginlega bara að vona að þegar ég stigi út þá væri augljóst hvert ég ætti að fara næst.
Svo reyndist ekki vera. Lestarstöðin var svo lítil og ómerkileg að hún var hvergi einu sinni merkt með nafni. Ég ákvað því að ganga hiklaust út af henni og eitthvert í burtu eins og ég vissi hvert ég væri að fara og vona að þetta skýrðist einhvern veginn meðan ég gengi. En svo varð ekki og mér fannst það hlyti að vera skelfilega augljóst hverjum sem sjá vildi að ég vissi ekkert hvert ég væri að fara. Svo á endanum neyddist ég til að spyrja til vegar, og þar fyrst hófust vandræði mín, fyrstu vandræði vandræðavikunnar miklu.
Kona með tvo börn horfði hlessa á mig þegar ég spurði hana í hvaða átt háskólinn væri. „Þetta er úthverfi“, sagði hún. „Hér er ekkert nema verslunarmiðstöð.“ Ég sagði henni, nokkuð pirruð, að engu að síður hefði lestarstöðin heitið Universidad de Alcalá. Það stóðst ómögulega, samkvæmt henni, en ekki gat hún svarað mér hvernig ég kæmist með lestinni í nágrenni háskólans, hún hafði aldrei tekið þessa lest. Mér leið því einstaklega bjánalega þegar ég dró mína 21 kílóa ferðatösku aftur inn á lestarstöðina í steikjandi sólskininu og keypti annan miða. Ég hafði svo litla hugmynd um í hvaða átt bærinn væri að ég tók þá ákvörðun að halda áfram að reyna að þykjast ekki vera villt, og spurði ekki frekar til vegar, heldur tók næstu lest. Fyrst þegar ég var komin upp í hana áræddi ég að spyrja vingjarnlegan mann sem hjálpaði mér með töskuna mína, hvar væri nú góð hugmynd að fara út. „Uuuu,“ sagði hann, „hvar viltu enda?“ Þegar að ég sagði að ég vildi fara til háskólans varð hann enn þá meira hlessa heldur en konan hafði verið. Því lestarstöðin sem ég hafði verið á hafði barasta víst heitið Universidad de Alcalá, ég hafði hinsvegar farið út af henni vitlausu megin, háskólasvæðið var hinu megin við brautarpallinn. Svona er nú hallærislegt að vera of spéhræddur til að spyrja til vegur. Svo ég skakklappaðist út úr lestinni á næstu stöð og keypti þriðja miðann, aftur til baka.
Réttu megin við lestarstöðina blöstu svo við ferkantaðar brúnar byggingar, tré og skilti sem á var kort, ef kort mætti kalla, af háskólasvæðinu, mér til mikils léttis. Þar inn á sá ég merktar heimavistarnar en ég gat ómögulega áttað mig á því út frá kortinu hvort það væri langt eða stutt í þær. Ég veit nú að það er ansi langt í þær frá lestarstöðinni og þarna ganga ekki strætóar sem auðvelt er að finna fyrir nýkomna manneskju með 21 kílóa tösku í eftirdragi. En af einhverjum ástæðum leiðbeinir heimavistarfólkið nýkomnu fólki að fara út þarna en ekki í miðbænum þar sem er allt fullt af strætóum, jafnvel leigubílum ef maður er mjög heppinn. Það sem bjargaði mér var að ég rambaði á hóp af nemendum sem voru að læra undir upptektarpróf og þau sáu aumur á mér og skutluðu mér.
Svo loksins komst ég á heimavistina, rennandi blaut af svita, ógnarþreytt og lítil í mér eftir hrakningar dagsins. Í þessu ástandi var mér sýnt herbergið mitt og sameiginleg svæði heimavistarinnar. Ég held að mér hafi sæmilega teksit að leyna skelfingu minni yfir staðnum. Ferkantaðri bygging er ekki til, né ferkantaðra hverfi ef út í það er farið. Þarna var allt brúnt og ferkantað, innan húss sem utan. Allir veggir voru berir og bannað að hengja nokkuð upp neinsstaðar í byggingunni. Sem dæmi um það hversu gjörsamlega þessari stofnun mistókst að vera heimilisleg má nefna sjónvarpsherbergið. Það var brúnt og ferkantað, með sónvarpsskjá inni í lokuðum skáp og fyrir framan það voru sjö beinar raðir af brúnum skrifborðsstólum. Á heimavistinni var bannað að halda neinskonar veislur, nema með tilskildu leyfi í tilætluðum veislusal, sem einnig var brúnn og ferkantaður og með auða veggi. Enginn mátti hafa gesti yfir nótt og ef maður ætlaði burtu í lengri tíma en 72 klukkustundir þá varð maður að tilkynna sig. Hávaði var bannaður eftir miðnætti.
Herbergið mitt var álíka breitt og gangurinn fyrir utan. Þar var skrifborð, rúm og fataskápur. Fataskápurinn var vegna plássleysis svo nálægt rúminu að það var ekki hægt að opna hann almennilega. Út úr herberginu lá helmingi þrengri gangur þar sem hafði verið troðið tveimur rafmagnshellum, vaski og svona mínibarsísskáp. Ég hafði eigið baðherbergi til umráða og örbylgjuofn, en enga diska og engin eldhúsáhöld. Þau voru til leigu fyrir 60 evrur, óháð tíma lánsins. Almenn líkindi herbergisins með fangaklefa jukust enn frekar fyrir þær sakir að fyrir öllum gluggum hér er höfð einskonar hlíf, svo herbegin hitni ekki of mikið yfir daginn. Ég kunni hinsvegar ekkert á þetta fyrirbæri og gat ekki lyft því. Gluggin var því byrgður með kolsvörtu plasti og engin dagsbirta komst inn í herbergið.
Ég flúði út úr herberginu í áttina að stórmarkaðinum, í leit að næringu sem ekki þyrfti annarra áhalda við en glerdisksins úr örbylgjuofninum. Helsta einkenni hverfisins sá ég að voru auðar götur, stórar ferkantaðar rauðbrúnar byggingar, þar á meðal einn spítali, hraðbrautir og eyðilegur og óræktarlegur mói. Þegar ég lagðist loks til svefns í algeru kolsvartamyrkri, eftir að hafa matast á þurri brauðsneið með osti af örbylgjuofnsdiski, í að því er virtist ferköntuðu og mannlausu úthverfi úti í miðri sveit, þá gat ég ekki annað en velt fyrir mér hvað í andskotanum ég hefði eiginlega verið að hugsa.

