Í dag þurfti ég að sitja löngum stundum fyrir framan tölvuna og það endaði auðvitað með því að ég gúglaði sjálfa mig. Þetta geri ég öðru hvoru án þess þó að búast við að finna eitthvað sem ég vissi ekki fyrir. Þeim mun meiri varð því undrun mín þegar ég í dag komst að því að ég er Grænlendingur. Ég fann sumsé mynd af mér, merkta með fullu nafni inn á umræðuvefnum Skadi Forum sem sett var þar inn fyrir rúmum þremur árum. Í skyndi reddaði ég mér því notendanafni á Skadi Forum en ákvað að gera það undir fölsku nafni til að vekja ekki grunsemdir hjá Nseag þessum sem hafði sett inn færsluna um mig.
Eftir að hafa svipast um á síðunni og skoðað færslu Nseags gat ég ekki annað en hrósað happi yfir þeirri forsjálni minni. Þetta virðist mér vera síða þar sem einmana fólk víðsvegar um heiminn fær útrás fyrir sinn innri Germana og, um leið, sinn innri rasista. Myndin af mér, sem var gamla busamyndin mín úr MR, hafði verið sett inn á umræðuvef um kynþáttagreiningu (anthropological taxonomy) sem bar nafnið "Classify Icelandic Mongolized (eskimo mix)" en þetta virðist vera einhverskonar samkvæmisleikur á borð við Pictionary. Þar fékk busamyndin mín einkunnina: Brunn+Eskimo en til gamans má geta að busamynd Dags Snæs Sævarssonar fékk dóminn: Nordid+Brunn+slight mongolized.
Jahá. Ég veit ekki alveg hvort ég ætti að láta móðgast eða ekki, þegar svo mjög er vegið að stolti mínu, þjóðerni og kynþætti og ég sökuð um grænlenskan uppruna. Í það minnsta get ég sofið róleg, ég gat ekki séð að þau hefðu vitneskju um heimilisfangið mitt og því þarf ég ekki að óttast að ég verði leituð uppi og mér fórnað á altari þjóðernishreinsana, blendingur sem ég er.

Ég hef ákveðið að hætta að hafa áhyggjur, hætta að fylgjast með fréttum, hætta að reyna svona mikið, draga í staðinn andann djúpt og lesa smásögur sem fjalla um elli, sorg og ketti sem drekka kaffi, en allt eru þetta fyribæri sem ég finn mikla samsvörun með. Ég ætla að beina sjónum mínum að 19. öldinni og mormónum en hætta að horfa örvæntingarfullum hatursaugum á námsbókasafn Þjóðarbókhlöðunnar. Fyrir þá sem ekki finna viðlíka huggun og ég í kaffidrekkandi köttum og ofsóttum mormónum vil ég benda á hópa glaðbeittra norskra ferðamanna sem sést hafa í miðbænum undanfarna daga. Þetta er áhyggjulaust fólk og kurteist sem unun er að horfa á.

Það er eitthvað við það að horfa á fólk niðurlægja hvort annað, spreyja piparúða og kasta skyri, sem fyllir mig einskærum fögnuði við að vera þátttakandi í hinu Nýja Íslandi.

Aðspurð hvað ég hafi gert um helgina mun ég kipra augun leyndardómsfullt og muldra eitthvað um hvítan hákarl.

Kettirnir eiga orðið í dag. Innan skamms mun verða til sýnis myndband af þeim á youtube að spila á munnhörpu.

Rétt í þessu var ég að koma af mótmælunum á Austurvelli. Ég kom seint og á leiðinni þangað mætti ég fólki á heimleið með mótmælaspjöld í höndunum, þarna var mikið af fjölskyldum og svo eldri borgurum. Þeir sem enn voru á Austurvelli þegar að ég loksins kom þangað voru fáir og horfðu flestir mæddir á það hvernig fámenntur hópur kastaði eggjum og gömlum matvælum í Alþingi. Á heimleiðinni fór ég að velta þessu betur fyrir mér og ég get ekki betur séð en að mótmælin á Austurvelli séu eftir allt saman einhverskonar skopstæling á hinu nýliðna „góðæri“ Íslendinga og leika þá eggjakastararnir hlutverk útrásarvíkinganna. Rétt eins og að við spyrjum okkur núna af hverju Alþingi og ríkisstjórnin höfðu ekki hemil á íslenskum fjárglæframönnum undrar maður sig á af hverju sá sem skipuleggur mótmælin kemur ekki í veg fyrir að þau leysist upp í skrílslátum fyrir tilstilli fámenns hóps. Ástæðan er í grunninn sú sama, ótti við gagnrýni og óvinsældir, með öðrum orðum lýðskrum. Löggjafarvaldið óttaðist að vera ganrýnt fyrir að hefta frjáls viðskipti, forystumenn mótmælanna fyrir að hefta frjálsan aktívisma. Rétt eins og fámennur hópur manna hefur svert orðspor og þjóðerni Íslendinga í útlöndum hefur þessi fámenni hópur mótmælenda (öllu heldur eineltisseggja) svert eitt af smaeiningartáknum Íslendinga, Alþingishúsið. Alþingishúsið er ekki í eign bankanna eða stórfyrirtækja, það er í eign íslensku þjóðarinnar, við kjósum fólk til setu þar og við borgum fyrir hreinsun á því. Þegar að einhver hendir fúleggi í Alþingi þá hendir hann fúleggi í vilja íslensku þjóðarinnar.
Enn ein hliðstæðan milli eggjakastaranna og útrásarvíkinganna eru viðbrögð fjölmiðla. Rétt eins og fjölmiðlar fluttu okkur daglegar fréttir af iðju útrásarvíkinganna, nýjustu fyrirtækjunum þeirra og afmælisveislunum þeirra, þá eru þeir ötulir við að flytja fréttir af eggjakösturunum. Taka myndir í nærmynd og hvaðeina, viku eftir viku. Þannig hvetja þeir eggjakastaranna, næra athyglissýki þeirra og gefa þeim í raun grundvöll fyrir áframhaldandi einelti. Því að þessir óvitar eru ekki knúnir áfram af reiði, réttlætiskennd eða pólitískum hugsjónum, heldur athyglsissýki.

Eftir sex vikna nám í sagnfræði við Háskóla Íslands og tilheyrandi lestri á greinum sem eiga að sýna viðhorf nútímalegrar söguskoðunar sem og hina ýmsu þætti sagnfræðilegra vinnubragða hefur öll orðræða og málfar fræðigreinarinnar tekið sér allrækilega bólfestu í hugskoti mínu. Ef lesendum er það ekki nú þegar ljóst af ofangreindu máli þá vil ég leyfa mér að vitna í það sem flaug mér í hug er ég var að skammta mér hakki og spagettíi á disk við kvöldmatinn. „ágætt“ hugsaði ég, „hér hef ég komist í tæri við spagettíauðlindirnar.“