Áður en ég lagði af stað hingað til Spánar hafði ég hugsað mér að hefja aftur þá menntaskólaiðju mína að blogga, til þess að dreifa frægðarsögum af sjálfri mér sem víðast. Það hafa hinsvegar óneitanlega liðið einir fimmtán dagar síðan ég kom hingað án þess að ég hafi birt stakt orð. Þetta stafar að vissuleyti af hinni hræðilegu ringulreiðu og því mikla vonleysi sem helltist yfir mig fyrstu dagana hér, en það er þó til lengdar engin afsökun, því hvað er frásagnarverðara heldur en ringulreiða og vonleysi? Ég get þó sagt mér til afsökunar að ég byrjaði á því að skrifa frásögn af mínum fyrsta degi hér og hinni hræðilegu heimavist, en ég skrifaði það bara á word meðan ég hafði ekki aðgang að interneti og síðar kom í ljós að þetta bloggforrit virðist ekki gera ráð fyrir því að fólk vilji gera copy-paste. En ég nenni ómögulega úr þessu að fara að skrifa það aftur og ekki einu sinni að rifja upp hvað gerðist hérna síðustu tvær vikur svo ég byrja bara á deginum í dag.
Dagurinn hófst klukkan hálfsjö, þegar hópur aldinna kaþólikka, með bíl vopnaðan tveimur stórum hátölurum í fararbroddi, gekk framhjá blokkinni þar sem ég bý. Bíllinn blastaði alvarlegri ræðu um undursamleika hins dásamlega ávaxtar kviðs hinnar heilugu meyjar. Hávaði þessi vakti mig upp úr afar syndasmlegum draumförum verð ég að viðurkenna. Það er ég viss um að var sjálfur tilgangur göngu fólksins. Þetta er örugglega varðsveit hverfisins gegn ókristilegum hugsunum ungs fólks. Þeir finna það á sér í mílu fjarlægð þegar einhvern er að dreyma eitthvað dónalegt. Ég sá mér ekki annan kost en fara á fætur og fá mér kornflex og fara aftur að sofa þegar að þau höfðu séð sóma sinn í að fara eitthvert annað með þennan ógurlega hátalarabíl.
Síðan tókst mér að sofa til tólf og þar á eftir að drepa tímann til þrjú, þegar að ég afþakkaði boð þeirra Gabrielu og Ioana sem búa með mér um að fara til Madridar að skoða Pradosafnið. Ekki það að ég sé svona ómenningarleg, ég er einfaldlega búin að sjá það og var búin að fá nóg af kaþólskum dýrlingum þennan daginn. Svo ég ákvað í staðinn að verða eftir í Alcalá og eyða þessum 6 evrum sem annars hefðu farið í lestina í sætindi. Ég kynnti mér eitt bakarí og eina ísbúð og ætla ekki að hafa önnur orð um stofnanirnar en að næst reyni ég einhverjar aðrar búðir. Einnig skoðaði ég hinn svokallaða fæðingarstað Cervantesar (eftir tveggja vikna dvöl í Alcalá er ég samt orðin nett pirruð á Cervantesi, stolti og gleði borgarinnar). Þetta var mjög snoturt safn, og ókeypis, en ekkert allt of raunsætt, virtist mér. Annað afrek dagsins var að kynnast stelpu sem verður með mér í tímanum sem hefst á morgun, sem er himnasending, því ég hef ekki minnstu hugmynd um hvar tíminn er kenndur og sé hvergi nein merki um það. Ég er stundum merkilega blind á nauðsynlegar upplýsingar.Einnig bara verð ég að koma á framfæri þeirri staðreynd að hér er 30 stiga hiti, þykkt laufskrúð á öllum trjám og rósir í blóma á aðaltorginu, sem heitir merkilegt nokk í höfuðið á Cervantesi.
Þegar ég kom heim gerðist ég húsleg og eldaði mína fyrstu súpu. Ég hugsðist vera örlát og elda nóg af súpu handa þremur, svo Gabriela og Ioana gætu borðað eitthvað þegar þær kæmu seint heim, en svo virðist sem ég hafi enga tilfinningu fyrir magni þegar að matreiðslu kemur. Ég eldaði heilt stöðuvatn af kartöflusúpu sem stendur nú í potti á eldavélarhellunni. Súpan er þrátt fyrir allt ágæt á bragðið og ég kveikti heldur ekki í dag í eldhúsinu við það að kveikja á gashellunni. Hinsvegar bíða mín meira en fjórir mánuðir í þessu eldhúsi, þannig að ég ætla ekki að hrósa happi of snemma með það. Súpuna fór ég svo með út á mínar agnarsmáu svalir og blés sápukúlur milli súpuskeiða og fylgdist með nágrönnum mínum köttunum. Ég fyllist alltaf einstakri sjálfsánægju þegar ég sit á þessum svölum með eitthvað sem ég sjálf hef eldað, jafnvel þó að í fyrsta skiptið hafi það ekki verið annað en salat, því það var ekkert gas í húsinu og ég hafði gleymt að hringja og panta það. En slík smáatriði trufla ekki sjálfsálit mitt þegar ég sit á hinum undraverðu svölum með sápukúlur.

Í dag þurfti ég að sitja löngum stundum fyrir framan tölvuna og það endaði auðvitað með því að ég gúglaði sjálfa mig. Þetta geri ég öðru hvoru án þess þó að búast við að finna eitthvað sem ég vissi ekki fyrir. Þeim mun meiri varð því undrun mín þegar ég í dag komst að því að ég er Grænlendingur. Ég fann sumsé mynd af mér, merkta með fullu nafni inn á umræðuvefnum Skadi Forum sem sett var þar inn fyrir rúmum þremur árum. Í skyndi reddaði ég mér því notendanafni á Skadi Forum en ákvað að gera það undir fölsku nafni til að vekja ekki grunsemdir hjá Nseag þessum sem hafði sett inn færsluna um mig.
Eftir að hafa svipast um á síðunni og skoðað færslu Nseags gat ég ekki annað en hrósað happi yfir þeirri forsjálni minni. Þetta virðist mér vera síða þar sem einmana fólk víðsvegar um heiminn fær útrás fyrir sinn innri Germana og, um leið, sinn innri rasista. Myndin af mér, sem var gamla busamyndin mín úr MR, hafði verið sett inn á umræðuvef um kynþáttagreiningu (anthropological taxonomy) sem bar nafnið "Classify Icelandic Mongolized (eskimo mix)" en þetta virðist vera einhverskonar samkvæmisleikur á borð við Pictionary. Þar fékk busamyndin mín einkunnina: Brunn+Eskimo en til gamans má geta að busamynd Dags Snæs Sævarssonar fékk dóminn: Nordid+Brunn+slight mongolized.
Jahá. Ég veit ekki alveg hvort ég ætti að láta móðgast eða ekki, þegar svo mjög er vegið að stolti mínu, þjóðerni og kynþætti og ég sökuð um grænlenskan uppruna. Í það minnsta get ég sofið róleg, ég gat ekki séð að þau hefðu vitneskju um heimilisfangið mitt og því þarf ég ekki að óttast að ég verði leituð uppi og mér fórnað á altari þjóðernishreinsana, blendingur sem ég er.

Ég hef ákveðið að hætta að hafa áhyggjur, hætta að fylgjast með fréttum, hætta að reyna svona mikið, draga í staðinn andann djúpt og lesa smásögur sem fjalla um elli, sorg og ketti sem drekka kaffi, en allt eru þetta fyribæri sem ég finn mikla samsvörun með. Ég ætla að beina sjónum mínum að 19. öldinni og mormónum en hætta að horfa örvæntingarfullum hatursaugum á námsbókasafn Þjóðarbókhlöðunnar. Fyrir þá sem ekki finna viðlíka huggun og ég í kaffidrekkandi köttum og ofsóttum mormónum vil ég benda á hópa glaðbeittra norskra ferðamanna sem sést hafa í miðbænum undanfarna daga. Þetta er áhyggjulaust fólk og kurteist sem unun er að horfa á.

Það er eitthvað við það að horfa á fólk niðurlægja hvort annað, spreyja piparúða og kasta skyri, sem fyllir mig einskærum fögnuði við að vera þátttakandi í hinu Nýja Íslandi.

Aðspurð hvað ég hafi gert um helgina mun ég kipra augun leyndardómsfullt og muldra eitthvað um hvítan hákarl.